“Mijn vrouw walgt van mijn adem, mijn eigen broers deinzen terug omdat ik stink. Zelfs jongeren verachten mij, ze spreken smalend als ik opsta. Ik word verafschuwd door mijn naaste vrienden, ieder die ik liefheb keert zich tegen me. Mijn botten steken door mijn magere vel, alleen het vege lijf heb ik behouden.”

Job 19:17-20

Job beschrijft hier in al zijn wanhoop het sociale isolement waarin hij terecht is gekomen. Zijn vrienden maken hem te schande, zijn familie heeft hem verlaten, zelfs zijn vrouw walgt van zijn adem. Het is voor Job, maar voor een mens in zijn algemeenheid, echt verschrikkelijk als je het gevoel hebt dat jij aan alle kanten wordt belaagd. Je gezin is dood, je familie keert zich van je af, je vrienden zoeken de schuld van dit alles bij jou en je vrouw roept je op om God vaarwel te zeggen. Waar moet je in zo’n geval heen. Waar kun je naar toe, als iedereen met verachting naar je kijkt? En als zelfs de hemel van koper lijkt? Deze verzen doen mij beseffen hoe belangrijk het is om niet tegenover, maar náást de mens te staan, die zo door het leven wordt gekweld. Compassie in plaats van een beschuldigende vinger. Een luisterend oor in plaats van langdradige uiteenzettingen. God, ik bid dat u mij in zo’n geval de juiste woorden laat zeggen en doen bij de lijdende medemens.