“Nadat ze de lofzang hadden gezongen, vertrokken ze naar de Olijfberg.”

Mattheüs 26: 30

Jezus heeft met zijn leerlingen Pesach gevierd. Hij heeft zijn discipelen de voeten gewassen, hen verteld over zijn lijden; dat één van hen Hem verraden zou en dat Petrus Hem driemaal zou verloochenen. En daarna zingt Jezus. Is dat niet bijzonder? Weten, dat je moet lijden, tot in het diepst van de hel, weten dat mensen je verloochenen, verlaten; en dat je zult sterven? En dan toch kunnen zingen. Het was inderdaad ook een “gewoonte” om te zingen met Pesach. En een “gewoonte” kan zo waardevol zijn. Ook als je niet kunt zingen van ellende, vangt een “gewoonte” je op en houd je gaande. En als je dan tóch gaat zingen, komt ook vaak het gevoel, de vreugde en het verlangen weer in je op. Jezus zong in de wetenschap, dat Hij onze Redder en Verlosser is. Kun jij zingen in de wetenschap, dat Hij ook jouw redder en Verlosser is?