“Hij vertrok meteen en ging op weg naar zijn vader. Zijn vader zag hem in de verte al aankomen. Hij kreeg medelijden en rende op zijn zoon af, viel hem om de hals en kuste hem.”
Lukas 15:20
De jongste zoon keert berooid terug. Hij zal er niet uit hebben gezien. Vuile kleren van het zitten bij de varkens, ongewassen, vies. Misschien een lange baard van het niet kunnen scheren. Lang, ongewassen haar. Wie zal het zeggen? Maar dat maakt voor de vader niet uit. Hij ziet zijn zoon van verre al aankomen. Hij herkent zijn zoon onmiddellijk. Letterlijk vervuild van buiten, innerlijk vervuild van binnen, door een losbandig leven. Het maakt voor vaders liefde niet uit. Hij valt zijn kind om de hals. De vader in dit verhaal staat symbool voor onze Hemelse Vader, die zo onnoemelijk veel van mij houdt, dat ik altijd en altijd naar Hem mag terugkeren.
