“Toen het volk merkte dat Mozes lang wegbleef en maar niet van de berg af kwam, verdrongen ze zich om Aäron en eisten van hem: ‘Maak een god voor ons die voor ons uit kan gaan, want wat er gebeurd is met die Mozes, die ons uit Egypte heeft geleid, weten we niet.’”

Exodus 32: 1

Dan heb je als volk nog maar een week geleden de zee zien splijten…..en dan, zonder aarzelen…..deed Aäron, deed het volk. Het is zo bizar als je dit leest. Een downgrading van het vertrouwen op God. Maar gebeurt dat in ons leven ook niet vaak? Het zit even tegen en hup: je snapt niets meer van God. Een af<god brengt je van God>af. Wij hebben onze eigen afgoden en gouden kalveren: overmatig sporten, overmatig grip krijgen op….overmatige perfectie, overmatig scrollen op je telefoon en vul het zelf maar aan. Ik bid: God, bewaar mij voor tanend Godsbesef, want U, de Heilige en eeuwig trouwe God, U bent altijd in mij en om mij heen. Nooit ver weg. De vraag is: laat ik U ook echt binnenkomen?