Nieuws

Kaïn zei tegen zijn broer Abel: ‘Laten we het veld in gaan.’ Toen ze daar waren, viel hij zijn broer aan en sloeg hem dood.”

Genesis 4: 8

Moord fascineert vaak. Wij lezen detectives, we kijken detectives, kinderen spelen vaak gewelddadige spelletjes. Onderzoek wijst uit: Een gemiddeld Amerikaans kind heeft 16000 moorden gezien als hij 18 is. Dat is niet een niet voor te stellen realiteit. Moorden vinden we blijkbaar gewoon, maar een moord plegen? Dat doen wij toch niet? Moord lijkt een uitzonderlijke daad, het topje van de ijsberg. Maar daaronder…..daar broeit heel wat. En in ons hart….. daar speelt heel wat. Kennen wij ons eigen hart? Want een moord komt zelden spontaan. Het is de ultieme daad na allerlei gebroei in ons eigen hart. Daarom: laat die ijsberg tijdig smelten vóórdat hij brokken veroorzaakt.

“De HEER schonk aandacht aan Abel en zijn offer, maar aan Kaïn en zijn offer niet. Dat maakte Kaïn woedend, zijn blik werd donker. De HEER zei tegen hem: ‘Waarom ben je zo kwaad, waarom kijk je zo donker? Handel je goed, dan kun je toch iedereen recht in de ogen kijken? Handel je slecht, dan ligt de zonde op de loer, begerig om jou in haar greep te krijgen; maar jij moet sterker zijn dan zij.’

Genesis 4: 4-7

Kaīn kan het niet verkroppen en God vraagt hem: waarom ben je zo boos? Laat die grote ijsberg niet groeien in je hart maar laat de grote Cardioloog er naar kijken. Laat je haat niet groeien. Al worstel je met jaloezie, zoals Kaīn, ga dan naar God. En God roept hem notabene bij zijn naam. Kaīn. Hij ként Kaïn. Maar Kaïn laat zijn hart niet raken door God. Kaïn was ook beelddrager van God, een ambassadeur. Maar hij was liever beelddrager van zichzelf. En hij maakte van zijn hart wél een moordkuil. Hij was niet zijn broeders hoeder. Hoe zit dit met mijn eigen hart? Het tegenovergestelde van het gebod: gij zult niet doodslaan; is: “bevorder het leven van je naaste”. Hoe? Zeg eens wat aardigs, doe eens wat liefs… moeilijk? Nee hoor, want je wilt toch ook graag dat een ander jou zo behandelt?

“De mens had gemeenschap met Eva, zijn vrouw, en zij werd zwanger en bracht Kaïn ter wereld. ‘Met de hulp van de HEER,’ zei ze, ‘heb ik het leven geschonken aan een man!’ Daarna bracht ze zijn broer Abel ter wereld. Abel werd herder, Kaïn werd landbouwer.”

Genesis 4: 1-2

Kaīns naam betekent ‘speer’ of ‘lans’. De naam kan ook wel ‘aanwinst’ of ‘verwerving’ betekenen. Abel betekent zwakkeling. Hoe heet jij? Zwakkeling. Je zult maar zo’n naam krijgen van je ouders. Kaīns beroep levert ook echt wat op, hij werd landbouwer; hij is de oudste, hij staat in hiërarchie bovenaan. Abel beheert de schapen. Ja, dat is wat meer voor watjes. En dan: God kiest het offer van Abel. Kaïn begrijpt er niets van. Doet God maar wat? Nee, Kaïn doet maar wat. Hij gooit maar wat op het vuur, terwijl Abel het beste offerdier uitzoekt voor God. En God ziet het hart aan. Kaīns blik was naar beneden gericht, Abel keek naar boven. Zijn hart was op God gericht. Geef God dus niet de schuld als Hij jouw offer niet aanneemt, maar onderzoek je hart. Is je hart op God gericht of staat je eigen ik bovenaan?

“Hij vertrok meteen en ging op weg naar zijn vader. Zijn vader zag hem in de verte al aankomen. Hij kreeg medelijden en rende op zijn zoon af, viel hem om de hals en kuste hem.”

Lukas 15:20

De jongste zoon keert berooid terug. Hij zal er niet uit hebben gezien. Vuile kleren van het zitten bij de varkens, ongewassen, vies. Misschien een lange baard van het niet kunnen scheren. Lang, ongewassen haar. Wie zal het zeggen? Maar dat maakt voor de vader niet uit. Hij ziet zijn zoon van verre al aankomen. Hij herkent zijn zoon onmiddellijk. Letterlijk vervuild van buiten, innerlijk vervuild van binnen, door een losbandig leven. Het maakt voor vaders liefde niet uit. Hij valt zijn kind om de hals. De vader in dit verhaal staat symbool voor onze Hemelse Vader, die zo onnoemelijk veel van mij houdt, dat ik altijd en altijd naar Hem mag terugkeren.

“Vervolgens zei Hij: ‘Iemand had twee zonen. De jongste van hen zei tegen zijn vader: “Vader, geef mij het deel van uw bezit waarop ik recht heb.” De vader verdeelde zijn vermogen onder hen. Na enkele dagen verzilverde de jongste zoon zijn bezit en reisde af naar een ver land, waar hij een losbandig leven leidde en zijn vermogen verkwistte.”

Lukas 15: 11-13

Ik heb nooit mijn erfenis opgeëist. Ik heb nooit mijn vermogen verkwist. Ik heb nooit een losbandig leven geleid. Ik ben dus in ieder geval niet die jongste zoon. Toch? Als je zo denkt, dan kijk je slechts oppervlakkig. Het gaat in deze gelijkenis om onze hartsgesteldheid. Het hart van de jongste zoon lag niet bij zijn vader. Het lag bij “ik” en “mijn”. Oei. Dat klinkt al heel wat bekender. “Ik” heb toch ook rechten? Op een leuk leven, een beetje geluk, vakantie op z’n tijd? Maar eh…. Hoe zit het dan met mijn hartsgesteldheid richting mijn Vader? Richting God, mijn Vader? God dwingt niet. Nooit. Wil je weggaan? Je bent vrij om te gaan. Wil je niet naar de kerk? God dwingt je niet. Nooit. Trekt mijn hart me bij Hem vandaan of zoek ik met heel mijn hart naar wat God graag wil?

“Jezus vertelde hun toen deze gelijkenis: ‘Als iemand van u honderd schapen heeft waarvan er één verloren is geraakt, laat hij dan niet de negenennegentig andere in de woestijn achter om naar het verdwaalde dier op zoek te gaan tot hij het gevonden heeft? En als hij het gevonden heeft, legt hij het vol vreugde op zijn schouders en gaat hij naar huis. Daar roept hij zijn vrienden en buren bijeen en zegt tegen hen: “Deel in mijn vreugde, want ik heb het schaap gevonden dat verdwaald was.”

Lukas 15:3-6

Gisteren hadden we het over de onzinnige liefde van God. Dit verhaal heeft ook iets onzinnigs. We lezen er soms zo gemakkelijk over heen. Want wie laat nu 99 schapen onbeheerd in de woestijn achter om 1 verdwaald schaap te zoeken? Dat is net zoiets als een schoolklas vol kinderen onbeheerd achter te laten om een weggelopen kind te zoeken… En dan je buren en vrienden uitnodigen om feest te vieren als het verloren schaapje gevonden is; hadden die niet beter mee kunnen helpen met zoeken? De diepere laag van dit verhaal zit in vers 7: Ik zeg u: zo zal er in de hemel meer vreugde zijn over één zondaar die tot inkeer komt dan over negenennegentig rechtvaardigen die geen inkeer nodig hebben. Zó gaat het er aan toe in de hemel als één zondaar zich bekeert. Een uitzinnige vreugde in de hemel, bij God en engelen.

“Alle tollenaars en zondaars kwamen Hem opzoeken om naar Hem te luisteren. Maar zowel de farizeeën als de Schriftgeleerden zeiden morrend tegen elkaar: ‘Die man ontvangt zondaars en eet met hen.’”

Lukas 15:1 en 2

Alle tollenaars en zondaars kwamen Hem opzoeken. Het staat er veelzeggend. Want zijn wij niet allemaal zondaars? Dus wie noemt deze mensen “zondaars”? Dat staat min of meer verborgen in vers 2: de Farizeeën en Schriftgeleerden. Zij vinden het onbestaanbaar en onzinnig dat “die man” met tollenaars en zondaars omgaat. Maar zó onzinnig is onze God. Zijn aandacht gaat uit naar het verlorene, niet naar de massa maar naar de enkeling, zou je ook kunnen zeggen. Niet naar mensen die zich wel redden of het wel redden, maar naar degene die verdwaald is of zoekgeraakt, verloren, uit het zicht geraakt, in de misère beland, noem het maar op. En Jezus is de belichaming van die onzinnige liefde. Zó lief heeft hij ons, arme, verloren, verdwaalde, zoekgeraakte zondaars. Laat ik me ook door Hem vinden?

“in het eerste jaar van zijn koningschap, leidde ik, Daniël, uit de boeken af hoeveel jaren het zou duren voordat de puinhopen van Jeruzalem verdwenen zouden zijn. Zoals de HEER aan de profeet Jeremia had gezegd, waren dat er zeventig. Ik wendde mij tot God, de Heer, en gaf me over aan gebed en smeekbeden, al vastend en rouwend. Ik bad tot de HEER, mijn God, en beleed schuld: ‘Heer, grote en geduchte God, die zijn beloften nakomt en trouw is aan wie Hem liefhebben en doen wat Hij gebiedt, wij hebben gezondigd en ons misdragen. Wij zijn slecht en opstandig geweest, wij zijn van uw geboden en regels afgeweken”

Daniel 9: 2-5

Daniel was ongeveer 14 jaar toen hij werd weggevoerd naar Babel. In dit hoofdstuk lezen we, hoe de oudere Daniel in de oude boeken en in de profeten leest, hoe lang de ballingschap zal duren. 70 jaar! En hij realiseert zich: dat heeft God voorzegd. Als Israël zou afwijken van Gods geboden. Als Israël zou buigen voor andere goden. Daniel beseft dat er een collectieve schuld is. Hij zegt niet: dat hebben mijn ouders, grootouders, voorouders gedaan. Nee, hij belijdt ook zíj́n schuld. Wij hebben gezondigd. Wij zijn schuldig. Wij zijn slecht en opstandig. Kan ik zo bidden? Voel ik collectieve schuld over alle gruwelijkheden van de wereld?

“Dit alles zei Hij in de synagoge van Kafarnaüm toen Hij daar onderricht gaf. Veel leerlingen die het gehoord hadden zeiden: ‘Dat zijn harde woorden, wie kan daarnaar luisteren?’ Jezus wist wel dat zijn leerlingen protesteerden en zei tegen hen: ‘Ergeren jullie je hieraan? Maar als jullie nu de Mensenzoon zouden zien opstijgen naar waar Hij eerst was?”

Johannes 6: 59-62

Jezus stond bekend als rabbi, als leraar. En als rabbi, leraar, sprak Hij ook in synagogen. Maar Hij sprak zo totaal anders dan de “Schriftgeleerden en de Farizeeërs.” Hij legde de Schriften uit terwijl Hij hen liet zien dat de Schriften op Hem wezen. Maar veel leerlingen ergerden zich aan Zijn woorden. Hun beeld van een Messias was totaal anders. Hún Messias zou hen van de Romeinen bevrijden. Jezus laat zien dat niets helpt als je hart verhard is, al zou de Mensenzoon ter plekke naar de hemel opstijgen. Geloven wij iemand op zijn woord? Geloven wij Jezus op Zijn Woord?

“U moet niet denken dat Ik u bij de Vader zal aanklagen; Mozes, op wie u uw hoop hebt gevestigd, klaagt u aan. Als u Mozes zou geloven, zou u ook Mij geloven, hij heeft immers over Mij geschreven. Maar als u niet gelooft wat hij geschreven heeft, hoe zou u dan geloven wat Ik zeg?’”

Johannes 5 : 45-47

Heel de Bijbel getuigt van Jezus. De Joden doen niet anders dan voortdurend de Schriften bestuderen en ze geven hoog op van Mozes. En toch…..ze zien niet dat Jezus de vervulling is van heel het oude testament, het oude verbond. De Tora, door Mozes geschreven, is hun álles. En toch zijn ze ziende blind. Zo kan het dus gaan: heel veel weten, heel veel bestuderen; en tóch Jezus missen. Tóch je doel missen. Tóch je eindbestemming missen. Soms is het voor een mens zo moeilijk: “eenvoudig geloven dat Jezus de redder van de wereld is”.

“Maar Ik heb een belangrijker getuigenis dan Johannes: het werk dat de Vader Mij gegeven heeft om te volbrengen. Wat Ik doe getuigt ervan dat de Vader Mij heeft gezonden. De Vader, die Mij gezonden heeft, heeft dus zelf een getuigenis over Mij afgelegd.”

Johannes 5:36 en 37

Getuigen. Dat is belangrijk in een rechtszaak. In Johannes 5 roept Jezus meerdere getuigen op: Johannes de Doper, de Schriften, Jezus daden en Zijn Vader. God de Vader is Jezus belangrijks te getuige. Jezus moest zichzelf tegenover de Joden “ bewijzen”, zo lijkt het. Maar Jezus staat er boven. Ook in onze cultuur moet God zich vaak allereerst “bewijzen.” Om te beginnen moet er bewezen worden of God überhaupt wel bestaat. En vervolgens wordt God bevraagd op het kwaad dat notabene wij mensen elkaar aandoen. God heeft geen bewijs nodig. Wij mogen Gods getuigen zijn. Getuigen van zijn eeuwige liefde voor Zijn Zoon en voor de kinderen die Jezus vrij heeft gekocht met Zijn eigen bloed.

“De vrouw zei: ‘Ik weet wel dat de messias zal komen,’ (dat betekent ‘gezalfde’) ‘wanneer hij komt zal hij ons alles vertellen.’ Jezus zei tegen haar: ‘Ik ben het, degene die met u spreekt.’”
De vrouw liet haar kruik staan, ging terug naar de stad en zei tegen de mensen daar: ‘Kom mee, er is iemand die alles van mij weet. Zou dat niet de messias zijn?’”

Johannes 4: 25, 26 en 28, 29

Ik ben de Messias zegt Jezus tegen de vrouw. Het is heel bijzonder dat Jezus maar 1 keer zelf zegt dat Hij de Messias is. Jezus heeft het wel een aantal keren bevestigd, maar slechts 1 keer uit zichzelf hiervan getuigd. En dan nog wel tegenover een Samaritaanse vrouw, die bovendien klaarblijkelijk een zondig leven leidde. De vrouw laat haar kruik staan en keert terug naar de stad. Ze schaamt zich nergens meer voor. Ze zegt: Er is iemand die alles van mij weet, zou dat niet de Messias zijn? Wat een troost! Iemand die álles van je weet en toch van je houdt!

“Jullie mogen het land waarin je woont niet ontwijden. Bloed ontwijdt het land, en wanneer er bloed vergoten is, kan er alleen verzoening voor het land bewerkt worden door het bloed van degene die bloed vergoten heeft. Jullie mogen het land waarin jullie wonen en waarin Ik woon, niet verontreinigen, want Ik, de HEER, woon te midden van de Israëlieten.”’

Numeri 35:33 en 34

God stelt hoge eisen aan heiligheid. God is zelf heilig. En Hij wil onder en bij zijn volk wonen! Dat vraagt van zijn kinderen ook een heilig leven; het land mag niet worden besmeurd door onschuldig vergoten bloed. God neemt het leven van zijn kinderen zeer serieus. Doodslagers moesten worden gedood omdat onschuldig vergoten bloed moest worden gewroken. Met Jezus komst naar de aarde en zijn offer voor ons is het principe “oog om oog, tand om tand” verdwenen. Dus wat zegt het ons? God neemt het leven van onze naaste nog steeds heel serieus. Dat vraagt van óns dat we onze naaste altijd respecteren, niet alleen in ons doen, maar ook in ons spreken. Wat moet ik dan nog veel leren….

“De HEER zei tegen Mozes: ‘Deel de Israëlieten het volgende mee: “Wanneer jullie in Kanaän zijn aangekomen, zullen dit de grenzen zijn van het grondgebied dat jullie toevalt:”
“Mozes deelde de Israëlieten mee: ‘Dit is het land dat u door middel van loting onder elkaar moet verdelen en dat aan negenenhalve stam gegeven moet worden, zoals de HEER geboden heeft.”

Numeri 34: 1,2 en 13

God stelt hier zelf de grenzen vast van het land Kanaän vast. En Hij geeft dit heel nauwkeurig aan. God, de Vader, die zijn kinderen met Vaderlijke Hand door de woestijn heeft geleid, geeft ook begrenzing aan het land dat Hij zijn kinderen toebedeelt. God stelt ook mensen aan die verantwoordelijk zijn voor deze grenzen. Wat zegt dit ons? Het is voor ons ook belangrijk om ons te realiseren welke grenzen God ons stelt. Als God de grenzen aangeeft van wat we moeten veroveren, moeten we niet de verkeerde stukken veroveren. Het is goed om ons af en toe af te vragen: welke grenzen stelt God?

“Dit zijn de pleisterplaatsen die de Israëlieten aandeden, nadat ze onder leiding van Mozes en Aäron, geordend in legerafdelingen, waren weggetrokken uit Egypte. Op bevel van de HEER heeft Mozes de plaatsen waar ze hun kamp hadden opgeslagen genoteerd. Ze trokken als volgt van de ene pleisterplaats naar de andere:”

Numeri 33: 1-2

Voordat God het volk Israël het land Kanaän in bezit laat nemen, laat God Mozes een nauwkeurig verslag schrijven van de reis. Er worden 42 pleisterplaatsen / rustplaatsen / oases genoemd. 42 is een bijzonder getal: 6 keer 7. Veel namen van de pleisterplaatsen horen we hier in Numeri 33 voor het eerst. God heeft zijn volk in de woestijn ook voorbereid op het nieuwe leven in Kanaän en hen vooral zijn goede voorschriften gegeven en hen geleerd hoe ze heilig voor God konden leven. Een apart gezet volk, Hém toegewijd. Waar kun jij in jouw leven pleisterplaatsen aanwijzen? Plaatsen, periodes, dat je tot rust kwam?

“Leven naar uw richtlijnen geeft mij vreugde, meer vreugde dan rijkdom en overvloed.”

Psalm 119:14

Wat geeft jou vreugde in het leven? Nieuwe kleding? Een fantastische tas? Schoenen van een merk dat hot is? En als je dat dan hebt, ben je dan voor altijd gelukkig? De dichter van psalm 119 weet waar het leven ten diepste om draait. Een dak boven je hoofd, een leuke baan, een onbezorgd leven, veel vrienden en lieve familie om je heen, het maakt je blij en dankbaar. Maar het leven lacht je niet altijd toe. Je raakt je baan kwijt, je verliest je partner, je vriend laat je in de steek…. Dan blijft de vraag: wat geeft jou dan vreugde? De dichter van psalm 119 heeft ontdekt: Als ik Gods richtlijnen volg, dan vind ik vreugde. Heb je naaste lief: dat geeft vreugde. Heb God lief: dat geeft vreugde. Wees oprecht en eerlijk: dat geeft vreugde. Wees zuiver: dat geeft vreugde. Dat geeft uiteindelijk meer vreugde dan rijkdom en overvloed.

“Maar Jezus antwoordde: ‘Wanneer Ik wil dat hij in leven blijft totdat Ik kom, is dat niet jouw zaak. Jij moet Mij volgen.’”

Johannes 21:22

De opdracht klinkt heel duidelijk: ‘Volgt u Mij!’ (vers 22) Petrus wordt door Jezus geroepen om Hem in het oog te houden. Vandaag worden ook wij heel persoonlijk geroepen om naar Jezus Christus te kijken en Hem te volgen op ons eigen levenspad. Hoe je weg ook gaat, welke uitdagingen en obstakels je ook tegenkomt, kijk naar Jezus Christus! Welke gaven, talenten en zegeningen je ook hebt ontvangen in je leven, dien de Heer daarmee op de plek waar Hij jou roept! Kijk niette veel (jaloers) naar anderen. Laat je niet afleiden door de vermeende voorspoed die anderen ervaren. Laat je niet op dwaalspoor brengen doordat anderen voor jouw gevoel een betere plaats in de kerk of de samenleving hebben en méér succesvol zijn. Jij krijgt de opdracht om op jouw plaats jouw Heer en Heiland te volgen. Met jouw unieke gaven en talenten!

“‘Ik ben de HEER, uw God, die u uit Egypte, uit de slavernij, heeft bevrijd.”

Deuteronomium 5:6

Deuteronomium is het 5e boek van de Tora, de eerste 5 boeken van het Oude Testament. Het hart daarvan ligt hier: God, die zijn volk uit de slavernij bevrijd. De grote verhalen van de Tora draaien om de bevrijding uit Egypte, uit het slavenhuis, zoals God zelf het hier noemt. Maar ten diepste wil God zijn volk bevrijden uit het slavenhuis van de zonde. Dat doet God uiteindelijk door Zijn Zoon aan het kruis te laten sterven. Heel de Bijbel vertelt van God, die onze bevrijding bewerkt. Eerst uit het slavenhuis van Egypte, dat symbool staat voor zonde, later door ons écht voor eens en voor altijd van zonde, schuld en dood te bevrijden.

“Uw belofte heb ik in mijn hart geborgen, zo zal ik niet tegen U zondigen.”

Psalm 119: 11

God belooft ons zoveel: Hij houdt van ons, neemt ons als Zijn kinderen en erfgenamen aan, Hij is uit op het goede voor ons en Hij geeft ons Zijn Geest, zodat we als zijn kinderen kunnen leven. Als kind van God zal de zonde steeds verder van ons vervreemden. Met Gods liefde en goedheid in ons hart zullen we steeds meer afstand nemen van de zonde. De wil om het goede te doen zal gaan overheersen. En natuurlijk struikelen we nog vaak. Maar elke dag is weer een nieuwe dag en een nieuwe kans om naar Gods wil te leven. Grijp die kans elke dag opnieuw en de vrede van God zal gaan heersen in je hart.

“want eens was u duisternis maar nu bent u licht, nu u de Heer toebehoort. Ga de weg van de kinderen van het licht. Het licht brengt niets dan goedheid voort en gerechtigheid en waarheid.”

Efeziërs 5:8,9

Licht en duister: het staat tegenover elkaar. Als je in een donkere kamer staat en je steekt het licht aan, dan is de duisternis verdreven. Als je in het licht van God leeft, zal de duisternis je niet meer raken. Wees dus niet bang voor het kwaad, voor de duivel en zijn trawanten, want wie leeft in het licht van God, zal door het kwaad niet overmand worden. Want het licht van God verdrijft het duister. En het duister is bang voor het Licht! Zelfs een flakkerend kaarslampje kan het duister al verjagen! Licht is sterker dan het duister. Altijd! Geniet deze zomer extra van het licht en het leven om je heen en zie God in dit alles.

“Het zal er geen nacht meer zijn en het licht van een lamp of het licht van de zon hebben ze niet nodig, want God, de Heer, zal hun licht zijn. En zij zullen als koningen heersen tot in eeuwigheid.”

Openbaring 22: 5

We zagen gisteren dat de Bijbel, dat Gód, begint met “licht”. Maar de Bijbel, God, eindigt ook met licht. Maar er is een wezenlijk verschil: het licht van een lamp of de zon zal niet meer nodig zijn bij de voltooiing van de wereld. De wereld begon met “geschapen” licht, maar de wereld wordt voltooid met een schitterend en niet te evenaren licht dat nooit meer uitgaat: God zelf! Hijzelf is ons licht en we zullen nooit meer een ander licht nodig hebben! Zie jij daar ook zo naar uit?

“In het begin schiep God de hemel en de aarde. De aarde was woest en doods, duisternis lag over de oervloed, en over het water zweefde Gods geest. God zei: ‘Laat er licht zijn,’ en er was licht.”

Genesis 1:1-3

Toen de aarde nog niet bewoonbaar was, lag er duisternis over de vloed. De aarde was woest en doods. Waar duisternis is, is geen licht. Waar geen licht is, kan er geen leven zijn. Licht is essentieel voor leven. Daarom zijn Gods eerste scheppingswoorden: “Laat er licht zijn!” Waar denk jij aan, bij het woordje “licht”? Een lamp? De zon? Jezus? God verdreef de woeste en doodse duisternis met ….. Licht. Licht voor de wereld. Jezus is als Licht van en voor de wereld al bij het allereerste begin van de aarde. Licht! Laat er licht zijn. En er was licht en God zag dat het licht goed was.

“Ik geef jullie een nieuw gebod: heb elkaar lief. Zoals Ik jullie heb liefgehad, zo moeten jullie elkaar liefhebben. Aan jullie liefde voor elkaar zal iedereen zien dat jullie mijn leerlingen zijn.’”

Johannes 13:34 en 35

Van Jezus getuigen: vind je dat wel eens moeilijk? Als je onderweg bent, op reis, op vakantie wellicht? Wij zijn toch geen “Ooggetuigen” van Jezus? Wat kun jij nu van Hem laten zien om anderen te overtuigen? Toch is van Jezus getuigen helemaal niet moeilijk, als je Johannes 13 leest. Liefde is het sleutelwoord. Liefde! Zoals Hij jóu liefheeft zo mag jij ook de ánder liefhebben. Aan de liefde die jij hebt voor anderen lezen mensen de liefde af die jij hebt voor Jezus, die de bron van liefde is. Als jij liefde hebt voor de ander getuig je van Jezus liefde. Zo kun je de ander óvertuigen van Jezus liefde voor hén. Klinkt eenvoudig. Maar is het dat ook?

“Een mens kiest in eigen ogen steeds de juiste weg, de HEER toetst wat hem ten diepste beweegt.”
“Als de weg die iemand gaat de HEER behaagt, laat Hij zelfs zijn vijand vrede met hem sluiten. “
“Een mens stippelt zijn weg uit, de HEER bepaalt de richting die hij gaat.”

Spreuken 16:2,7 en 9

Velen van ons zijn of gaan op vakantie. Heerlijk, de voorbereidingen, de route plannen! In deze verzen geeft de Spreukendichter navigatietips, zonder straatnamen of zelfs maar te zeggen waar je naar toe moet. Het gaat dieper dan dat: hij schrijft dat Gód de vraag beantwoordt waar je naartoe moet gaan. En dat God je toetst om te kijken waaróm je een bepaalde kant op gaat. Dat vinden we vaak verdraaid lastig. De controle uit handen geven? God jouw weg laten bepalen? Daar is moed voor nodig, denken we dan. Durf jij op God te vertrouwen, als navigatiesysteem in jouw leven? Want Hij heeft namelijk jouw doel voor ogen en jouw toekomst in gedachten. Als je Gods richting op gaat, willen zelfs je vijanden vrede met je sluiten. Neem jij God mee, in je hart en je gedachten, als je op weg gaat?

“Daarop riepen de hogepriesters en de farizeeën het Sanhedrin bijeen: ‘Wat moeten we doen? Deze man verricht veel tekenen, en als we Hem zijn gang laten gaan, zal iedereen in Hem gaan geloven. Straks grijpen de Romeinen in; dan zullen ze onze tempel en ons volk vernietigen.’ Een van hen, Kajafas, die dat jaar hogepriester was, zei tegen de anderen: ‘Jullie begrijpen het niet! Besef toch dat het in jullie eigen belang is dat één mens sterft voor het hele volk, zodat niet het hele volk verloren gaat.’ Dat zei hij niet uit zichzelf: als hogepriester in dat jaar sprak hij de profetie dat Jezus zou sterven voor het volk, en niet alleen voor het volk, maar ook om de verstrooide kinderen van God bijeen te brengen. Vanaf die dag overlegden ze hoe ze Hem zouden doden.”

Johannes 11: 47-53

Al komt er iemand uit de dood terug, dan nóg geloven de mensen Hem niet….. Jezus heeft ooit een soortgelijke gelijkenis verteld. Hier gebeurt het echt. Een dode komt terug maar de Farizeeën en schriftgeleerden ontkennen het. Hoever kun je gaan om iemand de mond te snoeren? Kajafas wil heel ver gaan. Laat die man maar sterven. Eén voor allen. Hij beseft niet op dat moment dat met zijn woorden de profetie in vervulling zal gaan. Eén mens die sterft voor ons allen….

“Hij zei: ‘Haal de steen weg.’ Marta, de zus van de dode, zei: ‘Maar Heer, de stank! Hij ligt er al vier dagen!’ Jezus zei tegen haar: ‘Ik heb je toch gezegd dat je Gods grootheid zult zien als je gelooft?’ Toen haalden ze de steen weg. Daarop keek Hij omhoog en zei: ‘Vader, Ik dank U dat U Mij hebt verhoord. U verhoort Mij altijd, dat weet Ik, maar Ik zeg dit ter wille van al deze mensen hier, opdat ze zullen geloven dat U Mij gezonden hebt.’ Daarna riep Hij luid: ‘Lazarus, kom naar buiten!’ De dode kwam tevoorschijn, zijn handen en voeten in linnen gewikkeld, en zijn gezicht bedekt door een doek. Jezus zei tegen de omstanders: ‘Maak de doeken los, en laat hem gaan.’”

Johannes 11: 39-45?

Een lesje in vertrouwen…..wat hebben we dat vaak nodig! Martha hád al gezegd dat ze in de opstanding gelooft en Jezus heeft haar gezegd dat HIJ de opstanding en het leven is. Maar eenmaal bij het graf is Martha dat toch vergeten. Heer, de stank! Jezus laat eerst de steen wegrollen; en roept dan niet meteen Lazarus naar buiten. Nee, Hij dankt eerst zijn Vader in de hemel. Jezus wijst op God, de schepper en formeerder van de mens. Dank U Vader, dat U mij hebt verhoord. U verhoort mij altijd! En dán pas roept Hij Lazarus naar buiten. Zoals God alles tot leven riep, zo roept Jezus nu Lazarus tot leven. Kom naar buiten! Het staat er ook heel expliciet: de dode kwam naar buiten…. Onmiskenbaar dood en tot leven geroepen. Een ontzagwekkend moment!

“Toen de Joden die bij haar in huis waren om haar te troosten, Maria zo haastig zagen weggaan, liepen ze achter haar aan, want ze dachten dat ze naar het graf ging om daar te weeklagen. Zodra Maria op de plek kwam waar Jezus was en Hem zag, viel ze aan zijn voeten neer. Ze zei: ‘Als U hier was geweest, Heer, zou mijn broer niet gestorven zijn!’ Jezus zag hoe zij en de Joden die bij haar waren weeklaagden, en Hij ergerde zich.”

Johannes 11: 31-33

Wij kunnen ons wel eens aan andere mensen ergeren. Dan vinden we iemand irritant, luidruchtig, of gewoon niet aardig. De ergernis van Jezus steekt dieper. Jezus is boos, verontwaardigd en bewogen. De dood maakt Hem woedend. Hij, die de opstanding en het leven zelf is, is diep verbolgen over wat de dood aanricht. Als je rouwt en boosheid voelt, weet dan: ook Jezus kent die rauwe pijn. Samen met de mensen uit Betanië loopt Jezus naar het graf van zijn vriend. Hij huilt omdat hij deelt in hun verdriet. Dat hij de anderen ziet weeklagen en huilen ergert hem niet, dat zorgt niet voor afstand. Juist niet. Jezus barst ook zelf in tranen uit als hij de anderen zo ziet huilen. ‘Wat heeft hij veel van hem gehouden!’ zeggen de mensen vervolgens. Jezus ergert zich omdat de dood niet bij het leven hoort. En Hij weet: Ik ben gekomen om de dood definitief te overwinnen.

“Marta zei tegen Jezus: ‘Als U hier was geweest, Heer, zou mijn broer niet gestorven zijn. Maar zelfs nu weet ik dat God U alles zal geven wat U vraagt.’ Jezus zei: ‘Je broer zal uit de dood opstaan.’ ‘Ja,’ zei Marta, ‘ik weet dat hij bij de opstanding op de laatste dag zal opstaan.’ Maar Jezus zei: ‘Ik ben de opstanding en het leven. Wie in Mij gelooft zal leven, ook wanneer hij sterft, en ieder die leeft en in Mij gelooft zal nooit sterven. Geloof je dat?’ ‘Ja, Heer,’ zei ze, ‘ik geloof dat U de messias bent, de Zoon van God die naar de wereld zou komen.’”

Johannes 11: 21-27

We krijgen hier een bijzonder inkijkje in het gesprek tussen Martha en Jezus. Martha wéét van de opstanding en ze gelóóft in een opstanding uit de dood. Maar ze gelooft het voor later. Niet voor nu. Ze beseft echter niet dat Jezus nú in staat is doden op te wekken en dat Hij dat over enkele ogenblikken ook zal laten zien. Als Hij zegt “Ik ben de opstanding”, betekent dat, dat er geen opstanding is buiten Hem om. Zelfs de ongelovigen staan op door Zijn kracht om door Hem geoordeeld te worden. Hij is ook “het leven” en dat is Hij alleen voor hen die in Hem geloven. Wie in Hem gelooft, ontvangt het eeuwige leven.

“Toen Jezus daar aankwam, hoorde Hij dat Lazarus al vier dagen in het graf lag. Betanië ligt dicht bij Jeruzalem, op een afstand van ongeveer vijftien stadie, en er waren dan ook veel Joden naar Marta en Maria gekomen om hen te troosten nu hun broer gestorven was.”

Johannes 11: 17-19

Bethanië ligt aan de oostelijke helling van de Olijfberg, dicht bij Jeruzalem. Dit soort vermeldingen zijn niet zonder reden. Veel joden komen dan ook vanuit Jeruzalem naar Bethanië om Martha en Maria te troosten. Er zijn dus veel getuigen van de dood van Lazarus, maar ook van zijn aanstaande opwekking door Jezus. Hun broer ligt al VIER dagen in het graf. Dat maakt het teken van de opwekking des te indrukwekkender. Hoe reageer je op zo’n ontzagwekkend wonder?

“Toen zei Hij hun ronduit: ‘Lazarus is gestorven, en om jullie ben Ik blij dat Ik er niet bij was: nu kunnen jullie tot geloof komen. Laten we dan nu naar hem toe gaan.’”

Johannes 11: 14 en 15

Is Lazarus dan tóch gestorven? Een paar verzen hiervoor zei Jezus dat hij was ingeslapen en dat Hij hem ging wakker maken. Dat is toch een wezenlijk verschil…Jezus probeert hier zijn leerlingen duidelijk te maken dat Hij écht de Zoon van God is. Dat Híj́ macht over de dood heeft. En dat de dood slechts tijdelijk macht over de mens heeft. Jezus is op weg naar lijden en dood. En Hij wil zijn leerlingen duidelijk maken dat Hij de macht heeft over de dood. Hij kan tot leven wekken en tot leven komen áls en wannéér Hij wil. Als Hij daar was geweest, bij Lazarus toen hij ziek was, zouden ze Zijn heerlijke kracht in de opstanding niet hebben kunnen zien die ze nu wel op een bijzondere wijze zullen zien. Daardoor zullen ze geloven.

“Jezus hield veel van Marta en haar zus, en van Lazarus. Maar toen Hij gehoord had dat Lazarus ziek was, bleef Hij toch nog twee dagen waar Hij was. Daarna zei Hij tegen zijn leerlingen: ‘Laten we teruggaan naar Judea.’”

Johannes 11:5-7

Jezus hield veel van Marta en Maria en Lazarus, maar…….Hij wacht nog twee dagen. Het is zo herkenbaar. Je bidt en bidt om genezing, van jezelf, van een geliefde, van iemand die jou dierbaar is. Maar God zwijgt en de hemel lijkt van koper. Geen gebed komt er door heen. En dan sterft Lazarus, of je geliefde, je vriend. Heeft God het niet gehoord? Als God zwijgt, dan is dat niet omdat jij Hem niets kan schelen. Het lijden, de gebrokenheid en het verdriet laten Hem niet koud. God is nooit op een afstand gebleven. In Jezus is Hij onze gebroken wereld binnengekomen om haar te verlossen van zonde en schuld en de gevolgen daarvan. Hij hing aan een kruis, door God verlaten. God zweeg toen Hij riep. Vertrouwen op God is en blijft een keuze, hoe moeilijk het ook is, als God lijkt te zwijgen. Vertrouwen is soms heel hard werken.

“Er was iemand ziek, een zekere Lazarus uit Betanië, het dorp waar Maria en haar zus Marta woonden –2dat was de Maria die Jezus met olie gezalfd heeft en zijn voeten met haar haar heeft afgedroogd; de zieke Lazarus was haar broer. De zussen stuurden iemand naar Jezus met de boodschap: ‘Heer, uw vriend is ziek.’ Toen Jezus dit hoorde zei Hij: ‘Deze ziekte loopt niet uit op de dood, maar op de eer van God, zodat de Zoon van God geëerd zal worden.’”

Johannes 11:1-4

Lazarus is ziek. En zijn zussen maken zich ernstige zorgen. Loopt het wel goed af met de ziekte? Ze blijven niet binnen zitten met hun zorgen, maar sturen een boodschap naar Jezus: Heer help, uw vriend is ziek. Ze appelleren aan de vriendschap tussen Jezus en hun gezin. Heer, help! U kunt een wonder doen, U kunt uw vriend genezen! Jezus reageert niet zoals ze hadden verwacht. Jezus kijkt verder dan ziekte en dood. Durf ik dat? Met mijn zorgen naar Jezus gaan en accepteren dat Zijn blik anders is, verder gaat, verder reikt?

“Paulus verbleef twee jaar in het huis dat hij gehuurd had en ontving daar iedereen die naar hem toe kwam. Hij verkondigde het koninkrijk van God en onderrichtte vrijmoedig over de Heer Jezus Christus, zonder dat hem iets in de weg werd gelegd.”

Het boek Handelingen eindigt hoopvol met een prachtige zin: “zonder dat hem iets in de weg werd gelegd.” Paulus verkondigt vrijmoedig zijn geloof in de opgestane Jezus tegen iedereen die hij ontvangt of die bij hem thuis komt. Een vrije doorgang voor het evangelie van onze opgestane Heer! De geschiedenis van de Jezus kerk gaat verder in het leven van ieder lid ervan. Het christendom is een wereldgodsdienst geworden. Van Jeruzalem is het evangelie uitgegaan tot aan het einde van het aardrijk en zal ook uitgaan tot aan het einde van onze eigen tijd. Wij mogen onze bijdrage leveren aan het doorgeven van die boodschap, dat er een andere Koning is dan de heersers van de wereld: de verheerlijkte Heer in de hemel, die eenmaal zal weerkomen op de wolken.

“Ze maakten een afspraak en kwamen op de vastgestelde dag in groten getale naar hem toe. Van de ochtend tot de avond legde Paulus getuigenis af en sprak hij uitvoerig met hen over het koninkrijk van God, terwijl hij hen op grond van de Wet van Mozes en de Profeten voor Jezus probeerde te winnen. Sommigen lieten zich overtuigen door zijn woorden, maar anderen niet.”

Paulus heeft ruim de gelegenheid om de Joodse leiders te overtuigen. Zal; hij nog wel eens aan Stefanus hebben gedacht, die ook lang en uitvoerig getuigenis aflegde van zijn geloof; en liet zien dat heel het Oude Testament al van Jezus getuigde? Paulus liet zich toen niet overtuigen, maar werd later overtuigd door een ontmoeting met Jezus zelf. Ook bij de Joden hier leeft twijfel. Sommigen komen tot geloof, anderen niet. Geloof is ook precies wat het woordje zegt: Je moet iets geloven zonder dat je het ziet of er bewijs voor hebt. Zalig zijn zij, die geloven zonder te zien, zei Jezus al tegen Tomas. Geloven heeft ook te maken met vertrouwen. Vertrouw ik Gods Woord om ook te kunnen geloven?

“Na drie dagen riep hij de Joodse leiders bij zich. Toen ze bijeengekomen waren, zei hij tegen hen: ‘Broeders, ofschoon ik ons volk niets heb misdaan en de gebruiken van onze voorouders niet heb geschonden, ben ik door de Joden in Jeruzalem gevangengenomen en uitgeleverd aan de Romeinen.     Ze zeiden tegen hem: ‘We hebben uit Judea geen brief over u ontvangen, en ook heeft niemand van onze broeders ons bezocht om iets slechts over u te berichten of kwaad van u te spreken. Wel zouden we graag van u horen wat uw denkbeelden zijn, want het is ons bekend dat de groep waartoe u behoort overal op verzet stuit.’”

Handelingen 28: 17, 21 en 22

Eenmaal in Rome aangekomen neemt Paulus het heft in eigen handen. Hij is door de Joden aan de Romeinen uitgeleverd; en omdat Paulus zich op de keizer heeft beroepen is hij nu in Rome om voor de keizer te verschijnen. De Joodse leiders weten hier niets van af, maar zijn wel benieuwd wat Paulus heeft te vertellen, want dát hebben ze wel gehoord: de “leer” van Paulus stuit op verzet. Deze Joden willen wel luisteren, maar laten ook merken dat ze er kritisch tegenover staan. De houding van deze Joden is hier navolgenswaardig, want het is belangrijk dat we pas een oordeel vellen over iemands denkbeelden die niet met onze opvattingen overeenkomen, nadat we deze persoon gelegenheid hebben gegeven zich hiervoor te verantwoorden.

“De leerlingen, die van onze komst hadden gehoord, kwamen ons vanuit Rome tegemoet tot Forum Appii en Tres Tabernae, en toen Paulus hen zag dankte hij God en vatte moed. Bij onze aankomst in Rome kreeg Paulus toestemming om een eigen woning te betrekken, met een soldaat als bewaker.”

Handelingen 28: 15 en 16

Forum Appii’ was een bekende halteplaats, een poststation voor reizigers naar Rome, genoemd naar Appius Claudius Caecus, de man die in 312 v. Chr. begon aan de bouw van de beroemde Via Appia. Dat was de hoofdweg Rome – Alexandrië. De Drie Tabernen is eveneens een halteplaats aan de Via Appia. De Via Appia bestaat nog steeds. In Rome ben ik er over heen gewandeld en gefietst. Zo bijzonder om te weten dat ooit Paulus daar liep! En de leerlingen kwamen Paulus tegemoet en door hun komst vatte Paulus weer moed. Hij had zich op de keizer in Rome beroepen en hij was onzeker hoe dit zou uitwerken. Maar zie: God stuurt leerlingen op pad om hem te bemoedigen. Wie zou jij kunnen bemoedigen op zijn of haar moeilijke weg?

“Na drie maanden vertrokken we met een schip dat op het eiland had overwinterd. Het was een schip uit Alexandrië met de Dioscuren als boegbeeld. We deden de haven van Syracuse aan, waar we drie dagen bleven liggen. Daarna lichtten we de ankers weer en kwamen we aan in Regium. De volgende dag stak er een zuidenwind op, zodat we binnen twee dagen Puteoli bereikten. Daar troffen we leerlingen aan, die ons uitnodigden om een week bij hen te blijven. Vervolgens gingen we op weg naar Rome.”

Handelingen 28: 11-14

Na drie maanden vertrekken Paulus en zijn medereizigers weer, met een schip uit Alexandrië met als boegbeeld de Dioscuren. Het is grappig dat dit er expliciet bij staat vermeld. De Dioscuren: de tweelinggoden Castor en Pollux. Castor was het beeld van de sterfelijkheid en Pollux was het beeld van de onsterfelijkheid. Ze hadden de taak om zeelieden onderweg te beschermen. Of het goed zou aflopen, kon je immers nooit zeker weten. Vroeger leden er veel meer schepen schipbreuk. Paulus zelf weet wel beter: niet de Dioscuren zorgen voor een behouden thuiskomst maar God! Dat had hij de afgelopen jaren al zo vaak ervaren! Waar stel jij je vertrouwen op?

“Daarna kwamen ook de andere zieken op het eiland naar hem toe en kregen hun gezondheid terug. Ze overlaadden ons met eerbewijzen en voorzagen ons bij ons vertrek van alles wat we nodig hadden.”

Handelingen 28: 9-10

Na de genezing van de vader van de gouverneur is het hek van de dam. Er kwamen meer zieken naar Paulus en zij kregen hun gezondheid terug, zo staat er. Het getuigenis van Paulus gaat gepaard met wonderen en wat is God goed voor de mensen op Malta! Bidden, werken, geloven, genezen, het gaat hier hand in hand. Als God zijn zegen geeft bloeit de wereld open!

“Niet ver daarvandaan lag een landgoed, dat het eigendom was van de gouverneur van het eiland, een zekere Publius. Hij liet ons bij zich komen en onthaalde ons drie dagen lang bijzonder gastvrij. Het geval wilde dat de vader van Publius ernstig ziek op bed lag, gekweld door koorts en buikloop. Paulus ging naar hem toe, legde hem onder gebed de handen op en genas hem.”

Handelingen 28: 7-8

Paulus is door God niet voor niets op Malta geplaatst. Hij wordt door de gouverneur gastvrij onthaald. Waarschijnlijk had de man over Paulus bijzondere ervaringen gehoord. De omstandigheden zijn voor Paulus gunstig. Er is welwillendheid en er is ruimte. En Paulus kan hierdoor ook, door God geleid, de handen leggen op de zieke vader van de gouverneur. Hij bidt voor de vader van de gouverneur en de vader geneest. Wonder van God! Voor wie kun jij vandaag bidden?

“Paulus sprokkelde een grote bos dor hout en legde die op het vuur, maar door de hitte kwam er een gifslang uit kruipen, die zich in zijn hand vastbeet. Toen de Maltezers het beest aan zijn hand zagen hangen, zeiden ze tegen elkaar: ‘Die man is vast een moordenaar. Hij is aan de zee ontsnapt, maar Dikè wil niet dat hij blijft leven.’ Paulus schudde de slang echter van zich af in het vuur en bleef volstrekt ongedeerd. De Maltezers verwachtten dat zijn hand zou opzwellen of dat hij plotseling dood zou neervallen. Maar toen ze na geruime tijd zagen dat hem nog steeds niets mankeerde, veranderden ze van mening en zeiden dat hij een god was.”

Handelingen 28:3-6

Paulus mag ook hier getuigen van het evangelie. Een straffende god Dikè? Die blijkbaar niet wil dat Paulus blijft leven? Nee! Paulus blijft kalm. Hij zet geen show op. Hij schudt eenvoudig het dier van zich af. Zijn hand blijft ongedeerd. Zal hij zich psalm 91:13 herinneren? “Op leeuw en adder zult u trappen?” Paulus had al getuigd van een reddende God tijdens de scheepsreis. (Handelingen 27) Hoe mooi is het, als je gewoon in je dagelijkse leven, kunt getuigen van en over God?

“Pas toen we veilig en wel aan land waren gekomen, hoorden we dat het eiland Malta heette. De plaatselijke bevolking gedroeg zich buitengewoon vriendelijk: ze verwelkomden ons en staken een vuur aan omdat het was gaan regenen en koud was.”

Handelingen 28: 1-2

De laatste hoofdstukken van het boek Handelingen lezen als een spannend jongensboek. Paulus komt na een spannende zeetocht veilig aan wal. Ze weten eerst niet wáár ze zijn gestrand maar het eiland blijkt Malta te zijn. De Maltezers ontvangen de schipbreukelingen uiterst gastvrij en behulpzaam. Ze leggen een vuur aan en zorgen dat de mensen zich kunnen warmen en zich kunnen drogen. Voor wie kun jij vandaag vriendelijk, gastvrij en behulpzaam zijn?

“Ze zeiden tegen mij: “Maak een god voor ons die voor ons uit kan gaan, want wat er gebeurd is met die Mozes, die ons uit Egypte heeft geleid, weten we niet.” Toen ik hun om goud vroeg, deden ze zonder aarzelen hun sieraden af en gaven ze aan mij. Ik gooide ze in het vuur en toen kwam dat kalf eruit tevoorschijn.’”

Exodus 32:23 en 24

En toen kwam dat kalf eruit te voorschijn. Het is bijna komisch, zoals het wordt beschreven. Magie. Je gooit allerlei gouden sieraden in een vuur en dan springt er “hup” een kalf uit. Aaron lijkt zich hiermee te willen verontschuldigen. Had hij als (mede) leider het niet voor zijn broer Mozes moeten opnemen? Denigrerend noemen ze hem “ die Mozes”. Wat??? Die Mozes heeft wel (met God aan zijn zijde!) het hele volk uit Egypte geleid. Was Aaron bang voor het volk? Hier valt Aaron wel een beetje door de mand als leider. Hij kwam niet op voor de eer van God en van zijn broer.

“Generatie na generatie moeten de Israëlieten de sabbat in acht nemen en vieren. Voor Mij en hen is die dag een teken van een eeuwigdurend verbond, want in zes dagen heeft de HEER de hemel en de aarde gemaakt, en de zevende dag heeft Hij gerust om op adem te komen.’”

Exodus 31:16 en 17

Bij de instelling van de rustdag grijpt God weer terug op de zevende scheppingsdag. Het volk Israël leert hier een diepe les over wat het betekent om als vol apart gezet te zijn. God sloot op de Sinaï een verbond met het volk Israël, zoals Hij al had toegezegd aan Abram, Izak en Jacob. Een volk, apart gezet van de andere volken met hun afgodendienst, hun kindoffers en andere gruwelijkheden. God wilde een heilig volk, dat zich aan Gods wetten zou houden. Een van die wetten betrof ook de Sabbat. Zes dagen mag je werken. De zevende dag is een rustdag. Apart gezet door God om op die dag te rusten van al je werk en te genieten van Gods mooie schepping. Zoals ook God op de zevende dag rustte van zijn scheppingswerk en ervan genoot. De rustdag accentueert ook het contrast met de andere volken, die geen rustdag kende. Zie je hoe mooi God hier weer teruggrijpt op zijn scheppingswerk?

“De Israëlieten waren als een geordend leger uit Egypte weggetrokken. Mozes had het lichaam van Jozef meegenomen, omdat Jozef de Israëlieten plechtig had laten zweren dat te doen. ‘God zal zich jullie lot aantrekken,’ had hij gezegd, ‘en dan moeten jullie mijn lichaam van hier met je meenemen.’”

Exodus 13:18 en 19

Jozef had nadrukkelijk opdracht gegeven om zijn beenderen mee te nemen en in Kanaän opnieuw te begraven. Net als Jakob, die door Jozef en zijn broers meteen na zijn dood naar Kanaän werd gebracht om daar begraven te worden. Een daad van geloof. Geloof, dat God Zijn belofte zou houden en Kanaän als land en erfdeel aan de Israëlieten gegeven zou worden. En Jozef was er vast van overtuigd dat God zijn belofte waar zou maken. In dit gedeelte staat niet vermeld dat de broers van Jozef ook in Kanaän begraven liggen, maar volgens de tekst uit Handelingen 7:16 is dat wel gebeurd.

“De HEER zei tegen Mozes: ‘Ga naar de farao, want Ik heb hem en zijn hovelingen zo halsstarrig gemaakt om in Egypte al deze wonderen te kunnen doen. Ook wil Ik dat jij aan je kinderen en kleinkinderen kunt vertellen hoe hard Ik de Egyptenaren heb aangepakt en welke wonderen Ik bij hen heb verricht. Dan zullen jullie inzien dat Ik de HEER ben.’”

Exodus 10:1-3

Het volk heeft heel veel jaren in Egypte gewoond. Jozef en zijn broers waren allang dood, hun kinderen en kleinkinderen ook. Zouden de achterkleinkinderen en de achter-achterkleinkinderen van God hebben gehoord? De God die Abraham riep, een verbond met hem sloot en dit bevestigde aan Izaäk en Jacob? In ieder geval: God wil dat Zijn roemrijke daden aan de kinderen en kleinkinderen worden verteld. Voor God is iedereen belangrijk. Hij heeft niet alleen jou, maar ook kinderen en kleinkinderen op het oog. Hij wil dat iedereen gaat inzien dat Hij Heer is. Hoe nemen wij onze kinderen mee in de grote verhaal van God?

Wie ik ben in Christus: Door God uitgekozen

1 Tessalonicenzen 1: 4

“God heeft u lief, broeders en zusters. Wij weten dat Hij u heeft uitgekozen.”

Broeders en zusters. Meervoud. Paulus heeft het over de verkiezing van de gemeente te Tessalonica. Niet die van een enkeling. Wij zien de verkiezing meestal puur individualistisch, maar in de bijbel is dat zelden het geval. Het volk Israël is het verkoren volk en de gemeente van Christus is het verkoren volk. We leven nooit los, maar in “verbanden”. Niet alleen Noach werd gered door God, maar ook zijn vrouw en kinderen. Dat betekent natuurlijk niet, dat iedereen, die min of meer kerkelijk meeleeft, automatisch verkoren is, niet iedereen, die zich christen laat noemen, is het ook echt. Daar is oprecht geloof voor nodig. Daarvoor moet je door het evangelie zijn aangeraakt. God heeft ons lief vanwege onze oudste Broer, Jezus Christus. Wie in Hem gelooft, mag zich door God uitgekozen weten. En dat is een zeker weten.

Wie ik ben in Christus: Vervuld van hoop

Kolossenzen 1: 24-27

“Met het oog op u heeft God mij die dienende taak toevertrouwd, opdat zijn boodschap in al haar volheid verkondigd wordt: het goddelijk geheim dat in alle eeuwen en voor alle generaties verborgen is geweest, maar nu aan zijn heiligen onthuld is. Aan hen heeft God bekend willen maken hoe luisterrijk dit geheim is voor alle volken: Christus is in u, Hij is uw hoop op goddelijke luister.”

Paulus is vol passie. Vol van de Geest. En hij wil het ons zo graag meegeven: Jezus is onze hoop op goddelijke luister. Wat betekent die goddelijke luister precies? De Heer zelf woont onder de mensen! Een gemeenschap van zondige mensen is een woning voor de Heer, een plek van Gods nabijheid. Hoe is het mogelijk! Je begrijpt het niet, maar aanvaardt het in geloof. Je verzint het niet, maar kunt het tegelijk niet ontkennen. Je doorgrondt het niet, maar tegelijk leer je God ervoor te danken. God is achter ons, naast ons, rondom ons, binnen in ons en vóór ons. Dát is onze enige hoop in leven en dood.

Wie ik ben in Christus: Sterk door Zijn kracht in mij

Filippenzen 4: 11-13

“Ik zeg dit niet omdat ik gebrek lijd; ik heb geleerd om in alle omstandigheden tevreden te zijn. Ik weet wat het is om gebrek te lijden, maar ook wat het is om in rijkdom te leven. Ik heb alles aan den lijve ondervonden: overvloed en honger, rijkdom en gebrek. Ik ben tegen alles bestand door Hem die mij kracht geeft.”

Paulus zit zelf in de gevangenis maar kan zijn blijdschap en dank niet op. De Filippenzen staan onder druk maar zijn vriendelijke mensen. Hoe doen ze dat? Paulus heeft iets geleerd. Hij heeft geleerd om voor zichzelf te zorgen, maar hij heeft ook geleerd, om dankbaar hulp van anderen te aanvaarden. Een wonderlijk evenwicht tussen zelfredzaamheid en afhankelijk zijn. Om elkaar tot een hand en een voet te zijn. Niet altijd maar je eigen boontjes doppen, maar ook hulp en advies van anderen aanvaarden. Kan Paulus dat uit zichzelf? Nee! Hij kan zo sterk zijn, door de kracht van Christus, die in hem leeft. Niet het feit of hij al of niet zijn eigen boontjes kan doppen geeft hem kracht, maar Christus die in hem leeft. Durf jij je op die manier over te geven aan Jezus?

Wie ik ben in Christus: Geschapen om goed te doen

Efeziërs 2: 10

“Want Hij is het die ons gemaakt heeft tot wat wij nu zijn: in Christus Jezus geschapen om de weg te gaan van de goede daden die God heeft voorbereid.”

Hoe moeten we dit lezen: de goede daden die God heeft voorbereid? Zijn wij dan marionetten, die alleen maar uitvoeren wat God heeft voorbereid? En wat betekent dit: geschapen in Christus Jezus? Wij zijn een nieuwe schepping, een herschepping. Door het geloof in Christus Jezus gaan wij Gods beeld vertonen. Wij waren oorspronkelijk geschapen om tot eer van God te leven. Dat zijn we kwijt geraakt door de zonde. Maar dat is nu door Jezus offer hersteld. Een bijzondere gedachte is het dat God de weg voor ons al heeft uitgestippeld en voorbereid. Het enige wat wij moeten doen is: biddend opmerken waar die weg loopt en waar wij aan anderen en voor anderen het goede kunnen doen. Dat vraagt om dagelijkse afhankelijkheid: Heer, wijs mij uw weg.

Wie ik ben in Christus: Vrij om te leven

Galaten 4: 31-5: 1

“Kortom, broeders en zusters, wij zijn geen kinderen van de slavin, maar van de vrijgeboren vrouw. Christus heeft ons bevrijd opdat wij in vrijheid zouden leven; houd dus stand en laat u niet opnieuw een slavenjuk opleggen.”

In Galaten 4 betoogt Paulus aan de hand van het verhaal van Hagar en Sara dat wij ons niet moeten gedragen als kinderen van Hagar, maar als kinderen van Sara. Leven we als gebonden aan de wet, levend in angst; of leven we als kinderen van de belofte? Hoe gedragen we ons? Leven we nog te vaak gebonden aan….. noem het maar? Gebonden aan de drank, sigaretten, teveel kopen, teveel aandacht aan ons uiterlijk, aan status, macht, of hoe anderen naar ons kijken? Of leven we als vrije christenen, gebonden aan Christus? Leven we hoe Hij het wil, hoe Hij ons ziet?

Wie ik ben in Christus: Eén met Jezus

1 Korintiërs 6:15, 19-20

“Weet u niet dat uw lichaam een deel is van het lichaam van Christus? Of weet u niet dat uw lichaam een tempel is van de heilige Geest, die in u woont en die u ontvangen hebt van God? Weet u niet dat u niet van uzelf bent? U bent gekocht en betaald, dus bewijs God eer met uw lichaam.”

In dit gedeelte spreekt Paulus tot de gemeente in Korinthe, een stad waar ontucht en hoererij de normaalste zaak van de wereld was. Hoe blijf je staande in zo’n cultuur? Paulus wijst de gemeente erop dat je lichaam niet alleen van jezelf is, maar ook van God. Hij woont zelfs in jou met zijn Heilige Geest! Vermijd daarom de dingen die jouw lichaam mentaal bezoedelen en vies maken. Eer God met je lichaam door er goed voor te zorgen. Hoe doe je dat? Eet gezond, zorg voor genoeg gezonde beweging, neem genoeg nachtrust en bezoedel je lichaam niet. Zo kun je, omdat je goed voor jezelf zorgt, ook goed voor anderen zorgen. Maar niet alleen lichamelijk, Paulus bedoelt dit ook geestelijk. Als ik genoeg goed geestelijk voedsel tot mij neem, kan ik ook goed voor anderen zorgen. In gebed, in gesprek, in ontmoetingen met anderen.

Wie ik ben in Christus: Vrijgesproken

Romeinen 8:1-4

“Dus wie in Christus Jezus zijn, worden niet meer veroordeeld. De wet van de Geest die in Christus Jezus leven brengt, heeft u immers bevrijd van de wet van de zonde en de dood. Want waartoe de wet niet in staat was, machteloos als hij was door onze aardse natuur, dat heeft God tot stand gebracht. Vanwege de zonde heeft Hij zijn eigen Zoon als mens in dit zondige bestaan gestuurd; zo heeft Hij in dit bestaan met de zonde afgerekend, opdat alles wat de wet eist in ons tot vervulling wordt gebracht. Wij leven immers niet volgens aardse maatstaven, maar volgens die van de Geest.

Wij konden onszelf niet redden. Machteloze mensen waren we geworden, door de zonde. Maar hoe mooi verwoordt Paulus het hier: “God zond zijn Zoon in ons zondige bestaan”. Heel ons wezen, ons bestaan is zondig. En God stuurt zijn eigen Zoon, Zichzelf, om IN dit zondige bestaan met de zonde af te rekenen. En dus….. dús worden, wie in Christus Jezus zijn, niet meer veroordeeld. Niet door een wet, die we tóch niet kunnen houden vanuit onszelf. Jezus geeft ons de wet van de Geest, die ons bevrijdt van de wet van zonde en schuld. En vanuit die bevrijding mogen we leven tot eer van Hem. Onze werken doen tot eer van Hem. Genieten, tot eer van Hem.

Ik ben: de uitspraken van Jezus: De ware wijnstok

“Ik ben de wijnstok en jullie zijn de ranken. Als iemand in Mij blijft en Ik in hem, zal hij veel vruchten voortbrengen. Maar zonder Mij kun je niets doen.”

Johannes 15:5

De wijnstok wordt in de Bijbel vaak als een symbool voor vruchtbaarheid en het leven genoemd. Jezus kiest voor een gelijkenis die de discipelen doet denken aan het avondmaal. Waarin de wijn als teken staat van het verbond van de discipelen met hem en met elkaar als zijn lichaam. Een wijnstok is dan de basis en de bron van leven. Hij voorziet de ranken van voeding, zodat ze vrucht kunnen dragen. De rank is daarom afhankelijk van de wijnstok voor de vruchten die hij draagt. Jezus is die Wijnstok en wij zijn die ranken. Hij voorziet ons van voeding. Daarom wordt hier ook zo nadrukkelijk opgeroepen om in Hem te blijven. Zonder Hem zijn we niet in staat om vrucht te dragen. Maar als we verbonden blijven met Hem, zullen we veel vrucht dragen. Hoe blijf je met Hem verbonden? Door de Bijbel te lezen en te bidden en de Heilige Geest, die met Pinksteren is uitgestort, in jouw hart en leven te laten werken. Dan gaat het Leven stromen! Beleef zó het feest van Pinksteren. De levendmakende Geest woont in ons. Als wij Hem de ruimte geven, gaan wij groeien, bloeien, als vruchten aan de wijnrank.

Ik ben: de uitspraken van Jezus: De weg, de waarheid en het leven

“Jullie kennen de weg naar waar Ik heen ga.’ Toen zei Tomas: ‘Wij weten niet eens waar U naartoe gaat, Heer, hoe zouden we dan de weg daarheen kunnen weten?’ Jezus zei: ‘Ik ben de weg, de waarheid en het leven. Niemand kan bij de Vader komen dan door Mij.”

Johannes 14:4-6

Jezus legt hier aan zijn discipelen uit dat Hij op weg is naar Zijn Vader om dankzij zijn offer een plaats voor iedereen te bereiden die Jezus als Verlosser aanneemt. Tomas begrijpt het allemaal niet. “Heer, we weten niet waar u naar toe gaat, hoe weten we dan de weg?” En dan spreekt Jezus deze beroemde woorden uit: “Ik ben de weg, de waarheid en het leven. Wil je bij de Vader horen? Dan is er maar één Weg: Jezus zelf. Hij is de Weg, omdat Hij de Waarheid is. Hij overbrugt de afstand tussen God en mens. En Hij is de enige die de Vader écht kent en over Hem kon spreken. Het Leven dat Hij kreeg van Zijn Vader, geeft Hij door aan hen die in Hem geloven. De weg, de waarheid en het leven. Onverbrekelijk verbonden, een volmaakte Drie-Eenheid.

Ik ben: de uitspraken van Jezus: De opstanding en het leven

“Jezus zei: ‘Je broer zal uit de dood opstaan.’ ‘Ja,’ zei Marta, ‘ik weet dat hij bij de opstanding op de laatste dag zal opstaan.’ Maar Jezus zei: ‘Ik ben de opstanding en het leven. Wie in Mij gelooft zal leven, ook wanneer hij sterft, en ieder die leeft en in Mij gelooft zal nooit sterven. Geloof je dat?’”

Johannes 11:23-26

Deze woorden van Jezus volgen op de bijzondere terugkomst van Lazarus uit de dood. De woorden van Jezus geven een bijzondere hoop. Jezus brengt ons van hoop op een opstanding straks naar hoop op Hém. Onze hoop ligt niet in de toekomst maar onze hoop is Jezus. ‘Hij is de Heer van ons leven.’ De opstanding van Jezus baande de weg naar het Leven, want de dood werd daardoor verslagen. Als we bij Hem horen, mogen we door Zijn opstanding ook dit leven ontvangen. En niets kan die band meer breken. Zelfs als ons aardse leven stopt, blijven wij in Christus voor eeuwig leven. Bij het graf van Lazarus laat Jezus zien wat dat inhoudt, Hij heeft echt macht over de doden. De troost van dit verhaal is niet dat Lazarus opstaat uit de dood, hij is later alsnog weer gestorven. De troost van dit verhaal is Jezus, die onze hoop belichaamt. In Jezus heb je een ontmoeting met degene die jouw hoop gaat waarmaken. Dat is wat Marta en Maria overkomt in Johannes 11. Zij geloofden in de opstanding op de jongste dag, in Jezus ontmoeten ze Hem die dit gaat waarmaken.

Ik ben: de uitspraken van Jezus: De goede herder

“Ik ben de goede herder. Een goede herder is bereid zijn leven te geven voor de schapen.”

Johannes 10:11

Er zijn vele herders, maar er is maar één echte goede Herder. En dat is de herder, die zijn leven geeft voor zijn schapen. Die álles voor ze overheeft. En de schapen? Zij herkennen zijn stem. Zij wéten wie het goed met hen voorheeft. Een goede herder laat zijn schapen ook nooit in de steek. Als zij afdwalen, zoekt hij ze op. Als ze gewond zijn, draagt hij het in zijn armen naar huis. Wat is voor jou het mooiste beeld van een goede herder?

Ik ben: de uitspraken van Jezus: De deur voor de schapen

“Jezus vertelde hun deze gelijkenis, maar ze begrepen niet wat Hij bedoelde. Daarom vervolgde Hij: ‘Werkelijk, Ik verzeker u, Ik ben de deur voor de schapen. Zij die vóór Mij kwamen waren allemaal dieven en rovers, maar naar hen hebben de schapen niet geluisterd. Ik ben de deur: wanneer iemand door Mij binnenkomt zal hij gered worden; hij zal in en uit lopen, en hij zal weidegrond vinden.”

Johannes 10:6-9

Er zijn verschillende religies en geloven, maar er is maar één rechtmatige toegang tot God de Vader; en dat is Jezus. En omdat Hij de deur is naar God, is Hij voor ons, zijn schapen, de enige weg tot de Vader. Zoals schapen afhankelijk zijn van de schaapskooi voor hun veiligheid, zo zijn wij afhankelijk van Jezus voor het eeuwige leven. Geloof je in Jezus als jouw redder en verlosser? Dan heb je toegang tot de Vader. Je mag bij Hem aankloppen, tot Hem bidden; en Hij woont met Zijn Heilige Geest in jou.

Ik ben: de uitspraken van Jezus: Het licht voor de wereld

“Jezus nam opnieuw het woord. Hij zei: ‘Ik ben het licht voor de wereld. Wie Mij volgt loopt nooit meer in de duisternis, maar heeft licht dat leven geeft.’”

Johannes 8:12

Wat betekent het, dat Jezus het licht van de wereld is? De tijd rondom Jezus geboorte was een donkere tijd. Dat benadrukken we vaak met kerst. Licht in een donkere wereld. Maar niet alleen de tijd rondom Jezus geboorte! Het licht in de wereld ging uit toen de mens in zonde viel, nadat hij door Satan was verleid. En daarom kwam Jezus naar onze wereld, om het duister te verbreken, de Satan te onttronen en de wereld terug te winnen voor God, die enkel licht is. Zo werd én is Jezus het licht voor de wereld. Een licht dat wij mogen weerkaatsen in een wereld die nog steeds (geestelijk) duistere trekken vertoont, maar waarin het stralende licht van Jezus steeds meer openbaar mag worden als wij zijn licht verspreiden!

Ik ben: de uitspraken van Jezus: Het brood dat leven geeft

“‘Ik ben het brood dat leven geeft,’ zei Jezus. ‘Wie bij Mij komt zal geen honger meer hebben, en wie in Mij gelooft zal nooit meer dorst hebben.”

Johannes 6:35

Alle “Ik ben” uitspraken van Jezus staan in Johannes. Jezus heeft net het bijzondere teken gedaan van de vermenigvuldiging van de vijf broden en twee vissen. En dan durven de Joden Hem in een teken te vragen. Ze komen met het voorbeeld van het manna, dat God liet regenen in de woestijn en waarmee Hij het volk 40 jaar voedde. Kunt u ons ook zo’n teken geven? vragen ze. Jezus zegt dat Hij het levende brood is, dat hen voor eeuwig zal voeden. Dát is het teken. De Joden kijken niet verder dan hun neus lang is. Dit is toch Jezus, de zoon van Jozef en Maria? zeggen ze. Jezus maakt hier duidelijk dat aards brood onze honger slechts tijdelijk stilt. Met hemels brood heb je eeuwige voeding. Voeding die ook nooit meer vergaat, omdat God eeuwig is.

Ik ben: het karakter van God: Rechtvaardig

“De HEER ging voor hem langs en riep uit: ‘De HEER! De HEER! Een God die liefdevol is en genadig, geduldig, trouw en waarachtig, die trouw blijft tot in het duizendste geslacht, die schuld, misdaad en zonde vergeeft maar niet alles ongestraft laat, en die voor de zonde van de ouders de kinderen en kleinkinderen ter verantwoording roept, tot in het derde en vierde geslacht.’”

Exodus 34:6,7

Het is opvallend hoe erg Gods liefde overheerst in de beschrijving van Gods karaktereigenschappen. Trouw tot in het 1000e geslacht! Bovendien zijn zeker 11 van de 13 eigenschappen heel positief. De liefde geeft de doorslag in alles wat God doet. De Israëlieten hebben net een afschuwelijke zonde begaan met het gouden kalf. Daarom wil God de zonde straffen, uitbannen. Om dat te doen roept hij de 3e en 4e generatie ter verantwoording voor de schuld van hun ouders, staat er in onze vertaling. In de oude vertaling van onze kerken, de NBG-51, stond daar: bezoeken. Hoewel het ons waarschijnlijk wat bijzonder in de oren klinkt als schuld wordt bezocht, geeft juist dát prachtig weer hoe God omgaat met zondige mensen: Hij bezoekt ze. Hij zoekt ze op. Zoals hij Adam en Eva opzocht in de tuin van Eden toen ze hadden gezondigd. Zo zoekt God mensen nog altijd op. Ja, hij straft, maar niet voor de schuld van een ander. Hij onderzoekt: hoe sta jij in het leven. God is geduldig. In de wereld van oud-Israël leefden de generaties samen in een huis of huizengroep: grootouders, ouders, kinderen, kleinkinderen. Letterlijk vier geslachten. Het betrof een sociale eenheid met een gemeenschappelijke verantwoordelijkheid, waarin de oudste huisvader een centrale rol speelde. Het is heel goed mogelijk dat de aanduiding ‘tot in het 3een 4e geslacht’ hiernaar verwijst. Dat betekent dan dat het hele huisgezin de straf draagt voor wat een vader deed. kinderen als zij voortgaan te zondigen na hen’. Als kinderen dus in het spoor van hun ouders gaan.

Ik ben: het karakter van God: Vergevingsgezind

“Maar dit is het verbond dat Ik in de toekomst met Israël zal sluiten – spreekt de HEER: Ik zal mijn wet in hun binnenste leggen en hem in hun hart schrijven. Dan zal Ik hun God zijn en zij mijn volk. Men zal elkaar niet meer hoeven te onderwijzen met de woorden: “Leer de HEER kennen,” want iedereen, van groot tot klein, kent Mij dan al – spreekt de HEER. Ik zal hun zonden vergeven en nooit meer denken aan wat ze hebben misdaan.”

Jeremia 31:33-34

Wij mensen zijn niet zo vergevingsgezind. Als iemand ons iets heeft aangedaan of we voelen ons enorm tekortgedaan, dan kunnen we een ander soms maar moeilijk vergeven. Zo is God niet! Hij straft zijn volk om hun gruwelijke zonden, maar Hij belooft hen ook dat Hij hen vol ontferming en vergeving als zijn volk aan zal nemen. Zo is God! En Hij gaat zelfs een stapje verder. Hij schrijft de wet in hun hart. En die belofte heeft God ten volle waargemaakt door het offer, de opstanding en de Hemelvaart van Jezus, waarna Hij de Heilige Geest heeft gestuurd die in onze harten woont en ons het inzicht geeft in Gods goede wetten. De vraag is: laten we Hem ook echt spreken en staan we open voor Zijn stem?

Ik ben: het karakter van God: Vol compassie

“Je was een verlaten, wanhopige vrouw toen de HEER je terugriep. Kan iemand de vrouw van zijn jeugd verstoten? – zegt je God. Ik heb je voor een ogenblik verlaten, maar vol mededogen neem Ik je weer bij me. In laaiende toorn verborg Ik mijn gelaat voor je, slechts één ogenblik, maar Ik zal me weer over je ontfermen met eeuwigdurende liefde, zegt de HEER, die je vrijkoopt.”

Jesaja 54: 6-10

Compassie, of mededogen, is het vermogen om de pijn en het lijden van onszelf en anderen te herkennen, er open voor te staan en de oprechte wens en bereidheid te hebben om dit lijden te verlichten. Onze God is vol compassie. Ook al heeft Israël enorm zwaar gezondigd en verdient het, dat God het volk verstoot, toch keert God zich vol compassie, ontferming, weer naar zijn volk om. Zo kijkt Hij ook vol compassie naar ons, naar deze wereld. God staat altijd weer met wijd open armen klaar als wij ons omkeren, tot inkeer komen, naar Hem.

“Terwijl Hij zo van hen wegging en zij nog steeds naar de hemel staarden, stonden er opeens twee mannen in witte gewaden bij hen. Ze zeiden: ‘Galileeërs, wat staan jullie naar de hemel te kijken? Deze Jezus, die uit jullie midden in de hemel is opgenomen, zal op dezelfde wijze terugkomen als jullie Hem naar de hemel hebben zien gaan.’”

Handelingen 1: 10,11

Het moet enorm indrukwekkend zijn geweest. De discipelen waren al wel wat gewend: Jezus, die wonderen deed, Jezus die hen onderwees en hen uitlegde hoe heel het Oude Testament verwees naar Hém; en nu zien ze Hem “ten hemel varen”. Natuurlijk staarden ze naar de hemel. Verwonderd, vol ontzag. Jezus gaat terug naar zijn Vader. En nu? Wat nu? Ze worden aan gesproken op hun afkomst: Galileeërs, wat staan jullie naar de hemel te staren? Jezus kómt terug. Hij heeft hen met een opdracht achtergelaten. Wees mijn getuigen! Aan het werk!

Ik ben: het karakter van God: Trouw

“Gelukkig wie de God van Jakob tot hulp heeft, wie zijn hoop vestigt op de HEER, zijn God, die hemel en aarde heeft gemaakt, de zee en alles wat daar leeft, Hij die trouw is tot in eeuwigheid, recht doet aan de verdrukten, brood geeft aan de hongerigen.”

Psalm 146: 5-7

In de psalmen wordt vaker over de trouw van God gesproken. God is in zijn wezen trouw, en Hij is trouw in zijn relatie met mensen. Psalm 146 zegt dat God trouw is tot in eeuwigheid. Onvoorstelbaar. Altijd betrouwbaar. Op God kun je aan, Hij doet wat Hij zegt. Halleluja! Met dit woordje begint psalm 146 dan ook; én het eindigt er mee. Loof God! Hij is trouw. De dichter wil de Heer loven zolang hij leeft, en hij geeft daar meerdere redenen voor op. Hij heeft gezien dat God van generatie op generatie, van geslacht tot geslacht, altijd dezelfde is, altijd de betrouwbare, trouwe God, die doet wat Hij zegt. Kijk af en toe eens om in je leven. Zie je Gods trouw in je leven? Vestig daar dan je hoop op, als het soms eens tegenzit of als je het moeilijk hebt. Want Hij die trouw is, zal jou nooit laten vallen.

Ik ben: het karakter van God: Geduldig

“Nu dan – spreekt de HEER –, keer terug tot Mij met heel je hart, door te vasten, te treuren en te rouwen. Niet je kleren moet je scheuren, maar je hart. Keer terug tot de HEER, jullie God, want Hij is genadig en liefdevol, geduldig en trouw, en bereid het onheil af te wenden. Misschien verandert Hij van gedachten, ziet Hij af van zijn voornemen en laat Hij een spoor van zegen achter, zodat jullie weer graan en wijn kunnen offeren aan de HEER, jullie God.”

Joël 2:12-14

Hier in Joël 2 komen weer vier karaktereigenschappen van God naar voren. Hij is genadig en liefdevol; dat zagen we gisteren en eergisterenavond. Maar Hij is ook geduldig. Joël 2 beschrijft het naderende onheil dat God over het volk zal brengen vanwege hun ernstige en vele zonden. Maar tegelijk roept Joël ook op tot inkeer, om het naderende onheil af te wenden. Echte inkeer, echte bekering. Niet zomaar even sorry zeggen, maar scheur je hart! Heb diep berouw over de verkeerde dingen. God ziet immers het hart aan? Als je tot écht berouw komt, wendt God het onheil af en zal Hij een spoor van zegen achterlaten. Loop in Zijn spoor en Zijn goedheid en zegen zal voor je uitgaan, is naast je, rondom jou, binnenin jou. God is geduldig, Hij wacht op jou!

Ik ben: het karakter van God: Liefdevol

“Liefdevol en genadig is de HEER, Hij blijft geduldig en groot is zijn trouw.”

Psalm 103: 8

De liefde van God vormt een rode draad door de hele Bijbel heen. In het Oude Testament is het de basis voor Gods verbond met Israël, zoals te zien in de trouw van God ondanks Israëls ontrouw. In het Nieuwe Testament wordt Gods liefde zichtbaar door en in Christus, die Gods liefde openbaart aan zowel joden als heidenen, ja, aan de hele wereld! De liefdevolle genade van God roept ons op tot bekering (Romeinen 2:4). Vanuit die aan ons geschonken liefde moeten ook wij liefde aan anderen tonen (Efeze 4:32).

Adonai: Betekent “Mijn Heer” of “Mijn Meester

“‘HEER, mijn God,’ antwoordde Abram, ‘wat voor zin heeft het mij te belonen? Ik zal kinderloos sterven, en alles wat ik bezit zal het eigendom worden van Eliëzer uit Damascus.”

Genesis 15:1

Omdat de uitspraak van JHWH als te heilig werd beschouwd om uit te spreken, vervingen de Joden bij de lezing van de Thora JHWH door Adonai. De naam drukt respect en onderwerping uit aan God. De naam wordt dan met hoofdletters geschreven: HEER. Het prachtige lied “Adonai” (Opwekking 669) is een aanbiddingslied dat God aanroept als HEER van de eeuwigheid, schepper van hemel en aarde. De tekst bezingt de glorie, majesteit en de spoedige komst van God.
Heer van de eeuwigheid laat ons uw glorie zien.
Heer over hemel en aard, God van Israël. Kom in uw wijsheid en macht, vol van uw glorie en kracht.
Hoor naar de roep van ons hart, toon uw heerlijkheid.
En ieder zal U zien die komt in majesteit. Adonai, Adonai, dan buigt elke knie voor de hoogste Heer.
Adonai, Adonai, dan juicht elke tong: U alleen bent Heer! Adonai.

El Elohim: Verwijst naar God als de sterke, machtige Schepper.

“In het begin schiep God (Elohim) de hemel en de aarde.”

Genesis 17:7

De Heer der Heren, zoiets zegt de naam El Elohim. Een soort overtreffende trap. God is de enige Schepper van hemel en aarde. En God heeft de aarde goed geschapen. God heeft de aarde ook goed bedoeld. Door zijn scheppingskracht is alles ontstaan. Hij heeft de aarde geschapen als woonplaats voor de mensen. Om ervan te genieten. Vergeet dat dus ook nooit! God geniet als jij geniet van zijn schepping, hoe bedorven de wereld soms ook lijkt. Het is niet verkeerd om van de mooie dingen in de schepping te genieten. God is een machtige, sterke schepper. En iets van die scheppingskracht en oerkracht zie je ook op onze huidige aarde terug.

El Roi: de God die mij ziet

“Toen riep zij de HEER, die tot haar had gesproken, zo aan: ‘U bent een God van het zien. Want,’ zei ze, ‘heb ik hier niet Hem gezien die naar mij heeft omgezien?’”

Genesis 16:13

Hagar zit totaal aan de grond. Een weg gestuurde slavin, notabene weg gestuurd door “de kerk”, voor zover je uiteraard toen al van “kerk” kunt spreken. Maar Abram en Sara hadden als dragers van Gods belofte beter moeten weten dan Hagar zwanger de woestijn in te sturen. Maar daar ontmoet zij een engel van God, bij de waterbron. En zij ontdekt Wie God is, ook voor haar! En zij heeft de moed om de Maker van hemel en aarde, een naam te geven: El Roi. God die ziet. Hij heeft haar gezien. Waar niemand oog voor haar had, waar niemand haar ziet, ziet Hij haar wel. Hij ziet het onrecht dat haar is aangedaan. Het laat God niet koud. Die naam van God is zo troostvol! Hij ziet! Hij ziet ook jou. Ook al denk je misschien dat God geen oog voor je heeft. Hij heeft jou écht wel in het oog! Er is een prachtig lied “the God who sees”. Via deze link kun je het beluisteren. En laat je er door troosten en bemoedigen!

El-Olam: De Eeuwige God. 

“Weet je het niet? Heb je het niet gehoord? Een eeuwige God is de HEER, schepper van de einden der aarde. Hij wordt niet moe, Hij raakt niet uitgeput, zijn inzicht is niet te doorgronden.”

Jesaja 40:28

Eeuwig, dat woord laat je duizelen. God leeft zonder begin, en zonder eind. Hij was er al voor dat de aarde de rondjes ging draaien door het heelal. Er is nooit een dag geweest, dat God er niet was. Dat klinkt zó groots, dat je denkt: God is ver boven ons verheven, wat snapt Hij van ons kleine leven? Maar je kunt dat ‘eeuwig’ ook anders uitleggen. God heeft al duizenden jaren geschiedenis mee gemaakt. Wereldrijken die kwamen en gingen. Zou zo’n eeuwige en van eeuwigheid zijnde God juist niet álles van mij, mijn vreugde en verdriet, kunnen begrijpen?

El Elyon: De Allerhoogste God.

“En Melchisedek, de koning van Salem, liet brood en wijn brengen. Hij was een priester van God, de Allerhoogste, en sprak een zegen over Abram uit: ‘Gezegend zij Abram door God, de Allerhoogste, schepper van hemel en aarde. Gezegend zij God, de Allerhoogste: uw vijanden leverde Hij aan u uit.’ Abram gaf aan Melchisedek een tiende van wat hij had heroverd.”

Genesis 14: 18-20

Het is een bijzondere geschiedenis, waar deze verzen in staan. Abram, de nomade herdersvorst, moet vechten tegen onrecht en bevrijdt zijn neef Lot. En dan komt na de overwinning niet alleen de koning van Sodom hem tegemoet, maar ook de priester-koning Melchizedek uit Salem. Deze priesterkoning brengt brood en wijn mee en Abram geeft hem tienden van de buit. Deze priesterkoning noemt God de Allerhoogste en noemt Abram gezegend omdat God, de Allerhoogste, de vijanden aan Abram uitleverde ondanks zijn kleine leger. Deze priesterkoning is een mysterieuze figuur. God zelf komt Abram tegemoet met brood en wijn en Abram eert hem met de tienden van de buit. God zelf behaalde de overwinning voor Abram. Als God vóór je strijd, wie kan dan tegen je zijn?

“En als een van uw kinderen u later vraagt: “Waarom doen wij dit?”, dan moet u dit antwoord geven: “Met krachtige hand heeft de HEER ons bevrijd uit Egypte, uit de slavernij.”

Exodus 13:14

Het grote verhaal van God. Dát moeten we onze kinderen vertellen. Rituelen en gebruiken: ze hebben hun nut. Want als kinderen vragen: waarom doet u dat? dan kunnen we uitleggen. Uitleggen wie God is, wat Hij heeft gedaan. Hoe Hij zorgt voor ons, voor de schepping. Vertel hen over Zijn eindeloze liefde voor de mens. Vertel van Zijn reddingsplan. Over God raak je nooit uitverteld! We vieren vandaag onze bevrijding van de kwade machten uit de Tweede Wereldoorlog. Maar daar hebben we helaas nog steeds niets van geleerd. Oorlogen: ze blijven komen. Haat: het blijft bestaan. Conflicten: ze ontstaan telkens opnieuw. Welke lessen trek jij van het verleden?

“Ik ben ervan overtuigd dat dood noch leven, engelen noch machten noch krachten, heden noch toekomst, hoogte noch diepte, of wat er ook maar in de schepping is, ons zal kunnen scheiden van de liefde van God, die Hij ons bewezen heeft in Christus Jezus, onze Heer.”

Vandaag herdenken we de doden die vielen in de oorlog, tijdens oorlogsmissies en op nog veel meer andere plaatsen en gelegenheden. Het is goed om de doden te herdenken, te gédenken. Maar de dood heeft nooit het laatste woord. We zijn verdrietig om mensen die hun leven gaven, die hun leven verloren, hoe of waarom dan ook. Maar wie in geloof sterft, mag weten dat hij heeft nooit tevergeefs heeft geleefd! Want Jezus is als eerste opgestaan uit de dood en eenmaal zullen ook wij eeuwig leven met Hem. Ken je dat prachtige lied: “Als de graven openbreken en de mensenstroom vangt aan, om de loftrompet te steken en uw hofstad in te gaan: Heer’, laat ons dan niet ontbreken!”

El Shaddai: De Almachtige, ontzagwekkende God.

“Toen Abram negenennegentig jaar was, verscheen de HEER aan hem en zei: ‘Ik ben God, de Ontzagwekkende. Richt je steeds naar mijn wil en leid een onberispelijk leven.”

Genesis 17:1

God stelt zich hier voor het eerst voor als El Shaddai: God, de ontzagwekkende. Het gaat hier niet om wie God voor Abram is, maar Wie Hij in Zichzelf is.

God is de meest machtige persoon die er is. Hij heeft alle macht, in de hemel en op de aarde. Met deze God mag Abram leven! Dat is een enorm voorrecht. Maar ook een enorme verantwoordelijkheid! God voegt er daarom aan toe: richt je naar mijn wil en leid een onberispelijk leven. Huh? Maar dat kan Abram in zichzelf toch helemaal niet? Nee; daarom gaat God ook een verbond aan met Abram, een eenzijdig verbond. En God gaat dat verbond óók aan met Abrams nakomelingen, zowel in fysieke als in geestelijke zin. En God houdt zich altijd aan zijn beloften. Geloof je dat?

Jehova Shalom: De Heer is vrede

“Gideon bouwde op die plek een altaar voor de HEER, en noemde het ‘De HEER geeft rust’. Tot op de dag van vandaag staat dat altaar in Ofra, waar de afstammelingen van Abiëzer wonen.”

Rechters 6:24

Deze naam zegt ons dat God niet alleen vrede en rust geeft, maar dat Hijzelf de bron is van ware vrede en rust – een vrede die niet afhankelijk is van omstandigheden, maar van Zijn aanwezigheid. Te midden van angst, onzekerheid of conflict herinnert Jehovah-Shalom ons eraan dat God rust in het hart brengt en orde te midden van chaos en disharmonie. Leef in innerlijke vrede met God! Als je in vrede met God leeft, daalt er ook een zekere rust in je leven neer. De omstandigheden veranderen niet altijd, maar je zult merken dat jouw blik op de omstandigheden verandert. En dat geeft ook jouzelf veel meer innerlijke rust en vrede in je hart.

Jehova Ra’ahi: De Heer is mijn Herder

“De HEER is mijn herder, het ontbreekt mij aan niets. Hij laat mij rusten in groene weiden en voert mij naar vredig water, Hij geeft mij nieuwe kracht en leidt mij langs veilige paden tot eer van zijn naam. Al gaat mijn weg door een donker dal, ik vrees geen gevaar, want U bent bij mij, uw stok en uw staf, zij geven mij moed.”

Psalm 23

In deze psalm lezen we over God Zelf als onze Herder. Hij kent ons door en door en weet wat goed voor ons is. Hij wil ons leiden naar grazige weiden en ons te eten geven, niet alleen door ons van dagelijks voedsel te voorzien, dat Hij in de schepping heeft gelegd, maar ook door ons te voeden met Zijn Woord, zijn woorden van leven, de Bijbel. Ook wil Hij ons leiden door de toppen en de dalen van ons leven. Hij is erbij op onze vreugdevolle momenten en Hij zal ons helpen in moeilijke tijden. Hij doortrekt heel ons aardse bestaan. Laten wij zijn herderlijke, liefdevolle hand toe, als Hij ons uit situaties wil trekken die ons van Hem af kunnen leiden?

Jahweh Shammah: De Heer die er is.

“Dit zijn de omtrekken van de stad. Aan de noordkant meet ze 4500 el. De poorten van de stad zijn genoemd naar de stammen van Israël. Er zijn drie poorten op het noorden: de Rubenpoort, de Judapoort en de Levipoort. Aan de oostkant 4500 el, met drie poorten: de Jozefpoort, de Benjaminpoort en de Danpoort. De zuidkant meet 4500 el, met drie poorten: de Simeonpoort, de Issacharpoort en de Zebulonpoort. De westkant 4500 el, met deze drie poorten: de Gadpoort, de Aserpoort en de Naftalipoort. De omtrek van de stad bedraagt 18.000 el. Voortaan heet de stad ‘De HEER is daar!’”

Ezechiël 48:30-35

Ezechiël is een moeilijk boek uit de Bijbel, vol profetieën. En de laatste hoofdstukken gaan over de tempel, die herbouwd zal worden. Een korte overdenking als deze is niet geschikt om aan te geven of die tempel nog komt en of hij te vergelijken is met wat Johannes beschrijft in het Bijbelboek Openbaring. Maar wat er echt uitspringt zijn de hoopvolle laatste woorden van het boek Ezechiël: “de Heer is daar!” Dát is de naam van de stad. God is er. God woont er. Hij “tabernakelt” er. Prachtig! En weet je? God wil met zijn heilige Geest ook in jou wonen, in jou “tabernakelen”. Geloof je dat?

Jahweh Tsidkenu: De Heer is onze gerechtigheid

“De dag zal komen – spreekt de HEER – dat Ik aan Davids stam een rechtmatige telg laat ontspruiten, die als koning een wijs beleid zal voeren en die in het land recht en gerechtigheid zal handhaven. Dan wordt Juda verlost en zal Israël veilig wonen. Zijn naam zal zijn “De HEER is onze gerechtigheid”.”

Jeremia 23:5-6

Niet alleen Jesaja heeft geprofeteerd over de komst van Gods Zoon. Ook Jeremia deed dit; in een wel heel donkere tijd, dat alles voor Juda en Israël reddeloos verloren leek. Maar God belooft hier: het huis van David zal weer vrucht dragen! Ik laat een telg ontspruiten. Andere vertalingen zeggen: Ik laat een Spruit opkomen. Die zal het land recht én gerechtigheid brengen. En Zijn naam zal zijn: de Heer is onze gerechtigheid. En Jezus ís gekomen. Niet alleen om Israël te verlossen, maar ook jou en mij, zijn offer was groot genoeg voor de hele wereld.

Jahweh Tsevaot: de almachtige God

“In Rama in de streek Suf, in het bergland van Efraïm, woonde een man die Elkana heette. Hij was een zoon van Jerocham, die een zoon was van Elihu, de zoon van Tochu, de zoon van Suf, en behoorde tot de stam Efraïm. Hij had twee vrouwen: de ene heette Hanna en de andere Peninna. Peninna had kinderen, maar Hanna niet. Elk jaar ging deze man vanuit zijn woonplaats naar Silo, om zich daar voor de HEER van de hemelse machten neer te buigen en Hem offers te brengen.”

1Samuel 1: 1-3

Dit woord komt van “tsava”, wat “troepen/leger” betekent. God is dus de Almachtige God, Heer der heerscharen, Heer van de hemelse machten. Met deze naam wordt God op heel veel plekken in de Bijbel genoemd, maar hier voor het eerst. En dat is veelzeggend, want de toestand van Israël was erbarmelijk. Veel Israëlieten hadden God verlaten. Er heerste chaos in het land. Veel aanvallen van buitenaf. De richters dienden soms wel, soms niet de God van Israël. In die tijd bracht Elkana, een Leviet, ondanks de erbarmelijke toestand in zijn gezin, met twee vrouwen, offers aan de Heer van de hemelse machten. God regeert, ondanks alles!

Jahweh M’kadesh: De Heer die heiligt.

“De HEER zei tegen Mozes: ‘Zeg tegen de Israëlieten: “Neem wel steeds mijn sabbat in acht, want elke generatie opnieuw is die dag voor Mij en voor jullie een teken dat eraan herinnert dat Ik, de HEER, jullie geheiligd heb. Neem de sabbat in acht, want het is voor jullie een heilige dag. Wie hem ontwijdt, moet ter dood gebracht worden; ieder die dan werkt, moet uit de gemeenschap gestoten worden. Zes dagen mag je werken, maar de zevende dag is het sabbat, een dag van volstrekte rust, die aan de HEER gewijd is. Wie op sabbat werkt, moet ter dood gebracht worden.””

Exodus 31:12-15

M’Kadesh betekent: heiligen, apart zetten. God zet niet alleen zijn volk apart, Hij zet ook een dag apart. De Sabbat herinnert het volk eraan dat God het volk zélf heeft geheiligd. De 7e dag is een dag van rust, gewijd aan God. Ook nu wil God ons nog steeds apart zetten, heiligen, door het bloed van zijn Zoon Jezus Christus. Hij wil dat wij steeds meer en meer gaan lijken op Jezus. Wil ik mij ook laten heiligen door Hem? Wil ik Hem dienen, niet alleen op zondag, maar mag Hij het ook voor het zeggen hebben in mijn leven op de rest van de dagen?

Jahweh Nissi: De Heer is mijn banier

“Toen Mozes’ armen zwaar werden, legden Aäron en Chur een steen bij hem neer, zodat hij daarop kon gaan zitten. Zelf gingen ze aan weerszijden van hem staan, om zijn armen te ondersteunen. Daardoor konden zijn armen opgeheven blijven totdat de zon onderging. Zo versloeg Jozua het leger van Amalek tot de laatste man. De HEER zei tegen Mozes: ‘Leg deze overwinning in een oorkonde vast, zodat niemand die ooit zal vergeten, en overtuig Jozua ervan dat Ik ervoor zal zorgen dat niets onder de hemel nog aan het volk van Amalek herinnert.’ Toen bouwde Mozes een altaar, en hij noemde het ‘De HEER is mijn banier’.”

Exodus 17:12-15

Een banier is een soort vaandel. In de Bijbel wordt de banier vaak gebruikt om op te heffen. Omhoog te houden. Als teken van kracht, in moeilijke situaties of om mensen bij elkaar te roepen. In de strijd tegen Amalek houdt Mozes zijn arm omhoog en zolang zijn arm omhoog wijst wint Israël. En als Mozes armen te moe zijn, krijgt hij hulp van anderen om zijn arm omhoog te houden. Na de overwinning bouwt Mozes een altaar en noemt deze: “de Heer is mijn banier”. Hij erkent daarmee dat Gód zijn kracht is. Dat Gód de strijd wint. Maar deze geschiedenis laat ook zien: je doet het niet alleen. Met hulp van anderen, (samen) én met God als banier kun je de strijd aan.

Jahweh Rafa: De Heer is geneesheer

“Toen kwamen ze in Mara. Het water van Mara konden ze echter niet drinken, zo bitter was het; vandaar ook dat die plaats Mara heet. Het volk begon zich bij Mozes te beklagen. ‘Wat moeten we drinken?’ zeiden ze. Mozes riep de HEER aan, en de HEER wees hem op een stuk hout. Toen hij dat in het water gooide, werd het zoet. Daar in de woestijn gaf de HEER hun wetten en regels, en daar stelde Hij hen op de proef. Hij zei: ‘Als jullie de woorden van de HEER, jullie God, ter harte nemen, als jullie doen wat goed is in zijn ogen en al zijn geboden en wetten gehoorzamen, zal Ik jullie met geen van de kwalen treffen waarmee Ik Egypte heb gestraft. Ik, de HEER, ben het die jullie geneest.’”

Exodus 15:23-26

Stel: je hebt ontzettende dorst en je hebt niets te drinken. Dat was de situatie met het volk Israël na drie dagen. Ze zullen wellicht nog wat water in de waterzakken hebben gehad, maar na drie dagen is het echt op. Gaan ze dan bidden tot God? Nee. Ze beklagen zich bij Mozes. En Mozes doet het enige juiste: hij gaat wél bidden. God wijst hem op een stuk hout. Of de Heer er ook bij had gezegd dat Mozes dit in het water moest gooien staat er niet bij. Maar Mozes doet het. Een daad van geloof. Bidden én werken. Israël moet beseffen dat God niet alleen Jahweh Jireh is, maar ook Jahweh Rafa. God geneest. Maar Hij wilde het volk (en dus ook ons) leren, dat de vraag om genezing altijd gepaard gaat met bidden én werken. Bidden om genezing, maar ook zelf naar de artsen stappen, medicijnen innemen en zo gezond mogelijk leven.

Jahweh Jireh: de God die voorziet

“‘Raak de jongen niet aan, doe hem niets! Want nu weet Ik dat je ontzag voor God hebt: je hebt Mij je zoon, je enige, niet willen onthouden.’ 13Toen Abraham om zich heen keek, zag hij achter zich een ram, die met zijn hoorns verstrikt was geraakt in de struiken. Hij pakte het dier en offerde dat in de plaats van zijn zoon. 14Abraham noemde die plaats ‘De HEER zal erin voorzien’. Vandaar dat men tot op de dag van vandaag zegt: ‘Op de berg van de HEER zal erin voorzien worden.’”

Genesis 22:12-14

Een God die voorziet. Voorzienigheid. Dat betekent volgens de Van Dale: voortdurende leiding van God. Gods voorzienigheid gaat heel ver. Hij heeft àlles geschapen en Hij onderhoudt ook alles. Wij mensen hebben vaak de neiging om God af en toe een handje te helpen. Maar God leert ons in Genesis 22:14 een wijze les. Het gaat om vertrouwen. Vertrouwen wij God? Abraham deed het wel. “God zal zichzelf van een offerlam voorzien, mijn zoon” sprak hij. En God heeft dat ook gedaan. Zelfs veel verstrekkender dan wij zouden bedenken. Jezus werd Gids ultieme offerlam. God voorzag en voorziet. Vertrouw je Hem?

De naam Jahweh (HEERE)

“Toen antwoordde God hem: ‘Ik ben die er zijn zal. Zeg daarom tegen de Israëlieten: “IK ZAL ER ZIJN heeft mij naar u toe gestuurd.”’

Exodus 3:14

In dit Bijbelgedeelte maakt God zich voor het eerst bekend met Zijn naam. Het lijkt een beetje onbeschaamde vraag die Mozes hier stelt: “wat is dan de naam van die God?” Tot dan toe heeft God zich meestal bekend gemaakt als “de God van Abraham, Izaäk en Jacob”. Mozes weet uiteraard dat in Egypte alle goden een naam hebben. Die kenden de Israëlieten natuurlijk ook, zoals Ra, Osiris en Isis. Dus: hoe heet dan de God van Abraham, Izaäk en Jacob? Gods antwoord is cryptisch, mysterieus, volmaakt en overweldigend tegelijk. IK BEN EN Ik ZAL ER ZIJN. Ik ben er nu, op dit moment, in al je zorgen, in je vreugde en verdriet, Ik was er altijd al en Ik zal er altijd zijn. Wat zegt jou deze volmaakte en allesomvattende naam van God?

“In die dagen stond Petrus op te midden van de leerlingen – er was een groep van ongeveer honderdtwintig mensen bijeen – en zei: ‘Vrienden, het schriftwoord waarin de heilige Geest bij monde van David heeft gesproken over Judas, de gids van hen die Jezus gevangen hebben genomen, moest in vervulling gaan. Judas was een van ons en had deel aan onze dienende taak.”

““Laat een ander zijn taak overnemen.” Daarom moet een van de mannen die steeds bij ons waren toen de Heer Jezus onder ons verkeerde, vanaf de doop door Johannes tot de dag waarop Hij in de hemel werd opgenomen, samen met ons getuigen van zijn opstanding.’”

Handelingen 2: 15 17 en Handelingen 2: 20-22

Judas. Hij was een getuige van Jezus leven, maar niet van zijn opstanding. En Judas is er niet meer. De discipelen missen een 12^e getuige van Jezus leven én opstanding. Daarom stelt Petrus voor om één van de mannen, die ook vanaf het begin met Jezus meegetrokken zijn en die dus kunnen getuigen van Jezus leven, dood én opstanding, in de plaats van Judas te benoemen. Ze gaan bidden of God door het lot iemand wil aanwijzen die voor deze taak geschikt is. En het lot viel op Mattias. Ook hij mag gaan getuigen van Jezus!

“Toen hij (Saulus) onderweg was en Damascus naderde, werd hij plotseling omstraald door een licht uit de hemel. Hij viel op de grond en hoorde een stem tegen hem zeggen: ‘Saul, Saul, waarom vervolg je Mij?’ Hij vroeg: ‘Wie bent U, Heer?’ Het antwoord was: ‘Ik ben Jezus, die jij vervolgt. Maar sta nu op en ga de stad in, daar zal je gezegd worden wat je moet doen.’”

“Pas op het laatst verscheen Hij ook aan mij, misgeboorte die ik was. Want ik ben de minste van de apostelen, ik ben de naam apostel niet waard omdat ik Gods gemeente heb vervolgd.”

Handelingen 9: 3-6 en 1 Korintiërs 15: 8 en 9

Nadat Jezus naar de hemel is gegaan, blijft Hij zijn volgelingen op aarde bemoedigen. Zo zagen we gisteren dat de eerste martelaar een kijkje in de hemel wordt gegund, als troost en bemoediging. Maar ook aan ongelovigen verschijnt Jezus! Als eerst laat Hij zich in al zijn majesteit zien aan Saulus, die hartstochtelijk jacht maakt op de volgelingen van Jezus. Maar deze verschijning blijft niet zonder gevolgen! Saulus, later door God zelf Paulus genoemd, verandert zijn leven radicaal, na deze ontmoeting met Jezus. En hij krijgt van God een bijzondere taak: hij mag apostel van de heidenen worden en zelfs tot in Rome getuigen van de dood en de opstanding van Jezus Christus. Zoals we in een mooi lied ook vaak zingen “”Waar U verschijnt, wordt alles nieuw. Want U bevrijdt en geeft leven. Jezus Overwinnaar!”

“Maar vervuld van de heilige Geest sloeg Stefanus zijn blik op naar de hemel en zag de luister van God, en Jezus, die aan Gods rechterhand stond, en hij zei: ‘Ik zie de hemel geopend en de Mensenzoon, die aan Gods rechterhand staat.’ Maar ze schreeuwden en tierden, hielden hun handen voor hun oren en stormden met zijn allen op hem af. Ze dreven hem de stad uit om hem te stenigen.”

Handelingen 7: 55-58

Wat moet dit voor Stefanus een indrukwekkend moment geweest zijn. De hemel geopend. Voor hem. Hij mag de luister van God zien. Dat moet overweldigend zijn geweest! En Stefanus ziet Jezus, die aan Gods rechterhand staat. Jezus stáát, Hij zit niet. Jezus staat klaar, klaar om deze eerste martelaar op te wachten. En als hij sterft door de regen van stenen die op hem worden gegooid, roept hij het uit: Heer Jezus, ontvang mijn geest. Wat een geloof, een geloof dat bemoedigd wordt door dit inkijkje van Stefanus in de hemel. Hij weet: mijn aardse leven eindigt hier en nu, maar dáár, dáár mag ik verder leven met Hem, de opgestane Heer!

“want van U is het koninkrijk, de kracht en de heerlijkheid, tot in eeuwigheid. Amen.

God maakt het waar en nodigt ons uit om te leven vanuit zijn toekomst. We mogen zeker weten, dat Gods nieuwe wereld komt. Daarvoor staat Hij Zélf garant. Dat geeft ons de moed om tegendraads te leven. De Geest, die dán de hele wereld zal vervullen , is nu al in ons uitgestort. We leven dus “van en uit de kracht van de komende wereld” en mogen vrijmoedig getuigen van Gods koninkrijk.

“Hij komt met de wolken, en dan zal iedereen Hem zien, ook degenen die Hem doorstoken hebben..”

Openbaring 1:7

Iedereen. Dit is nog toekomstmuziek, maar Johannes op Patmos mag ervan getuigen, omdat hij deze openbaring, dit visioen, eigenhandig heeft ontvangen van zijn opgestane Heiland en Heer. Dat heeft Johannes toen enorm bemoedigd. Dat mag ook ons bemoedigen. Iedereen, of je nu wel of niet in God gelooft, zal Hem zien terugkomen op deze aarde, de wereld, die Hij met zijn lichaam en bloed heeft teruggewonnen van de satan; en waar Hij zijn koningschap zal vestigen. Naar die dag gaat m ijn verlangen uit!

“Zij die daar bijeen waren, vroegen Hem: ‘Heer, gaat U dan binnen afzienbare tijd het koningschap over Israël herstellen?’ Hij antwoordde: ‘Het is niet aan jullie om te weten wat de Vader in zijn macht heeft vastgesteld over de tijd en het ogenblik waarop deze gebeurtenissen zullen plaatsvinden. Maar wanneer de heilige Geest over jullie komt, zullen jullie kracht ontvangen om mijn getuigen te zijn in Jeruzalem, in heel Judea en Samaria, tot aan de uiteinden van de aarde.’ Toen Hij dit gezegd had, werd Hij voor hun ogen omhooggeheven en opgenomen in een wolk, zodat ze Hem niet meer zagen.”

Handelingen 1: 2-8

De leerlingen op de Olijfberg. De vraag van de leerlingen: “gaat U binnen afzienbare tijd het koningschap over Israël herstellen?” is een begrijpelijk verlangen naar bevrijding en verandering. Jezus reageert dan ook niet met kritiek, maar Hij laat zien wat nu de eerste prioriteit heeft: van Hem getuigen over heel de wereld. Want Jezus koningschap is een eeuwigdurend koningschap, dat niet alleen Israël, maar héél de aarde, héél de wereld omvat. Dat kunnen de discipelen, dat kunnen wij, niet zonder de kracht van de Heilige Geest. Vanuit die kracht mogen ook wij vandaag getuigen van Jezus dood én opstanding.