Tekst van de dag

“Hij komt met de wolken, en dan zal iedereen Hem zien, ook degenen die Hem doorstoken hebben..”

Openbaring 1:7

Iedereen. Dit is nog toekomstmuziek, maar Johannes op Patmos mag ervan getuigen, omdat hij deze openbaring, dit visioen, eigenhandig heeft ontvangen van zijn opgestane Heiland en Heer. Dat heeft Johannes toen enorm bemoedigd. Dat mag ook ons bemoedigen. Iedereen, of je nu wel of niet in God gelooft, zal Hem zien terugkomen op deze aarde, de wereld, die Hij met zijn lichaam en bloed heeft teruggewonnen van de satan; en waar Hij zijn koningschap zal vestigen. Naar die dag gaat m ijn verlangen uit!

“Zij die daar bijeen waren, vroegen Hem: ‘Heer, gaat U dan binnen afzienbare tijd het koningschap over Israël herstellen?’ Hij antwoordde: ‘Het is niet aan jullie om te weten wat de Vader in zijn macht heeft vastgesteld over de tijd en het ogenblik waarop deze gebeurtenissen zullen plaatsvinden. Maar wanneer de heilige Geest over jullie komt, zullen jullie kracht ontvangen om mijn getuigen te zijn in Jeruzalem, in heel Judea en Samaria, tot aan de uiteinden van de aarde.’ Toen Hij dit gezegd had, werd Hij voor hun ogen omhooggeheven en opgenomen in een wolk, zodat ze Hem niet meer zagen.”

Handelingen 1: 2-8

De leerlingen op de Olijfberg. De vraag van de leerlingen: “gaat U binnen afzienbare tijd het koningschap over Israël herstellen?” is een begrijpelijk verlangen naar bevrijding en verandering. Jezus reageert dan ook niet met kritiek, maar Hij laat zien wat nu de eerste prioriteit heeft: van Hem getuigen over heel de wereld. Want Jezus koningschap is een eeuwigdurend koningschap, dat niet alleen Israël, maar héél de aarde, héél de wereld omvat. Dat kunnen de discipelen, dat kunnen wij, niet zonder de kracht van de Heilige Geest. Vanuit die kracht mogen ook wij vandaag getuigen van Jezus dood én opstanding.

“De elf leerlingen gingen naar Galilea, naar de berg die Jezus hun had genoemd, en toen ze Hem zagen wierpen ze zich in aanbidding voor Hem neer, al twijfelden sommigen. Jezus kwam dichterbij en zei tegen hen: ‘Mij is alle macht gegeven in de hemel en op de aarde. Ga dus op weg en maak alle volken tot mijn leerlingen, door hen te dopen in de naam van de Vader en de Zoon en de heilige Geest, en hun te leren dat ze zich moeten houden aan alles wat Ik jullie opgedragen heb. En houd dit voor ogen: Ik ben met jullie, alle dagen, tot aan de voltooiing van deze wereld.’”

Matth. 28:16-20

De elf apostelen: Op een berg in Galilea. Jezus komt nog één keer ter vergadering met de zijnen. Een slotakkoord op aarde. De laatste instructies. Jezus wás er waarschijnlijk al, op de berg, waarvan Jezus had gezegd dat de leerlingen er naar toe moesten gaan. Als de leerlingen Jezus zien vallen ze in aanbidding voor Hem neer. “Al twijfelden sommigen”, staat erbij. Het was ook nogal wat. 40 dagen was Jezus nog op aarde, na zijn opstanding. Het getal 40 is in de Bijbel sowieso bijzonder. Het volk Israël trok 40 jaar door de woestijn, Jezus werd 40 dagen verzocht in de woestijn door de duivel; en Hij verbleef nog 40 dagen in zijn opstandingslichaam op aarde voordat Hij in de hemel werd opgenomen. Het moet voor de discipelen verwarrend zijn geweest. Zijn lijden konden ze nauwelijks bevatten. En dan nu, zijn opstanding uit de dood. En zijn instructies: ga op weg maak álle volken tot mijn discipelen. Maar meteen ook de hoop en de troost erbij: “Ik ben met jullie, alle dagen, tot aan de voleinding der wereld!”

“Vervolgens is Hij aan Jakobus verschenen en daarna aan alle apostelen.”

1 Kor. 15:7

Jakobus. Jezus is ook aan Jakobus apart verschenen. Dat is zeer waarschijnlijk de broer van Jezus, die ook een brief heeft geschreven die in de Bijbel is opgenomen. Het is bijzonder om te lezen (op meer plekken in de Bijbel) dat Jezus broers later tóch in Hem zijn gaan geloven ondanks hun aanvankelijke scepsis. Wat moet het een troost zijn geweest voor Jacobus en zijn familie om de opgestane Heer te ontmoeten! De Man die als mensgeworden Kind is opgegroeid binnen hun eigen gezin en van wie ze later zijn gaan inzien: dit is ook mijn Redder en Heiland, die zijn leven gaf, niet alleen voor mij, ons gezin, ons land, maar voor de hele wereld!

“Het belangrijkste dat ik u heb doorgegeven, heb ik op mijn beurt ook weer ontvangen: dat Christus voor onze zonden is gestorven, zoals in de Schriften staat, dat Hij is begraven, dat Hij op de derde dag is opgewekt, zoals in de Schriften staat, en dat Hij is verschenen aan Kefas en vervolgens aan de twaalf. Daarna is Hij verschenen aan meer dan vijfhonderd broeders en zusters tegelijk, van wie er enkelen gestorven zijn, maar de meesten nu nog leven. Vervolgens is Hij aan Jakobus verschenen en daarna aan alle apostelen.”

1 Kor. 15:3-7

Meer dan 500 broeders/zusters tegelijkertijd. Voor Paulus is de opstanding uit de dood van Jezus de ruggengraat van het geloof. Misschien dachten de Grieken (die niet in de opstanding geloofden): oké, Jezus is verschenen aan de vrouwen en de discipelen, volgens hun eigen zeggen. Het zal wel, ze zullen het vast zó graag gewild hebben dat ze een geestverschijning aanzagen voor Jezus. Nee! betoogt Paulus hier. Jezus is zelfs aan meer dan 500 broeders tegelijk verschenen en de meesten van hen leven nog. Ga het ze maar navragen. Willen jullie nog meer bewijs?

“Hierna verscheen Jezus weer aan de leerlingen, nu bij het Meer van Tiberias. Dat gebeurde als volgt. Bij het meer waren Simon Petrus en Tomas (dat is Didymus, ‘tweeling’), Natanaël uit Kana in Galilea, de zonen van Zebedeüs en nog twee andere leerlingen. 3Simon Petrus zei: ‘Ik ga vissen.’ ‘Wij gaan met je mee,’ zeiden de anderen.”

“Jezus zei tegen hen: ‘Kom, eet iets.’ Geen van de leerlingen durfde Hem te vragen wie Hij was, ze begrepen dat het de Heer was. Jezus nam het brood en gaf hun ervan, en Hij gaf hun ook vis. Dit was al de derde keer dat Jezus aan de leerlingen verscheen nadat Hij uit de dood was opgestaan.”

Joh. 21:1-3, 12-14

Zeven apostelen: Bij de Zee van Tiberias. Tsja, wat moet je als discipelen, als Jezus niet meer dagelijks bij je is? Ze pakken op aangeven van Petrus hun oude beroep maar weer op: vissen. En dan verschijnt Jezus opnieuw en wederom herkennen ze hem niet direct. Pas als ze na Jezus advies aan de andere kant gaan vissen, opvolgen, beseffen ze: het is Jezus! Jezus maakt hun met deze verschijning duidelijk waar hun werkterrein ligt: vissen, inderdaad. Maar dan niet op vissen, maar op mensen! Niet alleen aan het meer van Tiberias, maar over de hele wereld. Dankzij deze opdracht van Jezus is het goede nieuws ook bij ons gekomen.

“Een week later waren de leerlingen weer bij elkaar en Tomas was er nu ook bij. Terwijl de deuren op slot zaten, kwam Jezus in hun midden staan. ‘Vrede zij met jullie!’ zei Hij, en daarna richtte Hij zich tot Tomas: ‘Leg je vingers hier en kijk naar mijn handen, en leg je hand in mijn zij. Wees niet langer ongelovig, maar geloof.’ Tomas antwoordde: ‘Mijn Heer, mijn God!’ Jezus zei tegen hem: ‘Omdat je Me gezien hebt, geloof je. Gelukkig zijn zij die niet zien en toch geloven.’”

Joh. 20:26-31

De apostelen (met Thomas), een week later. Een ongelovige Thomas, zo luidt een spreekwoord in Nederland. Veel spreekwoorden komen uit de Bijbel. Maar was Thomas wel ongelovig? Je kunt hem ook een “factchecker” noemen. Hij gelooft het niet, als zijn mede discipelen vertellen dat Jezus is opgestaan en in hun midden is verschenen. Hij wel zeker weten dat ze geen geestverschijning hebben gezien en dus wil Thomas exact de wonden checken die Jezus heeft. En Jezus geeft hem die gelegenheid. Een week later, als Thomas wél bij de andere discipelen is, staat Jezus in hun midden. Hij laat Thomas precies zien, waar deze om had gevraagd. Kijk maar, voel maar. Voor ons geldt wat Jezus daarna zegt in vers 29: “zalig zijn zij, die geloven zónder deze feitelijke check.” Geloof jij in Jezus opstanding uit de dood?

“Op de avond van die eerste dag van de week waren de leerlingen bij elkaar; uit angst voor de Joden hadden ze de deuren op slot gedaan. Jezus kwam in hun midden staan en zei: ‘Vrede zij met jullie!’ Na deze woorden toonde Hij hun zijn handen en zijn zij. De leerlingen waren blij omdat ze de Heer zagen. Nog eens zei Jezus: ‘Vrede zij met jullie! Zoals de Vader Mij heeft uitgezonden, zo zend Ik jullie uit.’ Na deze woorden blies Hij over hen heen en zei: ‘Ontvang de heilige Geest. Als jullie iemands zonden vergeven, dan zijn ze vergeven; vergeven jullie ze niet, dan zijn ze niet vergeven.’ Een van de twaalf, Tomas (dat is Didymus, ‘tweeling’), was er niet bij toen Jezus kwam.”

Joh. 20:19-24

De apostelen (zonder Thomas). Als angsthazen zitten ze bij elkaar. Ze hadden het getuigenis van de vrouwen, van Petrus, maar toch… ze waren bang voor de Joden. Want die hadden de soldaten laten bezweren dat ze moesten zeggen dat de leerlingen het lichaam van Jezus hadden gestolen. Ze waren dus ook echt bang dat er wat zou gebeuren. Maar wat er écht die avond gebeurde, dat hadden ze nooit bedacht. Jezus stond ineens in hun midden. Met zijn opstandingslichaam. Jezus wordt niet weerhouden door dichte deuren en zware sloten. Mag Hij ook in jouw huis en jouw hart wonen?

“Toen Hij met hen aanlag voor de maaltijd, nam Hij het brood, sprak het zegengebed uit, brak het en gaf het hun. Nu werden hun ogen geopend en herkenden ze Hem. Maar Hij werd onttrokken aan hun blik.”

Lukas 24:13-35

De Emmaüsgangers: Twee volgelingen op weg naar Emmaüs. Met Jezus optrekken en niet beseffen Wie Hij is. Dat was Judas al overkomen, maar ook de andere leerlingen. Het heeft lang geduurd voordat ook bij hen het besef doordrong: Jezus was niet “zomaar” iemand, Hij was de mensgeworden God om de wereld te redden van zonde, schuld en straf. Niet alleen de 12 leerlingen trokken met Jezus rond, Jezus had meer volgelingen en mensen die aan zijn lippen hingen, waaronder Kleopas en een vriend. Zij gingen weer weg uit Jeruzalem. Wat hadden ze daar te zoeken? Jezus was immers dood? Pas toen Jezus het brood brak, herkenden ze Hem, de opgestane Heer! En daar ging een hele lange uitleg van de Schriften aan vooraf……. Laat jij je gezeggen door wat God in Zijn Woord zegt?

“Ze stonden op en gingen meteen terug naar Jeruzalem, waar ze de elf en de anderen aantroffen, die tegen hen zeiden: ‘De Heer is werkelijk uit de dood opgewekt en Hij is aan Simon verschenen!’”

Lukas 24:34

Simon Petrus. “Hij is aan Simon Petrus verschenen!” Wat zou er tijdens die ontmoeting zijn gezegd? Er viel nog wel wat goed te maken, tussen Petrus en Jezus. Want Petrus had zijn Heer drie maal verloochend, net zoals Jezus het had voorspeld. En Petrus had daar vreselijk spijt van gehad. Hij heeft bittere tranen gehuild toen hij dat besefte. En nu: Jezus is waarlijk opgestaan en is aan Simon verschenen! Voor Petrus ook een geruststelling. Hij was, toen hij de vrouwen hoorde vertellen, naar het graf gerend om te zien of het waar was. (Vers 12) Vreugde, in plaats van verdriet, verwonderde blijdschap, in plaats van bittere tranen. Petrus ontmoette de opgestane Heer!

“De engel richtte zich tot de vrouwen en zei: ‘Wees niet bang, ik weet dat jullie Jezus, de gekruisigde, zoeken. Hij is niet hier, Hij is immers uit de dood opgewekt, zoals Hij gezegd heeft. Kijk, dit is de plaats waar Hij gelegen heeft. En ga nu snel naar zijn leerlingen en zeg hun: “Hij is opgewekt uit de dood, en dit moeten jullie weten: Hij gaat jullie voor naar Galilea, daar zul je Hem zien.” Onthoud dat ik jullie dit gezegd heb.’

Ontzet en opgetogen verlieten ze het graf; ze haastten zich om het aan zijn leerlingen te vertellen. Op dat moment kwam Jezus hun tegemoet en groette hen. Ze liepen op Hem toe, grepen zijn voeten vast en aanbaden Hem. Daarop zei Jezus: ‘Wees niet bang. Ga mijn broeders vertellen dat ze naar Galilea moeten gaan, daar zullen ze Mij zien.’”

Matheus 28:8-11

De vrouwen bij het graf. Het is zo bijzonder om te lezen dat de engel de steen wegrolt en er doodgemoedereerd op gaat zitten. De aarde beeft opnieuw, net als toen Jezus stierf. En als de steen is weggerold, laat de engel de vrouwen zien dat het graf leeg is. Want Jezus is al opgestaan! De dood en een zware steen hielden hem niet tegen. Hij komt de verschrikte vrouwen zelfs tegemoet lopen in de tuin. Hij is het, ze kussen zijn voeten. Ze herkennen Hem, ook al heeft Hij een opstandingslichaam. Vrouwen: zij zijn de eerste getuigen, nog vóór zijn discipelen Hem zagen. Zij worden door Jezus aangespoord om het goede nieuws van Zijn opstanding te vertellen aan de discipelen. Hoe kun jij getuigen van Zijn opstanding?

“Maria stond bij het graf en huilde. Huilend boog ze zich naar het graf, en daar zag ze twee engelen in witte kleren zitten, een bij het hoofdeind en een bij het voeteneind van de plek waar het lichaam van Jezus had gelegen. ‘Waarom huil je?’ vroegen ze haar. Ze zei: ‘Ze hebben mijn Heer weggehaald en ik weet niet waar ze Hem hebben neergelegd.’ Na deze woorden keek ze om en zag ze Jezus staan, maar ze wist niet dat het Jezus was. ‘Waarom huil je?’ vroeg Jezus. ‘Wie zoek je?’ Maria dacht dat het de tuinman was en zei: ‘Als u Hem hebt weggehaald, vertel me dan waar u Hem hebt neergelegd, dan kan ik Hem meenemen.’ Jezus zei tegen haar: ‘Maria!’ Ze draaide zich om en zei: ‘Rabboeni!’”

Johannes 20:11-16

Maria Magdalena: een bijzondere vrouw met een grote liefde voor Jezus. Jezus had haar van 7 demonen bevrijd. Ze was dus een vrouw met een bijzonder verleden. Aan haar verschijnt Jezus als eerste, maar zij herkent Hem niet in zijn opstandingslichaam. Ze denkt dat Hij de tuinman is. Pas als Jezus haar naam noemt herkent ze zijn stem. Zo bijzonder! Als Jezus je naam noemt, bloeit de wereld open. Jezus, mijn Heer en mijn God! Zo mag Maria als eerste getuige van de opstanding van Jezus de wereld ingaan. Hij is opgestaan, Hij leeft! Mag Hij ook jouw Heer en Verlosser zijn?

“Plotseling begon de aarde hevig te beven, want een engel van de Heer daalde af uit de hemel, liep naar het graf, rolde de steen weg en ging erop zitten. Hij lichtte als een bliksem en zijn kleding was wit als sneeuw. De bewakers beefden van angst en vielen als dood neer.”

Je kunt iets geloven dat niet bewezen hoeft te zijn, maar ook niet geloven wat wél bewezen is.

Mattheus 28:2-4

Dit waren de eerste getuigen van Jezus’ opstanding: de soldaten bij het graf. Notabene de mensen die niet in Hem geloofden. Zij zijn de wereld ingegaan met de “kennis van Zijn opstanding” (bewijs!) op hun netvlies, maar ze zijn met een met een betaalde leugen en ontkenning op weg gestuurd. Maar wat moet het een indruk hebben gemaakt! Een engel die verschijnt en zómaar de zware steen wegrolt en er vervolgens op gaat zitten; en de man die ze dood waanden heeft zijn begrafenis kleed afgedaan en is niet meer in het graf aanwezig. Hoe kun je zo’n gebeurtenis ontkennen??

“Op dat moment scheurde in de tempel het voorhangsel van boven tot onder in tweeën, en de aarde beefde en de rotsen spleten. De graven werden geopend en de lichamen van veel gestorven heiligen werden tot leven gewekt; na Jezus’ opstanding kwamen ze uit de graven, gingen de heilige stad binnen en verschenen aan een groot aantal mensen.”

Mattheus 27: 51-53

Eerste Paasdag: de Heer is waarlijk opgestaan! Het is heel bijzonder wat hier gebeurt: de graven gaan op Goede Vrijdag open als het voorhangsel scheurt en Jezus sterft; maar “de gestorven heiligen” verschijnen pas op Paasmorgen in de heilige stad, als hun Verlosser en Bevrijder, onze Heer Jezus Christus, uit de dood is opgestaan. Zoals Jezus verscheen aan zijn discipelen en aan anderen, met een verheerlijkt lichaam, zo verschijnen deze gestorven heiligen (waarschijnlijk ook met een verheerlijkt lichaam) aan een groot aantal mensen. Onvoorstelbaar. Een wonderlijke voorproef van de opstanding van alle gestorven mensen, als Jezus terugkomt op aarde.

“Toen Judas, die Hem had uitgeleverd, zag dat Jezus ter dood veroordeeld was, kreeg hij berouw. Hij bracht de dertig zilverstukken naar de hogepriesters en oudsten terug en zei: ‘Ik heb een zonde begaan door een onschuldige uit te leveren.’ Maar zij zeiden: ‘Wat gaat ons dat aan? Zie dat zelf maar op te lossen!’ Toen smeet hij de zilverstukken de tempel in, vluchtte weg en verhing zich.”

Mattheus 27: 3-5

30 zilverstukken was in de tijd van de Bijbel de prijs die je moest betalen voor “een per ongeluk gedode slaaf”. Zoveel hadden de Joodse leiders over voor Jezus. Judas kreeg berouw toen hij zag dat Jezus ter dood veroordeeld was. Hoe we tegen het berouw van Judas aan moeten kijken? De Bijbel zegt er niets over. Wij moeten daarover dus ook niet speculeren. Judas probeert zijn daad nog ten goede te keren door naar de Joden te gaan en te zeggen: “Ik heb een zonde begaan door een onschuldige uit te leveren”. Maar de Joodse leiders halen onverschillig hun schouders op. En dan smijt de zo op geld beluste Judas de 30 zilverstukken in de tempel. Het geld brandt ineens in zijn handen. Weg ermee. Bloedgeld. Judas beseft niet dat er bij God altijd vergeving is. Hij zoekt zijn heil en verlossing niet bij God maar slaat de hand aan zichzelf. Drie jaar met Jezus optrekken en dan zó eindigen. Het is diep en diep verdrietig.

“Judas, die Hem zou uitleveren, had met hen een teken afgesproken. Hij had gezegd: ‘Degene die ik kus, die is het. Neem Hem gevangen en voer Hem weg onder strenge bewaking.’ Toen hij eraan kwam, liep hij recht op Jezus af, zei: ‘Rabbi!’ en kuste Hem.”

Marcus 14: 44 en 45

Rabbi, zo noemt Judas Hem. Niet Jezus, niet Heer. Deze benaming licht ook een tipje van de sluier op. Judas zag Jezus als Rabbi, als leraar. Een benaming die feitelijk juist was, maar Jezus ook feitelijk tekort deed. Jezus was een leraar, maar Jezus was en is zoveel meer! Herder, leraar, koning, priester, profeet, maar boven alles: Hij was God, Hij was HEER. Hij was Verlosser, Bevrijder van zonde, schuld en dood. Rabbi’s waren er meer in Jezus tijd. Maar er was maar één volmaakte Koning en Heer. En dát erkende Judas niet. Een stervende Jezus? Nee! Hij wilde een triomferend aardse koning, van wiens roem en macht Judas mee zou kunnen profiteren. En nu Jezus dat niet blijkt te zijn; nu Jezus zichzelf vrijwillig overgeeft om te sterven, nu verraadt Judas hem met een kus.

“Sta op, laten we gaan; kijk, hij die Mij uitlevert, is al vlakbij.’ Nog voor Hij uitgesproken was, kwam Judas eraan, een van de twaalf, in gezelschap van een met zwaarden en knuppels bewapende bende, die door de hogepriesters, schriftgeleerden en oudsten was gestuurd.”

Marcus 14: 42 en 43

Uitleveren. Dat woord wordt heel vaak gezegd in de verzen die over Jezus en Judas gaan. Het is een juridische term. En het betekent iets anders dan verraad. Zeker, Judas heeft Jezus ook verraden, dat zien we morgen. Maar Judas heeft er daadwerkelijk aan meegewerkt om Jezus uit te leveren, over te leveren. Een daad van meewerken met de vijand om een “crimineel” uit te leveren. Eerst aan de Joden en de Joden leverden hem weer uit aan Pilatus. En Pilatus leverde hem uit , leverde hem over, aan de soldaten. Die voltrokken uiteindelijk het vonnis. Maar de keten van uitlevering begint hier, bij Judas.

“‘Degene aan wie Ik het stuk brood geef dat Ik nu in de schaal doop,’ zei Jezus. Hij doopte een stuk brood in de schaal en gaf het aan Judas, de zoon van Simon Iskariot. Op dat moment nam Satan bezit van Judas. Jezus zei: ‘Doe maar meteen wat je van plan bent.’”

Johannes 13: 26 en 27

Johannes vertelt weer andere details dan Mattheus, die we gisteren lazen. Het meest huiveringwekkend van de tekst van vandaag vind ik de zin “op dat moment nam Satan bezit van Judas”. Een tweesprong. Ga je de weg van Jezus of ga je de weg van Jezus’ aartsvijand? Judas neemt de verkeerde afslag en de duivel neemt bezit van hem. Griezelig. Bezeten worden door de duivel. De aartsleugenaar. De aartsvijand van God en mensen. Hoe kún je daar voor kiezen? In vers 30 lezen we nog: Judas nam het brood aan en ging weg. Het was nacht. Het staat er veelzeggend bij. Het was nacht. Donker. Judas gaat weg om te doen, wat het daglicht niet kan verdragen…..

“Hij antwoordde: ‘Hij die tegelijk met Mij iets uit de schaal nam, die zal Mij uitleveren. De Mensenzoon zal heengaan zoals over Hem geschreven staat, maar wee de mens door wie de Mensenzoon uitgeleverd wordt: het zou beter voor hem zijn als hij nooit geboren was.’ Toen zei ook Judas, die Hem zou uitleveren: ‘Ik ben het toch niet, rabbi?’ Jezus antwoordde: ‘Jij zegt het.’

Mattheus 26: 23-25

Jezus kent je door en door. Hij ziet je hart en leven. Niets is voor Hem verborgen. En omdat Jezus zo veel van de zijnen houdt, heeft Hij er alles voor over om jou te behouden. Hij had ook álles voor Judas over. Hij wist dat Judas Hem verraden zou. En er is bij Jezus, bij God, altijd een weg terug. Jezus geeft Judas ook hier weer een kans om terug te komen van de verkeerde afslag die Judas heeft genomen. Maar Jezus dwingt nooit. Je hebt een eigen vrije wil. Ook Judas had een keuze. Maar Judas is tot de conclusie gekomen dat de weg van Jezus niet de weg is die Judas als leerling van Jezus voor ogen had. Hij keert zich af van Jezus en volgt zijn eigen pad. Van Jezus áf.

“Het was kort voor het pesachfeest. Jezus wist dat zijn tijd gekomen was en dat Hij uit de wereld terug zou keren naar de Vader. Hij had de mensen die Hem in de wereld toebehoorden lief, en zijn liefde voor hen zou tot het uiterste gaan. Jezus en zijn leerlingen hielden een maaltijd. De duivel had intussen Judas, de zoon van Simon Iskariot, ertoe aangezet om Jezus uit te leveren.”

Johannes 13: 1 en 2

De duivel heeft Judas ertoe aangezet om Jezus uit te leveren aan de Joden. Het is nogal wat. Was Judas teleurgesteld in Jezus omdat Jezus steeds op zijn eigen naderende dood hamerde? En daarmee geen koning werd die de Romeinen verdrijven zou en Israël in de oude glorie herstellen? Maar het is ook een raadsel waarom de duivel door middel van Judas het verraad bewerkstelligde. Je zou denken dat de duivel er alles aan zou doen om Jezus van zijn lijdensweg en verlossingswerk af te houden. Tegelijk is dat troostend en bemoedigend voor ons. De duivel had en heeft nog steeds veel macht. Maar hij had en heeft blijkbaar geen idee hóe God zijn verlossingswerk zou volbrengen. Dat is enorm bemoedigend! God is en zal altijd sterker zijn.

“Zes dagen voor Pesach ging Jezus naar Betanië, waar Lazarus woonde, die Hij uit de dood had opgewekt. Daar hield men ter ere van Hem een maaltijd; Marta bediende, en Lazarus was een van de mensen die met Hem aanlagen. Maria nam een kruikje vol kostbare, zuivere nardusolie, zalfde daarmee de voeten van Jezus en droogde ze af met haar haar. De geur van de olie trok door het hele huis. Judas Iskariot, een van de leerlingen, degene die Hem zou uitleveren, vroeg: ‘Waarom is die olie niet voor driehonderd denarie verkocht om het geld aan de armen te geven?’ Dat zei hij niet omdat hij zich om de armen bekommerde – hij was een dief: hij beheerde de kas en stal eruit.”

Johannes 12:1-6

Een diepe, intense liefde voor Jezus. Dat spreekt uit het gebaar van Maria, de manier waarop ze Jezus zalfde. Met olie, die maar liefst 30000 euro heeft gekost. En dan de reactie van Judas. Ergernis. Hij baalt. Die olie had ook duur kunnen worden verkocht. Oja? En voor wie was het geld dan? Want Judas zorgde vooral ook goed voor zichzelf. Het staat er in deze tekst ook weer opvallend bij: Judas, degene die Hem uitleveren zou…Verbazingwekkend. Maar….hoe zit dat met mijn houding? Heb ik een dergelijk bedrag voor Jezus over of “geef ik het liever aan mezelf?” Voel ik diepe liefde voor Jezus of erger ik me ook af en toe om de dingen die Hij zegt en doet? Hoeveel heb ik van een “judas” in mij?

“Jezus zei: ‘Ik heb jullie alle twaalf uitgekozen, en toch is een van jullie een duivel.’ Hiermee doelde Hij op Judas, de zoon van Simon Iskariot, want hij, een van de twaalf, zou Hem uitleveren.”

Johannes 6:70,71

Jezus spreekt deze woorden uit, net na de belijdenis van Petrus. En even daarvoor hadden de leerlingen het wonder meegemaakt dat Jezus op het water liep. Deze verzen laten zien dat men fysiek dicht bij Jezus kan zijn, deel kan uitmaken van zijn intieme kring, en toch ten diepste geestelijk gescheiden van Hem kan zijn en niet wérkelijk met Hem verbonden. Dat Jezus Judas een “duivel” noemt betekent dat Judas de zaak van de vijand dient. De duivel is tijdens die drie jaar rondwandeling van Jezus vaak in Jezus buurt geweest. En telkens heeft hij geprobeerd het verlossingswerk van Jezus tegen te gaan. Dank God dat Jezus stand hield en zó de wereld heeft verlost van de gevolgen van zonde en schuld.

“Dit zijn de namen van de twaalf apostelen: als eerste Simon, die Petrus genoemd wordt, en zijn broer Andreas, Jakobus, de zoon van Zebedeüs, en zijn broer Johannes, Filippus en Bartolomeüs, Tomas en de tollenaar Matteüs, Jakobus, de zoon van Alfeüs, en Taddeüs, Simon Kananeüs en ten slotte Judas Iskariot, die Hem zou uitleveren.”

Mattheus 10:2-4

Wie was Judas Iskariot eigenlijk? In de Bijbel wordt er niet veel positiefs over hem gezegd. Natuurlijk, de vier evangeliën zijn pas op schrift gesteld na Jezus dood en opstanding, dus de Bijbelschrijvers konden terugkijken op hoe het was gegaan. En toch….Judas behoorde tot de twaalven. Eén van de apostelen. Ook hij trok drie jaar met Jezus op. En in hoofdstuk 9 lezen we dat Jezus deze twaalf ook uitzond. De opdracht van Jezus was duidelijk: verkondig het volk van Israël dat het koninkrijk van God nabij is. Niet alleen Judas, maar ook de andere 11 leerlingen van Jezus hadden heel andere gedachten over het koninkrijk van God. Het is huiveringwekkend. Drie jaar met Jezus optrekken, zijn wonderen en genezingen zien, zijn woorden en onderwijs horen. Jezus’ bidden tot Zijn Vader. En dan toch: verraad. Hoe zit dat met mij? Hoe vaak verraad ik Jezus?

“Wie beheerst wordt door het aardse, kan God niet behagen.”

Romeinen 8: 8

Het is voor iemand die in het vlees is, niet mogelijk om iets te doen waarin God vreugde vindt. “In [het] vlees zijn” betekent gericht zijn op jezelf, je eigen bekwaamheden, je eigen inspanningen, je eigen plannen en voornemens. Zelfs als iemand ‘in het vlees’ zou proberen God een plezier te doen door de wet te houden, is dat voor God onaanvaardbaar. Het uitgangspunt is verkeerd. God heeft met het “vlees” (dat is dus de door de zonde verdorven aard van de mens) voorgoed afgerekend. God wil geen kinderen die het allemaal “zelf willen doen”, die het willen “verdienen” bij God. God wil dat je kijkt naar Jezus en zegt: “Dank U wel, Jezus, voor uw oneindig grote, niet te bevatten offer voor mij en voor de hele mensheid. Ik wil ván genade en úit genade leven. En het is voor mij, autonoom en zelfstandig mensje, ontzettend moeilijk om te leven van genade…….

“De wet van de Geest die in Christus Jezus leven brengt, heeft u immers bevrijd van de wet van de zonde en de dood.”

Romeinen 8:2

Door dit reddende werk van de Here Jezus (zie gisteren) verandert er ook veel in hoe mensen leven. Door de kracht van de Heilige Geest gaan bekeerde mensen doen wat de wet vraagt, dit noemen we ook wel ‘nieuwe gehoorzaamheid’. Ze gaan leven zoals God het heeft bedoeld! Als verloste mensen, bevrijd van de vloek van de zonde. De wet van de Geest brengt het échte leven tot stand. Echt leven, zoals God het heeft bedoeld. Nog niet volmaakt, maar wel onderweg naar het volmaakte leven, als bevrijde en verloste mensen.

“Dus wie in Christus Jezus zijn, worden niet meer veroordeeld.”

Romeinen 8:1

Dus….. dat woordje duidt een conclusie aan. In de vorige hoofdstukken heeft Paulus uitgebreid stilgestaan bij het verlossende werk van Jezus. Door zijn offer worden zondaren bevrijd van de macht van de zonde. Op een verkeersovertreding staat meestal een boete. Als je iets pikt uit een winkel en je wordt gepakt, volgt een geldboete. Een dief en een moordenaar wordt gestraft met gevangenisstraf. Omdat wij, mensen, voortdurend zondigen tegen God, verdienen wij straf, van God. Maar Jezus Christus droeg de straf zélf. Daarmee heeft God niet alleen de straf betaald, maar ons ook bevrijd van de macht van de zonde. En dus……..zijn we (als we in Jezus Christus geloven) bevrijd van de heersende kracht die zonden hebben in ons leven en worden we niet meer door, of vanwege, die zonden veroordeeld. Durf je dat te geloven?

“Toen Hij naar de tempel was gegaan en daar onderricht gaf, kwamen de hogepriesters en de oudsten van het volk naar Hem toe. Ze vroegen Hem: ‘Op grond van welke bevoegdheid doet U die dingen? En wie heeft U die bevoegdheid gegeven?’”

Eerlijke vragen stellen aan God mag altijd. Hij vindt geen vraag te gek. God kent je, hij kent je hart. De vraag die de hogepriesters en de oudsten hier stellen, is echter geen eerlijke vraag. Ze ergeren zich al heel lang groen en geel aan Jezus’ woorden, aan zijn gezag en aan zijn wonderen. En op de plek, waar Jezus thuishoort, sprekend in de tempel, komen de godsdienstige leiders van het volk naar Hem toe met een vraag over Zijn gezag. Het is geen eerlijke vraag, maar een vraag om Zijn gezag aan te vechten. Het is de vraag naar het gezag dat zij zichzelf aanmatigen en Hém ontzeggen. En daarom is de vraag naar Zijn gezag een valse vraag, die met de verkeerde intenties wordt gesteld.

“Toen de leerlingen dat zagen, vroegen ze verbaasd: ‘Hoe kan het dat die vijgenboom zo plotseling verdord is?’ Jezus antwoordde: ‘Ik verzeker jullie: als jullie geloven zonder te twijfelen, kun je niet alleen teweegbrengen wat er met die vijgenboom gebeurd is, je kunt zelfs tegen die berg zeggen: “Kom van je plaats en stort je in zee,” en het zal gebeuren. Alles waar jullie in gebed om vragen zul je ontvangen, als je maar gelooft.’”

De leerlingen staan verbaasd. Hoe is het mogelijk dat deze vijgenboom zo plotseling verdort en zijn blad laat vallen? Het gebeurt niet maar in een lang proces, nee, plotseling valt het blad eraf. Hoe zou jij reageren? Zou je ook niet heel verbaasd zijn? Dat Jezus dit zomaar kan! Het lijkt erop, dat de discipelen toch nog niet helemaal doorhebben wie Jezus is. Jezus leert hen hier dat ze dit zelf ook zouden kunnen als ze het gelovig zouden vragen. Dus zonder te twijfelen. Jezus weet: ik ben op weg naar Jeruzalem. Het komt er nu op aan. Oók en juist voor de discipelen. Geloven ze ECHT in Hem? Niet als wonderdokter, maar als de werkelijke, enige en echte bevrijder, niet alleen van Israël, maar van de hele wereld?

“Toen Hij vroeg in de morgen naar de stad terugkeerde, kreeg Hij honger. Langs de weg zag Hij een vijgenboom staan. Hij liep ernaartoe, maar er zaten alleen maar bladeren aan. Daarop zei Hij tegen de boom: ‘Nooit ofte nimmer zul je meer vrucht dragen!’ Ogenblikkelijk verdorde de vijgenboom.”

Mattheus 21:18,19

Jezus is op weg naar Jeruzalem. Hij weet wat Hem daar staat te wachten. Lijden, veroordeling, de dood. Waarom zegt Jezus hier dat de vijgeboom nooit meer vrucht zal dragen? Jezus had vroege (voorloper) vruchten aan de vijgeboom verwacht. Maar deze zaten er niet aan. Dat betekent, dat er ook geen (latere) vruchten zullen groeien. Deze geschiedenis moet je lezen in de context van het werk van Jezus op aarde. Hij verkondigde het goede nieuws van het koninkrijk van God, maar…….zijn boodschap wordt niet geloofd, niet aangenomen. Hij moet zijn boodschap bekopen met de dood. Zijn boodschap draagt geen vrucht. Daarom spreekt Jezus een veroordeling over de vijgeboom uit. Want het komt aan op geloof. Geloof je in Jezus? Dan zul je vruchten dragen. Bloeien. Groeien.

“Mijn zoon, streef naar bedachtzaamheid en tact, verlies die nooit uit het oog. Ze zullen een bron van leven voor je zijn, een sieraad om je hals.”

Spreuken 3:21,22

Kijk je wel eens op naar mensen die altijd hun woordje klaar hebben? Denk je wel eens bij iemand die een stellige mening heeft: kon ik het ook maar zo goed verwoorden? Niet doen! De Bijbel prijst hier juist bedachtzaamheid en tact. Sterker nog: de Spreukendichter zegt dat je hier naar moet streven. Bedachtzame mensen hebben niet zo snel hun woordje klaar. Ze wegen liever eerst voor zichzelf hun woorden voordat ze deze uitspreken. En het mooie is: ze zeggen vaak rake dingen……Conversaties groeien in diepgang als mensen met meer bedachtzaamheid en tact hun woorden uitspreken. Heb jij wel eens spijt gehad van te snel uitgesproken woorden?

“en Hanna bad: ‘Nu juicht mijn hart dankzij de HEER, fier heft mijn hoofd zich op, dankzij de HEER, mijn mond spreekt vrijmoedig tegen mijn vijanden, want dankzij uw hulp beleef ik vreugde. Geen is er heilig als de HEER, er is geen andere god dan U, geen rots is er als onze God.”

1Samuel 2: 1 en 2

Wat doe je als mensen je treiteren, pesten? Kleineren? Wat doe je als je wanhopig verlangd naar iets, maar het gebeurt niet? Geen partner, geen kind, geen leuke job, je voelt je aan alle kanten mislukt? Hanna zocht haar toevlucht bij God. En na jaren van bidden verhoort God haar gebed. God is een kracht. Een rots. God bezit de kracht van het leven. Hij is de Schepper. Er is geen andere rots waarop we in geloof kunnen bouwen, ons aan toe kunnen vertrouwen. En God heeft Hanna’s geloof niet beschaamd.

“Ik weet: mijn redder leeft, en Hij zal ten slotte hier op aarde ingrijpen. Hoezeer mijn huid ook is geschonden, toch zal ik in dit lichaam God aanschouwen.”

Job 19:25-

Job focust niet langer op de vraag waarom hij lijdt. Zijn vrienden kunnen niet anders dan concluderen dat Job schuldig moet zijn. Job zelf weet dat hij onschuldig is en daarom concludeert hij dat er maar Eén overblijft die daadwerkelijk voor hem kan instaan en dat is God. Job heeft steeds voor ogen: hij is rechtvaardig, hij lijdt onschuldig en dat mag niet vergeten worden. Hij begrijpt niet waarom hem dit alles overkomt, maar hij spreekt de bijna profetische woorden uit: Ik weet dat mijn Verlosser leeft! Ikzelf ben op sterven na dood, maar ik blijf aan één ding vasthouden: God, mijn redder, mijn Verlosser, HIJ LEEFT.

“Mijn vrouw walgt van mijn adem, mijn eigen broers deinzen terug omdat ik stink. Zelfs jongeren verachten mij, ze spreken smalend als ik opsta. Ik word verafschuwd door mijn naaste vrienden, ieder die ik liefheb keert zich tegen me. Mijn botten steken door mijn magere vel, alleen het vege lijf heb ik behouden.”

Job 19:17-20

Job beschrijft hier in al zijn wanhoop het sociale isolement waarin hij terecht is gekomen. Zijn vrienden maken hem te schande, zijn familie heeft hem verlaten, zelfs zijn vrouw walgt van zijn adem. Het is voor Job, maar voor een mens in zijn algemeenheid, echt verschrikkelijk als je het gevoel hebt dat jij aan alle kanten wordt belaagd. Je gezin is dood, je familie keert zich van je af, je vrienden zoeken de schuld van dit alles bij jou en je vrouw roept je op om God vaarwel te zeggen. Waar moet je in zo’n geval heen. Waar kun je naar toe, als iedereen met verachting naar je kijkt? En als zelfs de hemel van koper lijkt? Deze verzen doen mij beseffen hoe belangrijk het is om niet tegenover, maar náást de mens te staan, die zo door het leven wordt gekweld. Compassie in plaats van een beschuldigende vinger. Een luisterend oor in plaats van langdradige uiteenzettingen. God, ik bid dat u mij in zo’n geval de juiste woorden laat zeggen en doen bij de lijdende medemens.

“Toen nam Bildad uit Suach het woord: ‘Hoe lang blijf je deze dingen nog verkondigen? Al die woorden van je – ze zijn niets dan wind. Is God dan onrechtvaardig? Zou de Ontzagwekkende het recht verdraaien? Als je kinderen tegen Hem gezondigd hebben, gingen zij te gronde aan wat zij zelf misdeden.”

Job 8:1-4

De leugen die Bildad hier vertelt is voor Job verschrikkelijk. Maar hij doet daarmee ook God diep onrecht. We weten uit Job 1 wel hoe het écht is gegaan. Nergens komen we daar een veroordelende God tegen. We lezen daar ook hoe Job elke keer opnieuw voor zijn kinderen bad. Hij bracht ze voor Gods troon en vroeg vergeving voor het geval ze iets verkeerds hadden gedaan. Zo mogen ook wij bidden. We weten niet van onze kinderen of ze stiekem iets verkeerds doen. We weten het vaak niet eens van onszelf. Zullen we daarom met Job mee bidden? “God, wij brengen onze kinderen voor uw aangezicht. We willen bidden voor hun redding en we bidden om Uw genade over de kinderen die nu in onze gedachten zijn. Heer, wij bidden dat U hen naar U zult trekken, God, dat U hen zult beschermen tegen het kwaad en dat U hen zult helpen om op U te vertrouwen.”

“De zoon van Paulus’ zus hoorde echter van dit plan. Hij ging naar de kazerne, en nadat hij daar was binnengelaten, stelde hij Paulus van de samenzwering op de hoogte.”

Handelingen 23:16

Het verhaal van Handelingen 23 leest als een spannend jongensboek met in de hoofdrol het neefje van Paulus. De naam van de jongen wordt niet genoemd, maar hij wordt wel door God ingeschakeld! Want God laat Paulus in vers 11 al weten, dat Paulus moed moet houden. God laat hem tot in Rome getuigen van God en Gods reddingsplan voor de wereld. Ik vind het altijd zo bemoedigend dat God op deze manier werkt. Wat een troost voor ons! Wij weten vaak niet waarom dingen gebeuren of waarom bepaalde dingen ons overkomen. En soms zakt de moed je in de schoenen. Dit verhaal over de verder naamloze neef van Paulus laat ons zien dat Gods bedoelingen en gedachten altijd hoger en dieper zijn dan de onze. Kun jij bedenken waarom zo’n verhaal ook jou kan troosten?

“Ik bid dat uw liefde steeds meer aan inzicht en fijnzinnigheid wint, zodat u kunt onderscheiden waar het op aankomt. Dan zult u op de dag van Christus zuiver en onberispelijk zijn, vol van de vruchten van de gerechtigheid, die u dankt aan Jezus Christus, tot lof en eer van God.”

Filippenzen 1:9-11

Onderscheiden waar het op aan komt in het christelijk geloof. Is dat goede werken doen? Leven volgens de regels van de kerk, vooropgesteld dat de kerk regels oplegt? Want dat is de vraag natuurlijk. Paulus verwoordt het hier heel kernachtig. Als je goed onderscheidt waar het op aan komt, zul je op de dag van Christus zuiver en onberispelijk zijn, vol van de vruchten van de gerechtigheid, die u dankt aan Jezus Christus. Wat zijn die vruchten van de gerechtigheid? Het is niet je eigen gerechtigheid, je eigen rechtvaardiging, je eigen verlossing. Het is de gerechtigheid, de rechtvaardiging, de verlossing van Jezus! Geloof Hem! Kijk naar Hem! Verwacht het alleen van Hem! Dat is waar het om draait in het christelijk geloof. God zij gedankt dat ik mezelf niet hoef te verlossen. Geloof in Hem, die de verlossing voor mij heeft verworven.

“Zie ik de hemel, het werk van uw vingers, de maan en de sterren door U daar bevestigd, wat is dan de sterveling dat U aan hem denkt, het mensenkind dat U naar hem omziet?”

Psalm 8: 4 en 5

Maandagavond 19 januari hebben veel mensen omhoog gekeken naar de lucht. Verwondering, ontzag, wauw momentjes. Heb jij het ook gezien? Het mysterieuze prachtige Noorderlicht met zijn typerende groene en roze vlagen en flarden? Het Noorderlicht is wetenschappelijk goed te verklaren. Ook de oorzaak waarom dit nu zo goed te zien was. Maar tegelijk: beschouw jij het ook als een cadeautje van onze Schepper? Die de zon schiep, de luchten, maar ook de zonnestormen en de fysische reacties? Zien wij achter de wetenschappelijk verklaarbare dingen ook de schoonheid van de schepping en haar Schepper? Sta in deze 40 dagen periode eens stil bij de wonderen van de natuur. Stap op een heldere avond naar buiten en verwonder je over de sterrenpracht. Geniet. Daarmee eer je het werk van de Schepper.

“De HEER richtte zich tot mij: ‘Voordat Ik je vormde in de moederschoot, had Ik je al uitgekozen, voordat je de moederschoot verliet, had Ik je al aan mij gewijd, je een profeet voor alle volken gemaakt.’ Ik riep: ‘Nee, HEER, mijn God! Ik kan het woord niet voeren, ik ben te jong.’ Maar de HEER antwoordde: ‘Zeg niet: “Ik ben te jong.” Richt je tot iedereen naar wie Ik je zend en zeg alles wat Ik je opdraag. Wees voor niemand bang, want Ik zal je terzijde staan en je redden – spreekt de HEER.’”

Jeremia 1: 4-8

Een brief uit de hemel, we stipten het gisteren en eergisteren ook al aan. Jeremia ontving een duidelijke opdracht van God. God had hem zelfs vóór zijn geboorte al bestemd tot profeet. Oei, dat klinkt al een stuk ingewikkelder. Hoe zou ik gereageerd hebben? Mijn veilige leventje achterlaten wanneer God mij een duidelijke opdracht geeft? Maar let dan ook op vers 8: “Wees voor niemand bang want Ik zal je terzijde staan en je redden”. Met mijn God spring ik over een muur!

“Hier volgen de woorden van Jeremia, de zoon van Chilkia, afkomstig uit een priestergeslacht uit Anatot in het gebied van Benjamin. De HEER richtte zich tot hem in het dertiende jaar dat koning Josia, de zoon van Amon, over Juda regeerde. Ook sprak Hij tot hem tijdens de regering van koning Jojakim, de zoon van Josia, en in de jaren daarna, tot het einde van het elfde regeringsjaar van Sedekia, de zoon van Josia. In de vijfde maand van dat jaar werd Jeruzalem in ballingschap weggevoerd.”

Jeremia 1: 1-3

Een sprekende God, de overdenking van gisteren ging er ook over. Deze opsomming in Jeremia lijkt misschien wat saai, maar de Bijbel vermeldt nooit “zomaar” iets. Hierin wordt Jeremia ook “in de tijd” geplaatst. God schetst de situatie van Jeremia’s tijd. Een godvrezende koning, gevolgd door goddeloze koningen. Oorlog, dreiging. In zo’n turbulente tijd spreekt God tot Jeremia. Hij mag op zijn beurt weer de woorden van God doorgeven. Wat leert dat ons? God is ook vandaag in onze turbulente tijd actief betrokken op ons leven. Hij spreekt dagelijks tot ons in zijn Woord. Maar Hij kan ook door jou spreken in fluisteringen, de natuur, in je dromen of door andere mensen. Vang jij zijn Woorden op? Zie jij welke roeping en taak je in deze huidige turbulente tijden hebt?

“Zes dagen later nam Jezus Petrus, Jakobus en Johannes met zich mee een hoge berg op, waar ze helemaal alleen waren. Voor hun ogen veranderde Hij van gedaante, zijn kleren gingen helder wit glanzen, zo wit als geen enkele wolwasser op aarde voor elkaar zou kunnen krijgen. Toen verscheen Elia aan hen, samen met Mozes, en ze spraken met Jezus. Petrus nam het woord en zei tegen Jezus: ‘Rabbi, het is goed dat wij hier zijn; laten we drie tenten maken, een voor U, een voor Mozes en een voor Elia.’ Hij wist niet goed wat hij moest zeggen, want ze waren door schrik overweldigd. Toen kwam er een wolk, die hen overdekte, en uit de wolk klonk een stem: ‘Dit is mijn geliefde Zoon, luister naar Hem!’

Marcus 9: 2-7

Een brief uit de hemel: wie zou dat niet willen? Petrus vertelt over deze geschiedenis in zijn eerste brief in hoofdstuk 1. Je zult het toch maar mee: een ontmoeting met twee aartsvaders uit het verleden en de stem van God die zegt: dit is mijn geliefde Zoon, luister naar Hem! En dat is nu precies wat Petrus ook tegen ons zegt. “Wil je een brief uit de hemel? Luister dan naar wat Jezus zegt en volg Hem. Want Hij doet alles wat Zijn hemelse Vader wil. Hij is de vervulling van wat er in de profeten over Hem werd gezegd. De hele Bijbel wijst op Hem. Wil je een brief uit de hemel? Lees je Bijbel…..”

“Toen liet de HEER God de mens in een diepe slaap vallen, en terwijl de mens sliep nam Hij een van zijn ribben weg, en Hij sloot het lichaam weer op die plaats. Uit de rib die Hij bij de mens had weggenomen, bouwde de HEER God een vrouw en Hij bracht haar bij de mens. Toen riep de mens uit: ‘Dit is ze! Mijn eigen gebeente, mijn eigen vlees en bloed. Vrouw wordt zij genoemd, genomen uit een man.’”

Genesis 2:21-23

Dit is ze! Het verhaal van de schepping wordt in Genesis 2 nog een keer verteld, met andere accenten. En hier in deze verzen proef je iets van de blijdschap van de mens, als hij zichzelf herkent in de ander. Een zielsverwantschap, een gelijke, een mens die perfect past bij de andere mens. Het was nog niet bedorven door de zonde. Beide, man én vrouw, zijn een perfect beeld van God. Gezegend ben je, als jij jouw zielsverwant vindt. Degene die jou perfect aanvult. Die jouw perfecte hulp is. Maar ook wederkerend: jij bent zijn of haar perfecte hulp, zielsverwant. Dank God voor het wonder van dit facet van de schepping: God zag, dat het niet goed was dat de mens alleen was. Ik bid je een fijne partner, fijne familie en fijne vrienden toe.

“Wie van jullie kan door zich zorgen te maken ook maar één dag aan zijn levensduur toevoegen?”

Mattheus 6:27

Tsja, die vogels…. Waarom gebruikt Jezus heb als voorbeeld? Als je naar ze kijkt…. wat doen ze dan voor nuttigs? Ze rommelen maar wat aan, vliegen wat heen en weer, fluiten hun lied…. Alleen als er een nest gebouwd moet worden zijn ze nogal druk. Jezus wijst er op, dat zijn Vader in de hemel met heel veel liefde voor hen zorgt. Elke dag valt er wel een graantje te pikken. Ze hoeven zich niet druk te maken of er morgen wel eten en drinken is. “Kijk naar die vogels”, zegt Jezus. “Als God heb al met zoveel liefde verzorgt en kleedt; zou Hij dat dan niet nog veel meer doen bij Zijn eigen kinderen van wie Hij oneindig veel houdt?” Durf jij ook daarop te vertrouwen?

“Waarom kijk je naar de splinter in het oog van je broeder of zuster, terwijl je de balk in je eigen oog niet opmerkt? Hoe kun je tegen hen zeggen: “Laat mij de splinter uit je oog verwijderen,” terwijl je de balk in je eigen oog niet ziet? Huichelaar, verwijder eerst de balk uit je eigen oog, pas dan zul je scherp genoeg zien om de splinter uit het oog van je broeder of zuster te verwijderen.”

Lukas 6:41,42

We hebben vaak snel ons oordeel over iemand klaar. We zien de fouten en tekortkomingen van een ander soms maar al te goed. Maar zie ik ze ook van mezelf? Zie ik waarin ik ook zelf tekort schiet? En kan ik me dan milder richting de ander opstellen? Bid elke dag opnieuw voor een recht zicht op de ander. Ik ben immers ook een mens, die van genade en vergeving leeft? Veroordeling schept afstand tot de ander. Kom liever dichterbij en ga in gesprek. Barmhartig. Jezus ging ons daarin voor. Is Hij ook jouw voorbeeld?

“zo verging het ook Jakobus en Johannes, de zonen van Zebedeüs, die met Simon samenwerkten. Jezus zei tegen Simon: ‘Wees niet bang, voortaan zul je mensen vangen.’ En nadat ze de boten aan land hadden gebracht, lieten ze alles achter en volgden Hem.”

Lukas 5: 10,11

Ze lieten alles achter en volgden Hem. Het staat er alsof het de gewoonste zaak van de wereld is, dat je van de een op de andere dag je kantoorbaan, of je bedrijf, je werk als onderwijzer, of als vrachtwagenchauffeur in de steek laat om Jezus te volgen op zijn tocht door het land. Thuis je partner of gezin gedag zeggen om met Jezus rond te trekken. Stel dat Jezus nu bij jou aanbelt met de vraag of je meegaat: wat zou je doen?

“De mensen vroegen hem: ‘Wat moeten we dan doen?’ Hij antwoordde: ‘Wie twee stel onderkleren heeft, moet delen met wie er geen heeft, en wie eten heeft moet hetzelfde doen.’ Er kwamen ook tollenaars om zich te laten dopen, en die vroegen hem: ‘Meester, wat moeten wij doen?’ Hij zei tegen hen: ‘Vorder niet meer dan wat jullie is opgedragen.’ Ook soldaten kwamen hem vragen: ‘En wij, wat moeten wij doen?’ Tegen hen zei hij: ‘Jullie mogen niemand afpersen en je ook niet laten omkopen, neem genoegen met je soldij.’”

Lukas 3: 10-14

Kom tot inkeer om vergeving van zonden te krijgen. Dat preekte Johannes. En de mensen komen massaal op zijn preken af. Wat moeten we doen? vragen de mensen, de tollenaars, de soldaten. Het antwoord van Johannes is simpel: Word een goed mens! Deel wat je (genoeg) hebt met een ander. Johannes verkondigt het goede nieuws van het koninkrijk dat door begint te breken en daar past een nieuw leven bij.

“Daar ging Johannes in de omgeving van de Jordaan verkondigen dat de mensen zich moesten laten dopen en tot inkeer moesten komen, om vergeving van zonden te krijgen.”

Lukas 3:3

We zagen het gisteren al: Lukas schetst fijntjes het politieke toneel van die tijd. En dan richt God zich tot een mens in de woestijn. Johannes. Hij mag Gods boodschap verkondigen: “laat je dopen en kom tot inkeer”. Hier in deze verzen staat er nadrukkelijk bij dat dit moest om “vergeving van zonden” te krijgen. Dat was voor die tijd echt nieuw. Men kende wel de rituele wassingen, maar de manier waarop Johannes preekte en doopte was nieuw. En het gezag daarvoor kreeg hij van God, die zich in de woestijn tot Johannes richtte.

“In het vijftiende jaar van de regering van keizer Tiberius, toen Pontius Pilatus Judea bestuurde, en Herodes tetrarch was over Galilea, zijn broer Filippus over het gebied van Iturea en Trachonitis, en Lysanias over Abilene, 2en toen Annas en Kajafas hogepriester waren, richtte God zich in de woestijn tot Johannes, de zoon van Zacharias.”

Lukas 3:1,2

In deze eerste twee verzen wordt even het wereldtoneel van die tijd geschetst. Als we dat even vertalen naar onze tijd? In het 2e jaar van Trump, het 26e jaar van Poetin, toen er oorlog was in Oekraïne en Leo XIV paus was in het Vaticaan, richtte God zich tot……een gewone mens. In die tijd was dat Johannes, zoon van de oude Zacharias en Elisabeth. Zouden de mensen zich zijn bijzondere geboorte nog kunnen herinneren? Deze verzen kunnen ons ook troosten. Temidden van machtige politieke en godsdienstige spelletjes richt God zich tot de gewone mens. Vergeet nooit: God geeft ons Zijn Woord. Hij staat boven het machtige wereldtoneel en richt zich ook nu nog dagelijks tot de gewone mens!

“En leid ons niet in beproeving maar verlos ons van het kwaad”.

God bevrijdt en nodigt ons uit om een bevrijdende gemeenschap te zijn. Maar Jezus leert ons om wel realistisch te zijn over het kwaad. Het kwaad is overal om ons heen. Dit kwaad kent vier dimensies:
1. De gebrokenheid van de schepping
2. Het kwaad dat anderen ons aandoen
3. Het kwaad dat wij zelf doen
4. De realiteit dat satan er op uit is om ons van God vandaan te trekken
Wat betekent het dan, om een bevrijdende gemeenschap te zijn? Als we wéten wie we zijn in Christus, kunnen we het kwaad weerstaan. Dat kost strijd, dat gaat niet vanzelf. Daarom bidden we ook: red ons van het kwaad! En op die manier kunnen we ook voor anderen een bevrijdende gemeenschap zijn.

“Wees niet bang, want Ik ben bij je, vrees niet, want Ik ben je God. Ik zal je sterken, Ik zal je helpen, je steunen met mijn bevrijdende rechterhand.”

Jesaja 41:10

Wie is er nu niet eens bang? Bang voor een examen, bang voor een uitslag, bang voor oorlog, of gewoon: bang voor hoe de wereld tegen je aan kijkt. God zegt tegen je: wees niet bang. Ik ben er bij! Ik ben in je en om je heen. Ik zal je helpen! Jij bent immers mijn geliefde kind? Ik laat je toch nooit in de steek? Mijn rechterhand staat voor KRACHT. Durf je dat? Opkijken naar de hemel en het verwachten van Gods krachtige rechterhand? Hij bevrijdde de wereld van zonde en schuld, zou ik dan ook niet alles van Hem kunnen en mogen verwachten?

“Mag ik niet verwachten de goedheid van de HEER te zien in het land van de levenden? Wacht op de HEER, wees dapper en vastberaden, ja, wacht op de HEER.”

Psalm 27: 13 en 14

Psalm 27 is een psalm van hoop en wanhoop. De Heer is mijn licht en mijn heil, wie zou ik vrezen? Maar ook: er is vijandschap, haat, oorlog, geweld. Wie zou NIET bang worden? Zoveel machtsmisbruik, zoveel slachtoffers….. God, ziet U het niet? Mag ik niet verwachten de goedheid van de Heer te zien? David stelt zichzelf weer gerust: “Wacht op de Heer, wees dapper en vastberaden.” Afwisselend die hoop en wanhoop…. De Bijbel kent mij, mens, in al zijn nietigheid en twijfel. Schreeuw het maar uit naar Hem, als je het niet meer weet!

“Jakob woonde zeventien jaar in Egypte; hij werd honderdzevenenveertig jaar. Toen hij zijn einde voelde naderen, liet hij zijn zoon Jozef bij zich komen. ‘Als je mij goedgezind bent,’ zei Israël, ‘leg dan je hand onder mijn heup en geef mij blijk van je liefde en trouw: zweer dat je me niet in Egypte begraaft. Als ik straks gestorven ben, breng mij dan weg uit Egypte en begraaf me in het graf van mijn voorouders.’ Jozef beloofde het.”

Genesis 47: 28-30

Maandag 23 februari lazen we over Gods verschijning aan Jacob, waarbij Hij Jacob belooft dat Godzelf met Jacob mee gaat naar Egypte “en dat Hij Jacob daar ook weer vandaan zal laten gaan”. Jacob voelt na 17 jaar in Egypte zijn einde naderen en laat Jozef beloven; dat deze Gods belofte zal volbrengen: een terugkeer naar het land, dat God aan Abraham, Isaac én Jacob heeft beloofd. God is een God van trouw; Hij doet altijd wat Hij zegt. Wij hoeven Hem alleen maar te gehoorzamen. Zo leven wij in deze 40 dagen tijd toe, naar het feest van Goede Vrijdag én Pasen. God beloofde al aan Adam dat Hij de wereld zou verlossen van zonde en schuld. En God doet ALTIJD wat Hij belooft. Bewegen wij ook met Hem mee?

“Hierna bracht Jozef zijn vader Jakob bij de farao en stelde hem aan de farao voor. Jakob begroette hem met een zegenwens. De farao vroeg hem naar zijn leeftijd en Jakob antwoordde: ‘Honderddertig jaar heb ik nu op aarde rondgezworven. Mijn leven, dat ellendig is geweest, heeft nog maar kort geduurd, ik heb nog niet zo lang op aarde rondgezworven als mijn voorouders.’ Toen nam Jakob met een zegenwens afscheid van de farao.”

Genesis 47: 7-10

Met welke zegenwens Jacob de farao begroette; en met welke zegenwens Jacob weer afscheid nam van de farao, staat hier niet vermeld. En het is ook veelzeggend, dat Jacob zijn leven “ellendig” noemt. Is hij vergeten, dat God zoveel dingen ten goede heeft gekeerd? En dan toch een zegenwens over de farao uitspreken….Want dankzij de farao, als instrument in Gos hand, is het lot van Jozef én van Jozefs familie, ten goede gekeerd. Wie kunnen wij zegenen, ook al verloopt ons leven niet altijd zoals wij het hadden bedacht? De 40 dagentijd is een tijd van reflectie. Over wie kun jij een zegenwens uitspreken?

“Dit waren de zonen van Jakob die Zilpa hem gebaard had, de slavin die door Laban aan zijn dochter Lea was gegeven, en hun nakomelingen. Zestien personen.”

“Dit waren de zonen van Jakob die Bilha hem gebaard had, de slavin die door Laban aan zijn dochter Rachel was gegeven, en hun nakomelingen. In totaal zeven personen.”

Genesis 46: 18 en 25

Jacob had met recht een “aardje naar zijn vaartje”; ook hij nam (op aangeven van zijn vrouwen Lea en Rachel) kinderen bij hun slavinnen. Maar God ziet het onderdrukte; het geminachte! God kent en noemt de namen van Zilpa en Bilha. Hij geeft hen een plaats in de Bijbel; zij én hun kinderen zijn gezien en worden geteld en vermeld; als nageslacht van Jacob, dat met hem meereist naar Egypte. God is bij machte, om uit het kwaad, iets goeds voort te brengen. Zo kunnen wij in deze 40 dagen tijd stil staan bij het niet te bevatten offer dat Jezus bracht voor ál onze zonden en zo redding en vrijspraak voor ons verwierf!

“Israël ging op weg; al zijn bezittingen nam hij mee. In Berseba gekomen, bracht hij offers aan de God van zijn vader Isaak. ’s Nachts richtte God zich in een visioen tot Israël. ‘Jakob! Jakob!’ riep Hij. ‘Ja, ik luister,’ antwoordde Jakob. God zei: ‘Ik ben God, de God van je vader. Wees niet bang om verder te reizen naar Egypte, want Ik zal daar een groot volk uit je doen voortkomen. Ikzelf zal met je meereizen naar Egypte, en Ik zal je daar ook weer vandaan brengen.”

Genesis 46: 1-4

Ikzelf zal met je meereizen. Wát een belofte! God laat Jacob in een visioen zien, dat Jacob met een gerust hart naar Egypte kan gaan. In de vorige hoofdstukken kun je lezen over Jacobs twijfels. Maar God zelf belooft hem: “Ik reis met je mee!” Zou je dan niet met een gerust hart op weg gaan? Twijfel je nog, Jacob? Ga gerust! Ik ben er bij en Ik breng je ook weer terug.” Wij horen misschien niet altijd zo duidelijk Gods stem. En toch? God spreekt op zoveel manieren tot ons. Lees de Bijbel. Bid elke dag. Zoek de rust en de stilte van de natuur op. Praat eens met een goede vriend(in). God kan ook jou op zoveel manieren de goede weg wijzen! Geloof je dat?

“En bovenal, kleed u in de liefde, dat is de band die u tot een volmaakte eenheid maakt.”

Kolossenzen 3:14

Aankleden, het is een dagelijks ritueel. Je denkt na over wat je aantrekt. Is het koud? Is het warm? Je past je kleding aan op de omstandigheden. Moet je naar je werk, naar school, naar de sport? Er is iets, wat in elke omstandigheid past: het kleed van de liefde. Die mag je elke morgen opnieuw aantrekken! De liefde is een band die eenheid geeft en iets tot eenheid maakt. Vader, Zoon en Heilige Geest zijn een volmaakte eenheid van liefde. Wil je die eenheid ook ervaren? Verlang je naar die eenheid? Kleed jezelf dan met de liefde. Heb God lief, heb je naaste lief. Heb jezelf lief! Dan groei je in de eenheid!

“Toen haar slavin Zilpa Jakob een tweede zoon baarde, zei Lea: ‘Wat ben ik nu gelukkig! Alle vrouwen zullen mij gelukkig prijzen.’ Ze noemde het kind Aser.”

“”Hij heeft oog gehad voor mij, zijn minste dienares. Alle geslachten zullen mij voortaan gelukkig prijzen”

Alle vrouwen/alle geslachten zullen mij gelukkig prijzen. Beide vrouwen, Lea en Maria, zongen een loflied. De omstandigheden waren totaal verschillend. Lea had een man die haar niet liefhad en haar tegen zijn zin tot vrouw moest nemen. Maria had een verloofde die haar liefhad, en haar tot vrouw moest nemen, maar haar nog niet intiem lief mocht hebben. Zullen de vrouwen Lea gelukkig hebben geprezen? Lea sprak deze woorden overigens nadat haar slavin een tweede zoon “namens” haar, Lea, had gebaard. Het is een schrijnend loflied. Uitgesproken tijdens omstandigheden die God niet goedkeurt. Hoe anders dan de omstandigheden waarin Maria haar Kind verwacht! Waarover zou jij willen, dat anderen jou gelukkig prijzen?

“Zo kwamen er steeds meer mensen op aarde, en zij kregen dochters. De godenzonen zagen hoe mooi de dochters van de mensen waren, en ze kozen uit hen de vrouwen die ze maar wilden. Toen zei de HEER: ‘Mijn levensgeest mag niet voor altijd in de mens blijven, hij is immers niets dan vlees; hij mag niet langer dan honderdtwintig jaar leven.’ In die tijd en ook daarna nog, zolang de godenzonen gemeenschap hadden met de dochters van de mensen en kinderen bij hen kregen, leefden de giganten op aarde. Dat zijn de befaamde helden uit het verre verleden.”

Genesis 6:1-4

Dit is een van de meest moeilijke gedeelten uit de Bijbel en de uitleggers zijn het er onderling niet over eens, wie met de “godenzonen” worden bedoeld. Zijn het gevallen engelen? Zijn het de nakomelingen van Seth? Wát de uitleg ook is: God keurt het af. Hij kreeg er spijt van dat Hij de mensen had gemaakt en Hij was tot in het hart gegriefd. Het is ook de directe aanleiding voor de zondvloed. In de oudheid was men gewend aan mythen en mensen die zich godenzonen of afstammelingen van mythische wezens waanden. Het is God een gruwel. Maar wat zegt het ons? Hoe kijk jij aan tegen dit Bijbelgedeelte? Denk je dat het ons nog iets te zeggen heeft? Denk er eens over na, in deze 40-dagentijd. Welke dingen om ons heen zijn voor God een gruwel?

“Nu wij rechtvaardig verklaard zijn op grond van geloof, leven we in vrede met God, door onze Heer Jezus Christus. Dankzij Hem hebben we door het geloof toegang gekregen tot Gods genade, die ons fundament is, en mogen we ons laten voorstaan op de hoop om in zijn luister te delen.”

Romeinen 5:1 en 2

In vrede met God leven. Kun je dat van jezelf zeggen? Misschien niet altijd. We vergeten God vaak. We worden afgeleid door zorgen of verdriet. Of ons leven kabbelt voort, niks om je zorgen over te maken. Je drijft van God weg. Maar hóe jouw leven ook loopt, of verloopt: wen jezelf aan om aan elk begin van de dag te zeggen: ik wil vandaag leven in vrede met God. Laat dat je begin van de dag zijn. Het kleurt je dag anders. Het maakt dat je milder tegen anderen aankijkt. Vrede met God: het is van levensbelang. Ik bid: Heer, ik wil ook vandaag in vrede met U leven. Ik keer mij stil tot U.

“De luister van de HEER moge eeuwig duren, laat de HEER zich verheugen in zijn werken.”

Psalm 104:31

Psalm 104 is een prachtige beschrijving van de schepping. Ga er eens voor zitten, op een rustig moment, en lees de hele psalm eens door. En probeer na elk vers je een beeld te vormen van dat ene vers. Zie je de hemel voor je, als een tentdoek? De wolken als een wagen voor God, de Leviatan, om mee te spelen? Psalm 104 schildert een prachtig schilderij van de schepping, een schepping waar God zich in verheugt. Prijs de Heer, mijn ziel, ik bid dat mijn lofzang u mag verheugen! Ga je er ook eens voor zitten, nu, aan het begin van de 40-dagen tijd? Verheug je in de pracht van de schepping en wees eens stil, voor het aangezicht van God.

“Prijs de HEER, mijn ziel, prijs, mijn hart, zijn heilige naam. Prijs de HEER, mijn ziel, vergeet niet één van zijn weldaden.”

Psalm 103: 1 en 2

Mensen vergeten van alles, expres of per ongeluk. Als we naar de wereld om ons heen kijken, die steeds verdwaasder en gekker lijkt te worden, dan kunnen we bang worden. Mijn ziel, vergeet niet één van Zijn weldaden! We zijn hier niet zomaar. God heeft ons geplaatst, geboren laten worden in een collectieve geschiedenis die is begonnen toen Hij de wereld schiep, ons schiep. En wát heeft God sindsdien niet gedaan, toen wij ons van Hem afwendden? We moeten niet alleen naar het hier en nu kijken. Mijn ziel, vergeet niet één van Zijn weldaden! Wij dragen niets bij aan deze prachtige wereld waarin wij leven. Aan de voortgang van de schepping. Elke dag weer een nieuwe dag, elke dag weer nieuw geboren mensenkinderen, nieuw geboren dieren. God werkt altijd. Mijn ziel, loof en prijs God om wat Hij heeft gedaan, gezegd, geschapen, elke dag opnieuw. Vergeet niet één van zijn rijke weldaden!

“Toen vroeg de HEER aan Abraham: ‘Waarom lacht Sara, waarom vraagt ze zich af of ze op haar leeftijd nog wel een kind ter wereld kan brengen?”

Genesis 18:13

Zou voor God iets onmogelijk zijn? Nee. Menselijkerwijze zou Sara geen kinderen meer kunnen krijgen. Maar voor God is niets een belemmering, ook geen onvruchtbare vrouw of een oude man. God is immers Schepper, Creator! Hij heeft met zijn Woord de wereld geschapen, het immense heelal. Niet met gereedschap, beitel, hamer, schilderspalet of wat ook maar. Hij sprak! en het was er…… Is voor Hem iets onmogelijks? God, ik loof en prijs U om uw wonderlijke scheppingskracht. Voor U is NIETS onmogelijk.

“Kom allen bij Mij, jullie die vermoeid zijn en onder lasten gebukt gaan, Ik zal jullie rust geven. Neem mijn juk op je en leer van Mij: Ik ben zachtmoedig en nederig van hart. Dan zullen jullie werkelijk rust vinden, want mijn juk is zacht en mijn last is licht.’”

Mattheus 11:28- 30

De wereld kan een ratrace zijn. Altijd meer, altijd hoger, altijd beter, altijd een tandje harder. Het gevoel dat je niets mag of wil missen. Dat maakt rusteloos en opgejaagd. Tot je erbij neervalt; burn-out. Sta even stil. Nu, op dit moment als je dit leest. Adem in en adem uit. Kijk om je heen. Bedenk: wat vind ik werkelijk belangrijk? Wat, als de wereld ineenstort, wat blijft dan van waarde voor mij?

“– Van ver is de HEER naar mij toegekomen. – Ik heb je altijd liefgehad, mijn liefde zal je altijd vergezellen.”

Jeremia 31:3

Vandaag is het Valentijnsdag. De dag van de liefde en van vriendschap, de dag dat we een ander laten merken dat we van hem, of haar houden. De tekst van vandaag, uit Jeremia, laat zien dat Gods liefde eindeloos en eeuwig is. Voor dat woord ‘liefde’ staat in het Hebreeuws het woord chèsèd. Vroeger werd dat vertaald met ‘goedertierenheid’, maar dat is een enigszins verouderd woord en ook moeilijk uit te leggen. In Chèsèd zitten twee elementen: liefde en trouw. Dit Hebreeuwse woord wordt heel vaak gebruikt in verband met God. Het is een van de kernwoorden als het erom gaat wie God is: een God vol liefde en een God vol trouw. En deze trouw en liefde betekenen dat er altijd hoop is, want God is altijd sterker dan het kwaad en alles wat ons maar kan overkomen.

“En houd de liefdadigheid en de onderlinge solidariteit in ere, want dat zijn offers waarin God behagen schept.”

Hebreeën 13:16

God schept behagen in onze offers van onderlinge solidariteit. We zagen gisteren dat hetgeen in Hebreeën 13: 15 en 16 staat, een uitwerking is van de samenvatting van de 10 geboden zoals Jezus die leert. God schept er plezier in wanneer we elkaar liefhebben, zo weerspiegelen we de liefde die God voor ons heeft. Hoe kunnen we de ander liefhebben/solidair met hem zijn? Dat kan allereerst door onze tijd met een ander te delen. Wezenlijke interesse in de ander is van onschatbare waarde. Daarnaast kunnen we onze spullen delen. Ons geld. Ons eten. Maar het begint altijd met wezenlijke interesse en liefde voor de ander.

“Laten we met Jezus’ tussenkomst voortdurend aan God een dankoffer brengen: het huldebetoon van lippen die zijn naam belijden.”

Hebreeën 13:15

De schrijver van de Hebreeënbrief legt uit dat er twee manieren zijn om God te behagen. Het eerste is: Hem loven en prijzen. Dat zien we ook in de samenvatting van de 10 geboden zoals Jezus het ons leert: 1) heb God lief 2) en uw naaste als uzelf. Dat eerste gebod wordt hier concreet: “Laten we met Jezus’ tussenkomst voortdurend aan God een dankoffer brengen: het huldebetoon van lippen die zijn naam belijden.” Voortdurend. Betekent dit dat we de hele dag psalmen en lofliederen moeten zingen? Nee, het betekent dat we ons hele leven erop gericht moeten zijn om met ontzag voor God te leven om Wie Hij is en wat Hij voor ons heeft gedaan.

“Mijn zoon, luister naar de lessen van je vader, verwaarloos niet wat je moeder je leert. Hun lessen zijn een sierlijke krans om je hoofd, ze zijn een ketting om je hals. Mijn zoon, schenk geen gehoor aan zondaars als ze je willen overhalen met hen mee te gaan, als ze zeggen: ‘We willen bloed vergieten, we gaan onschuldigen de dood in jagen, zonder reden, we verslinden ze met huid en haar, zoals het dodenrijk de levenden verslindt, het graf de doden opslokt.”

Spreuken 1:8-12

Jezus zegt niet dat we ons uit de wereld moeten terugtrekken. De uitdaging is om ‘in de wereld’ te staan, maar niet ‘van de wereld’ te zijn. Het is je opdracht om de verleidingen van de wereld om je heen te weerstaan. Dat kan lastig zijn. Hoe vaak laten we ons niet meeslepen omdat “iedereen het doet”? Of omdat bepaalde dingen geaccepteerd lijken? Laat vooral Gods goede woorden in je hart landen. Overdenk ze. En probeer, met Gods goede woorden in je hart, het goede te doen en het kwade na te laten.

“En wanneer Christus, uw leven, verschijnt, zult ook u in luister verschijnen, samen met Hem.”

Kolossenzen 3:4

Eens komt Jezus terug op de wolken. Dat zagen we gisteren. Hij is mijn leven, mijn toekomst! Zijn terugkomst zal een groots en bijzonder moment zijn, vol licht en liefde. Ook ik mag dan, samen met Jezus en samen met al Gods kinderen, te voorschijn komen in het licht van Zijn luister. Onvoorstelbaar! Ik kan me daar nu nog geen voorstelling van maken. Maar ik zie er vol verwachting, vol verlangen naar uit. Jij ook?

“‘Ja, Ik bepaal of de tijd is gekomen, Ik zal oordelen naar recht en wet. Al beeft de aarde met haar bewoners, Ik heb haar op zuilen vastgezet. Tot de hoogmoedigen zeg Ik: Wees niet hoogmoedig, tot de trotse zondaars: Verhef je niet, verhef je niet tegen de hemel, spreek niet op hoge toon.’”

Psalm 75:3 – 6

Hoogmoed komt voor de val, luidt een Nederlands spreekwoord. Psalm 75 is een antwoord op het smeekgebed van Asaf in psalm 74. Tóch, ondanks alle onheil en tegenspoed zál Asaf God loven. En God belooft: Ik zal er zijn. Ik bepaal. Ik oordeel. Al die goddeloze machthebbers, die zich hoogmoedig tegen Mij verheffen en denken dat zíj́ aan de touwtjes trekken? Ze zijn gewaarschuwd: verhef je niet tegen de hemel, spreek niet op zo’n hoge toon. Al beeft de aarde: IK heb de aarde vastgezet op haar zuilen. Durf jij dat te geloven? In een wereld vol desinformatie, terreur, machthebbers die zich land en volk toe-eigenen? Durf jij vol vertrouwen de toekomst tegemoet te zien? De toekomst is van God. Wij verwachten zijn terugkomst om de wereld definitief te bevrijden van zonde en schuld. Een eeuwig vrederijk.

“maar red ons van het kwaad.”

Mattheus 6:13b

Bidden om de verlossing van het kwaad is geen overbodige luxe in een wereld die van het kwaad doortrokken is. Een wereld die het kwaad ademt. De duivel gaat rond om zoveel mogelijk kwaad aan te richten. Hij heeft het gemunt op jou, Gods kind. Moeten we dus bang worden? Nee! God geeft ons zijn wapens: de geestelijke wapenrusting. Waar woorden van geloof worden uitgesproken vlucht de duivel. Waar daden van geloof worden gedaan, pakt de duivel zijn biezen. Overwin het kwade door het goede, zegt de Bijbel in Romeinen 12:21. Met kerst worden we er weer bij bepaald dat Jezus kwam als licht voor de volken en dat wij Zijn licht mogen verspreiden. En eens komt Jezus terug om het kwaad in de wereld definitief te overwinnen. Zie jij uit naar zijn terugkomst op de wolken?

“U moet uzelf niet aanpassen aan deze wereld, maar u veranderen door uw gezindheid te vernieuwen, om zo te ontdekken wat God wil en wat goed, volmaakt en Hem welgevallig is.”

Romeinen 12:2

Gisteren zagen we, dat we met ons hele leven en ons hele lichaam een God welgevallig offer kunnen zijn. Hoe? Paulus heeft 2 aanwijzingen: we moeten onszelf niet aanpassen aan de wereld én ons denken moet veranderd, vernieuwd worden. Paulus zegt dus niet, dat we ons moeten aanpassen aan de kerk, in plaats van aan de wereld. Want ook dan bestaat het gevaar, dat we alleen uiterlijk een gedragsverandering ondergaan. Paulus zegt dat ons denken een transformatie moet ondergaan. Als we, na 11 hoofdstukken over Gods genade, niet hebben begrepen, dat we uit genade leven en daarom anders moeten gaan denken en handelen, dan zal ons gedrag ook niet gaan veranderen. Een begenadigd mens, die ten diepste begrijpt wat genade inhoudt, zal anders gaan denken en leven. Wat betekent Gods genade voor jou?

“Broeders en zusters, met een beroep op Gods barmhartigheid vraag ik u om uzelf als een levend, heilig en God welgevallig offer in zijn dienst te stellen. Dat is de ware eredienst die van u wordt gevraagd.”

Romeinen 12:1

De eerste 11 hoofdstukken van de Romeinen brief zijn gewijd aan een krachtige uiteenzetting van Gods genade. Genade voor Joden én “niet-Joden”, dankzij Jezus’ offer. Dat vraagt om een antwoord van óns. Dankzij Jezus’ offer mogen ook wij onszelf als een levend, heilig en God welgevallig offer in zijn dienst stellen. Dát is de ware eredienst, zegt Paulus. Ware eredienst voor God zit m niet in de regels en de tradities, hoe goed bedoeld en hoe waardevol deze ook kunnen zijn. Ware eredienst vervul je met je hele leven, je hele lichaam, je complete hart. Niet alleen geestelijk, maar ook lichamelijk. Hoe? Daarover morgen meer.

“Eén zoon van Achimelech, de zoon van Achitub, wist echter te ontkomen en zocht zijn toevlucht bij David. Zijn naam was Abjatar. Toen hij aan David vertelde dat Saul de priesters van de HEER had laten vermoorden, zei David tegen hem: ‘Toen ik die dag in Nob merkte dat de Edomiet Doëg er ook was, was ik er al bang voor dat hij Saul zou inlichten. Ik ben dus de oorzaak van de dood van al uw familieleden. Blijf voortaan bij mij en wees niet bang. Wie u naar het leven staat, krijgt met mij te doen. Bij mij bent u veilig.’”

1Samuel 22: 20-23

Dit is de David waarvan wordt gezegd: de man naar Gods hart. David heeft veel fouten in zijn leven gemaakt. Maar David toont hier ook, hoe zijn carrière als schaapherder hem heeft gevormd. David strijdt voor het onschuldige, het kwetsbare, de verstoteling, de verschoppeling, de vluchteling en biedt hen bescherming aan. David als de goede herder, die waakt over de schapen die hem zijn toevertrouwd. Daarmee is hij de vooruitschaduwing van Jezus, onze volmaakte Goede Herder. Hoe kan ik, naar het voorbeeld van David en het volmaakte voorbeeld van Jezus, een goede herder zijn?

“Daarom zei de koning tegen Doëg: ‘Doet u het dan. Sla toe en steek de priesters neer.’ En de Edomiet Doëg sloeg toe en stak de priesters eigenhandig neer. Zo doodde hij die dag vijfentachtig mannen die het linnen priesterhemd droegen.”

1Samuel 22:18

De Edomiet Doëg. De afkomst van Doëg staat er veelzeggend bij. Doëg was geen Israëliet maar een afstammeling van Esau. (Edom) Saul had al strijd gevoerd tegen de Edomieten en ook David had de Edomieten verslagen. Is Doëg een gevluchte Edomiet, die er in was geslaagd een hoge positie bij Saul te verkrijgen? Feit is, dat Doëg een sluwe en slechte man was. David bezingt hem in psalm 52. Doëg, de man die er niet voor terugdeinst lafhartig anderen te verraden en onschuldige priesters te vermoorden. En niet alleen priesters, zelfs het complete dorp waar de priesters woonden. Blinde haat. Bij Doëg, maar ook bij Saul. Hoe komt een mens zover, dat hij honderden onschuldige mensen doodt? Als iemand zich niet door God, maar door de duivel laat leiden. Huiveringwekkend.

“Maar zou ik spreken als zij, ik pleegde verraad aan Gods kinderen! Dus bleef ik nadenken, ik wilde weten waarom – het was een vraag die mij kwelde, tot ik Gods heiligdom binnenging en mij hun einde voor ogen bracht.”

Psalm 73: 15-17

Tot ik Gods heiligdom binnen ging…. De dichter heeft getobd over grote levensvragen. Hij ging bijna ten onder aan zelfbeklag. Over het grote “waarom”. Waarom lijkt het de goddelozen zo goed te gaan? Tot de dichter het heiligdom binnen ging. Daar zag hij: zonder God loopt de weg dood. Dát is het! Vraag jij je wel eens af: waarom? Heb jij alle grote waarom vragen al eens langs zien komen? Stap een kerk binnen. Daar vind je het antwoord. Zonder God loopt alles dood. Vind jij troost in je kerkgang, wat er ook gebeurt in je leven? Trek jij je op aan Gods beloften: eens maak Ik alles goed en nieuw?

“Hij zal rechtspreken tussen de volken, over machtige naties een oordeel vellen. Zij zullen hun zwaarden omsmeden tot ploegijzers en hun speren tot snoeimessen. Geen volk zal meer het zwaard trekken tegen een ander volk, geen mens zal nog de wapens leren hanteren. Nakomelingen van Jakob, kom mee, laten wij leven in het licht van de HEER.”

Jesaja 2: 4 en 5

Wat kunnen we verlangen naar de werkelijkheid achter deze woorden. Geen oorlog meer. Geen dreiging van oorlog meer. Geen volk meer dat tegen een ander volk opstaat. Een wereldvrede. Rust binnen je muren. Rust buiten je muren. De aarde beheren zoals God het heeft bedoeld. De schrijver roept verlangend op in vers 5: laten we leven in het licht van de Heer. Want als je in Zíj́n Licht leeft, leef je licht. Dan stráál je licht. Dan straalt Gods licht op jou en van jou af. Eens breekt deze vredetijd écht aan. En tot die tijd: laten we leven in het licht van de Heer.

“Boaz antwoordde: ‘Meer dan eens is mij verteld over alles wat je voor je schoonmoeder hebt gedaan na de dood van je man: dat je je vader en moeder en je geboorteland hebt verlaten en naar een volk bent gegaan dat je volkomen onbekend was. Moge de HEER je daarvoor rijkelijk belonen – de HEER, de God van Israël, onder wiens vleugels je bent komen schuilen.’”

Ruth 2: 11 en 12

De tamtam over Ruth gaat snel rond; en over haar is alleen maar veel goeds te melden. Boaz prijst Ruth omdat ze haar toevlucht heeft genomen bij de God van Israël en bij Hem onder zijn vleugels is komen schuilen. Boaz lééft met God. Hij ademt God. Dat blijkt al wanneer hij zijn maaiers begroet: de Heer zij met u. Twee mensen die het goede zoeken: bij God en bij elkaar.

“Zo kwam Naomi terug uit Moab, samen met haar schoondochter Ruth, de Moabitische. Ze kwamen in Betlehem aan bij het begin van de gersteoogst.”

Ruth 1: 22

Ze kwamen terug bij het begin van de gersteoogst. Overvloed in het broodhuis. Er kan weer geoogst worden! Het is lente en de toekomst lacht Israël weer toe. Dat geldt nog niet voor de verbitterde Naomi. Een man en twee kinderen heeft ze moeten achterlaten in het heidense Moab. Noem mij maar Mara, zegt Naomi. Bitterheid. Ze heeft weer te eten, maar wat heeft de zoektocht naar brood haar opgeleverd, behalve een lieve schoondochter? Naomi ziet nog geen lichtpuntjes. En tóch: God is in haar leven aan het werk. Hij doet alles, ook de verdrietige dingen, meewerken ten goede.

“Toen Naomi hoorde, daar in Moab, dat de HEER zich het lot van zijn volk had aangetrokken en het weer brood had gegeven, maakte ze zich samen met haar twee schoondochters gereed om Moab te verlaten en terug te keren.”

Ruth 1: 6

Naomi hoort dat er weer brood is in het broodhuis. De tamtam heeft zelfs gemeld dat God zich het lot van zijn volk had aangetrokken en het weer brood heeft gegeven. Hoe bijzonder dat in een godloze wereld dit goede gerucht over God is verspreid. Weer een erkenning dat Gód Heer is over alle dingen. En dat Hij zich het lot van Zijn volk weer aantrekt. Als een Vader, die altijd vol ontferming klaarstaat. Die hongerige monden en hongerige harten vult.

“De naam van de man was Elimelech, die van zijn vrouw Naomi, en zijn twee zonen heetten Machlon en Kiljon; het waren Efratieten uit Betlehem in Juda. Toen ze in de vlakte van Moab waren aangekomen, bleven ze daar wonen.”

Ruth 1:2

Gisteren zagen we al dat namen belangrijk zijn in de Bijbel. De naam van die man was Elimelech, zo lezen we. Elimelech betekent: God is koning. Als dát je naam is, waarom vertrek je dan naar een land (Moab) waar niet God, maar andere afgoden als koning worden vereerd? Had Elimelech niet beter moeten weten? Elimelech leeft niet naar zijn naam en verlaat het broodhuis om naar een heidens land te gaan. Dom? Ja….. maar als ik eerlijk ben: hoe vaak zoek ik zelf oplossingen buiten God om?

“In de tijd dat de rechters het volk leidden, brak er een hongersnood uit in het land. Een man trok daarom met zijn vrouw en zijn twee zonen weg uit Betlehem in Juda, om als vreemdeling te gaan wonen in de vlakte van Moab.”

Ruth 1:1

Namen zijn in de Bijbel meestal van betekenis. Bethlehem betekent broodhuis en tóch was er hongersnood in het land. De tekst zegt het treffend: “in de tijd dat de rechters het volk leidden, brak er hongersnood uit.” In het bijbelboek Rechters lezen we van de constante afdwaling van God, waardoor het volk andere goden ging dienen en God zijn volk strafte met oorlog en hongersnoden. Kijken naar een volk en jezelf afvragen waarom ze toch steeds God verlieten, is altijd makkelijk. Maar wat zegt het mij, zo’n tekst?

“De HEER zei tegen Mozes: ‘Zeg tegen Aäron en zijn zonen dat zij de Israëlieten met deze woorden moeten zegenen: “Moge de HEER u zegenen en u beschermen, moge de HEER het licht van zijn gelaat over u doen schijnen en u genadig zijn, moge de HEER u zijn gelaat toewenden en u vrede geven.” Wanneer zij mijn naam over het volk uitspreken, zal Ik de Israëlieten zegenen.’”

Numeri 6:22-27

Het volk heeft Egypte en de slavernij achter zich gelaten. Een nieuw land, een nieuwe toekomst. Hoe zal het gaan? De priesters krijgen via Mozes de opdracht van God om het volk te zegenen. Ze gaven Gods zegen door aan het volk. Met Gods zegen kunnen ze het nieuwe leven aan! God verbindt er in dit bijbelgedeelte een belofte aan: als de priesters de zegen doorgeven, zal God het volk zegenen. Elke zondag krijgen we in de kerk via de voorganger de zegen van God mee. Prachtig! Door iemand te zegenen, geef je hem het goede van God mee. Over wie zou jij vandaag en morgen, of elke dag, de zegen kunnen uitspreken?

“Ze trokken door Frygië en Galatië, omdat ze door de heilige Geest werden verhinderd Gods woord in Asia te verkondigen. Toen ze bij de grens van Mysië kwamen, wilden ze doorreizen naar Bitynië, maar dat stond de Geest van Jezus hun niet toe. Daarom trokken ze door Mysië tot ze de kustplaats Troas bereikten. Daar kreeg Paulus ’s nachts een visioen, waarin een man uit Macedonië hem toeriep: ‘Steek over naar Macedonië en kom ons te hulp!’ Toen Paulus dit visioen had gezien, wilden we meteen naar Macedonië vertrekken, omdat we eruit opmaakten dat God ons geroepen had om aan de mensen daar het evangelie te verkondigen.”

Handelingen 16:6-10

Paulus en Barnabas weten zich als volgelingen van Jezus geroepen om de wereld in te gaan. Daarbij laten zij zich leiden door zijn Geest. Hij maakt voortaan de dienst uit … niet zij. En ze geven zich over aan de navigatie van de Geest, al is dat wel spannend want ze krijgen ze niet vooraf de hele route te zien. Zie jij de Geest in je leven werken? En wijst Hij je dan de weg die je moet gaan, soms zonder te weten waar je uitkomt? Durf je dat?

“Hij werd veracht, door mensen gemeden, hij was een man die het lijden kende en met ziekte vertrouwd was, een man die zijn gelaat voor ons verborg en door ons werd verguisd en geminacht.”

Jesaja 53:3

Er is onnoemelijk veel lijden in de wereld. En dat laat God niet koud. Sterker nog: Hij weet als geen ander wat lijden is. Hij heeft zelf enorm geleden, voor ons onvoorstelbaar. De goede God werd mens als wij. En onderging alles wat mensen soms ondergaan. En Hij ging nog een stap verder. Hij werd door God verlaten en daalde neer in de hel. Niet te bevatten. Maar o zo troostvol! Wij hoeven niet bang te zijn dat God ons zal verlaten. Jezus overwon de dood en maakte zo voor ons de weg vrij naar het echte, volle, eeuwige leven.

“Uit de diepte roep ik tot U, HEER, Heer, hoor mijn stem, wees aandachtig, luister naar mijn roep om genade. Als U de zonden blijft gedenken, HEER, Heer, wie houdt dan stand? Maar bij U is vergeving, daarom eert men U met ontzag.”

Psalm 130:1-4

Fouten; we maken ze allemaal. Zonden; we komen er niet los van. Het kwaad zit niet alleen bij anderen, maar ook in ons eigen hart. We kunnen balen van onszelf en van de fouten die we maken. Komt er ooit een betere versie van mezelf? Wie zou standhouden als God steeds naar onze zonden kijkt? Maar God zij gedankt: bij Hem is vergeving! Altijd. Bij Hem klop je nooit tevergeefs aan met je fouten en tekortkomingen. Hij vergeeft. Zullen we zo ook elkaar vergeven?

Onze tien rijkdommen in Christus (10)

“In Hem bent ook u, toen u de boodschap van de waarheid hoorde, het evangelie van uw redding – in Hem bent u, toen u tot geloof kwam, gemerkt met het stempel van de heilige Geest, die ons beloofd is als voorschot op onze erfenis, opdat allen die Hij zich heeft verworven verlost zullen worden, tot eer van Gods grootheid.”

Efeziers 1:13 en 14

In Hem zijn wij verzekerd met de Heilige Geest. Dat wil eenvoudig zeggen dat de Geest in ons hart is komen wonen. Jezus ging terug naar de Vader, na zijn offer aan het kruis en zijn opstanding. Maar Hij liet ons niet alleen achter! Als je alleen achter blijft heb je troost nodig. En Hij gáf de Trooster, de Heilige Geest. Bid, dat God je door de Heilige Geest helpt om te leven in overeenstemming met alle zegeningen en rijkdommen die we in Christus hebben gekregen. Voel jij je een gezegend mens?

Onze tien rijkdommen in Christus (9)

“dat wij, die reeds onze hoop op Christus gevestigd hebben, zouden bestaan tot eer van Gods grootheid.”

Efeziers 1:12

Wij hebben onze hoop op Christus gevestigd. Natuurlijk is Jezus onze enige hoop! Toen Hij zijn offer aan het kruis bracht, scheurde het voorhangsel van de tempel. Dit voorhangsel betekende een scheiding tussen God en de mens. Alleen door bemiddeling van een priester kon verzoening tot stand worden gebracht. Maar door het offer van Jezus was dat in één klap over. De weg naar de Vader is vrij! Wij mogen vrij tot de Vader komen dankzij Jezus offer. Jezus is onze enige hoop en redding!

Onze tien rijkdommen in Christus (8)

“In Hem heeft God, die alles naar zijn wil en besluit tot stand brengt, ons de bestemming (erfdeel) toebedeeld, in overeenstemming met zijn voornemen”

Efeziers 1:11

In Hem hebben we ons erfdeel ontvangen. Jezus is de eerstgeborene van de schepping, de Zoon van God. Hij heeft dus recht op Gods erfenis. Ons erfdeel is dat wij van God zijn en dat God van ons is, dankzij het offer van Jezus. De grootste erfenis die we maar kunnen krijgen is dat we dicht bij de Vader mogen leven. Die intimiteit mogen we al ervaren doordat we de Heilige Geest in ons hebben. Maar daarnaast is alles wat van God is, ook van ons: Zijn Koninkrijk, de nieuwe hemel en aarde.

Onze tien rijkdommen in Christus (7)

“zijn besluit om alles in de hemel en op aarde onder één hoofd, Christus, bijeen te brengen, omdat het Hem behaagde de voltooiing van de tijd te verwezenlijken met Christus.”

Efeziers 1:10

Alles wat in de hemel en op aarde is, zal onder één Hoofd, Christus worden samengevat. Wij zijn niet van Paulus, of van Apollos, van de paus, van die of die dominee of van die of die spreker. Wij zijn van Christus! We kleden ons met Zijn naam. We zijn christenen. We nóémen ons naar Hem, Christus. En Hij is ons Hoofd. Hij is het Hoofd van alles wat in de hemel en op aarde is.

Onze tien rijkdommen in Christus (6)

“Hij heeft ons in al zijn wijsheid en inzicht dit geheim onthuld: zijn besluit om alles in de hemel en op aarde onder één hoofd, Christus, bijeen te brengen”

Efeziers 1:8 en 9

Paulus gebruikt in dit hoofdstuk soms lange en moeilijke zinnen. Maar wat hier staat, komt er op neer, dat God ons inzicht heeft gegeven in zijn verlossingsplan dat Hij zich in Jezus had voorgenomen. Als je alle ellende om je heen ziet, onze gebroken wereld, en je zou niet weten dat God voor deze gebroken wereld een reddingsplan heeft, dan zou het leven hier zinloos zijn en zou je niet weten met welk doel God deze wereld heeft geschapen. In Jezus overwint genade! En Hij heeft ons het inzicht gegeven in dat reddingsplan. Het leven hier op aarde is kwetsbaar en klein maar nooit en te nimmer uitzichtloos of doelloos!

Onze tien rijkdommen in Christus (5)

“In Hem zijn wij door zijn bloed verlost en zijn onze zonden vergeven, dankzij de rijke genade die God ons in overvloed heeft geschonken.”

Efeziers 1:7

In Hem hebben wij onze verlossing. Wij zijn losgekocht door Zijn vergoten bloed. Losgekocht, dat doet denken aan een term uit de tijd van de slavernij. Een slaaf kon zich laten “vrijkopen”. En zoals een slaaf kon worden vrijgekocht om zo ook werkelijk vrij te zijn, zo zijn wij vrijgekocht van de slavernij van de zonde. De zonde leidt niet meer tot onze (eeuwige) dood. Wij zijn daarvan bevrijd! Halleluja!